ΚΑΛΩΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ

2/2/2013

Σήμερα ξεκινά μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε λέξεις, φράσεις, αστεία , μικρές ιστοριούλες, θρύλους από κάθε γωνιά της πατρίδας μας, που θα συμπεριλαμβάνουν τις ντόπιες εκφράσεις - λέξεις του κάθε τόπου.

Ελπίζω και προσβλέπω στην βοήθεια και συμπαράσταση, μια και κινητήρια δύναμη μας είναι η κοινή μας αγάπη για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

ΕΜΠΡΟΣ,,,,,λοιπόν να φτιάξουμε ένα χώρο που ο καθένας από μας θα βρίσκει τις ρίζες του και θα γίνει εστία έλξης για νέους που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ακούσουν τους παππούδες τους να μιλάνε ....την ντοπιολαλιά των χωριών τους....
΄Οσοι θελήσουν να βάλουν κείμενα ή λέξεις του τόπου τους, μπορούν να τα στέλνουν είτε στο e-mail που είναι :

artemismosch@gmail.com
ή θα τα γράφετε στο χώρο των σχολίων ...και μετά θα τα κάνουμε άμεση ανάρτηση στον κύριο χώρο εμείς....

Σας ευχαριστώ και αναμένω ανταπόκριση ,

ΑΡΤΕΜΙΣ ΠΑΠ



Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

ΓΥΠΑΡΙΣ.............ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΝ ΔΡΑΜΑ







ΓΥΠΑΡΙΣ.............ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΝ ΔΡΑΜΑ
================================





Ω ! δάση μου πυκνότατα, φύγετε από σιμά μου, μή σάσε κάψου σήμερο τ΄ αναστενάματά μου ΄γιατί ΄γροικώ ΄ς τό στήθος μου καμίνι αφτωμένο καί λάβρα απού τό τό στόμα μου βγαίνει τό πρικιαμένο καί δέν μπορεί παρά ό,τι βρή ν΄άψη καί νά φλογίση κι΄όλον τόν κόσμο κάρβουνα φοβούμαι μή γεμίση.
Βρύσες, τά πλήσα σας νερά τά δροσερά άς χαθούσι κ΄ είς τή βαθύτερη μερά κάτω ΄ς τή γή άς χωστούσι, μήν τ΄αποφρύξη η λόχη μου ΄ καί σείς κατακαημένα πρόβατα, όθεν κι΄ ά σταθώ, χόρτο μή φάτε ουδ΄ένα, γιατί τά φαρμακεύγουσι τά δάκρυα τά δικά μου τόσα πρικιά οπού βγαίνουσι μέσα από τήν καρδιά μου.
΄Ιδα μου ευγενικώτατη, πού ΄σαι συνηθισμένη από χαιράμενους βοσκούς νά΄σαι κατοικημένη, σήμερο θά σέ στερευτώ κ΄είς τόπο θέ να πάω, όπου νερό δέ βρίσκεται, ουδέ ψωμί νά φάω΄ όπου΄ναι δάση καί γκρεμνά καί δίχως χόρτα οι κάμποι κι΄όπου ΄ναι σπήλια σκοτεινά θέλω γυρέψει νά ΄μπη γιά νά μηδέ θωρούσι φώς τά μάτια τά δικά μου, μά νά ΄ν΄κ΄εκείνα σκοτεινά σάν καί τά σωθικά μου.
Τά μάτια μου, απού τσ΄ομορφιές είδασι τής κεράς μου, εδώκασι ψοματινή ολπίδα τής καρδιάς μου καί μετά κείνη εδέθηκε καί δέν μπορεί νά λύση κι΄ο πόθο τση καθημερινό μού δίδει πλήσα κρίσι.
΄Ωρες μέ καίει ωσά φωτιά κι΄ώρες μέ σα ι τεύγει κι ΄ ώρες μέ τού προσώπου της τήν όψι μέ παιδεύγει.
Μ΄αντίδικα τό ριζικό τής φύσης μέ φυλάσσει ΄ς τά τόσα πάθη ζωντανό γιά νά μηδέ σκολάση ο πόθος μου νά μέ θωρού γιά νά παρηγορούνται όσοι τού πόθου σάν κ΄εμέ πολλά παραπονούνται.
Γιά κείνο, βλέπω φανερά, δέν έχει γνωρισμένα τσ΄αγάπης τά μπερδέματα κιανείς ωσάν κ΄εμένα.
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΙΝ ΕΜΜ.ΚΡΙΑΡΑ ΄΄ΓΥΠΑΡΙΣ΄΄ ΑΘΗΝΑ 1940


ΕΡΓΟ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ  ΣΟΦΙΑΣ ΒΛΑΧΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.