ΚΑΛΩΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ

2/2/2013

Σήμερα ξεκινά μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε λέξεις, φράσεις, αστεία , μικρές ιστοριούλες, θρύλους από κάθε γωνιά της πατρίδας μας, που θα συμπεριλαμβάνουν τις ντόπιες εκφράσεις - λέξεις του κάθε τόπου.

Ελπίζω και προσβλέπω στην βοήθεια και συμπαράσταση, μια και κινητήρια δύναμη μας είναι η κοινή μας αγάπη για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

ΕΜΠΡΟΣ,,,,,λοιπόν να φτιάξουμε ένα χώρο που ο καθένας από μας θα βρίσκει τις ρίζες του και θα γίνει εστία έλξης για νέους που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ακούσουν τους παππούδες τους να μιλάνε ....την ντοπιολαλιά των χωριών τους....
΄Οσοι θελήσουν να βάλουν κείμενα ή λέξεις του τόπου τους, μπορούν να τα στέλνουν είτε στο e-mail που είναι :

artemismosch@gmail.com
ή θα τα γράφετε στο χώρο των σχολίων ...και μετά θα τα κάνουμε άμεση ανάρτηση στον κύριο χώρο εμείς....

Σας ευχαριστώ και αναμένω ανταπόκριση ,

ΑΡΤΕΜΙΣ ΠΑΠ



Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ .....ΛΑΙΚΗ ΣΟΦΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ .....ΛΑΙΚΗ ΣΟΦΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 27 Μαΐου 2018

ΕΙΜΑΣΤΕ γεννημένοι για το φως, τον ήλιο, τη ζωή, τη δράση…







Ο ΚΟΣΜΟΣ, η ύπαρξή μας, η φύση, η ηθική μας υπόσταση, η ζωή ολόκληρη περικλείεται σε δίπολα: Μέρα-νύχτα, μαύρο-άσπρο, πάνω-κάτω, αριστερά-δεξιά, ζεστό-κρύο, ζενίθ-ναδίρ, ηθικό-ανήθικο, καλός-κακός, αλήθεια-ψέμα, παράδεισος-κόλαση, ζωή-θάνατος, διαφάνεια-αδιαφάνεια, αισιοδοξία-απαισιοδοξία, φως-σκοτάδι κ.ά. Οι αντιθέσεις όλες, δηλαδή, σε πρώτο πλάνο.

ΕΙΜΑΣΤΕ γεννημένοι για το φως, τον ήλιο, τη ζωή, τη δράση… Γι’ αυτό κι αποστρεφόμαστε, μισούμε, πολεμούμε το σκότος, «τη μαυρίλα», την απαισιοδοξία, το θάνατο… Γι’ αυτό και γιορτάζουμε ιδιαίτερα την επιστροφή του φωτός στη γη, το μεγάλωμα της μέρας με πανηγυρισμούς, την άφιξη του νέου έτους με φωτοχυσίες και πυροτεχνήματα, το χαμόγελο της φύσης την άνοιξη με τη δική μας ευφροσύνη…

Οι Λαοί χάνονται, όταν χάσουνε την ιστορική τους μνήμη και ποδοπατήσουν τους νόμους τους πνευματικούς




Οι Λαοί χάνονται, όταν χάσουνε την ιστορική τους μνήμη και ποδοπατήσουν τους νόμους τους πνευματικούς
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Με την διαγραφή της μνήμης επέρχεται τέτοια κατάρρευση της προσωπικότητας, που καθιστά τον άνθρωπό μας, κυριολεκτικά ανάπηρο. Θα λέγαμε, νεκρό.

Αυτά, στον μεμονωμένο άνθρωπο.


Ας αναλογιστούμε τώρα, τι μπορεί να συμβεί σε έναν ολόκληρο Λαό, στην περίπτωση που μολυνθεί από τον ιό της αμνησίας.

Στην περίπτωση, δηλαδή, που για κάποιους λόγους -δικής του ή ξένης υπαιτιότητας- χάσει την συλλογική του ιστορική μνήμη και στον σκληρό του δίσκο προκύψει το απόλυτο κενό ή ενδεχομένως να εγκατασταθεί κάποια μνήμη, αλλά άλλη μνήμη. Εντελώς ξένη από εκείνη που σβήστηκε.

Εδώ τώρα, θα έχουμε να κάνουμε με έναν Λαό, που, όχι μονάχα δεν θα ξέρει ποιος ακριβώς είναι, όχι μονάχα δεν θα ξέρει από πού έρχεται και προς τα πού τραβάει, αλλά, το χειρότερο, θα ψάχνει για κηδεμόνα -όποιον και νάναι- θα ψάχνει για τρόϊκα, όχι μονάχα οικονομικής, αλλά προπάντων πνευματικής χειραγώγησης.

Ας είναι και χειροπόδαρα δεμένος, ας είναι και με το στόμα κλειστό, ας είναι και πεινασμένος λαός, ας είναι και άνεργος και ανασφάλιστος και αμόρφωτος και αναλφάβητος. Τι τον νοιάζει, άλλωστε; Αφού δεν διαθέτει δεδομένα για τίποτε και για κανέναν. Ζει μονάχα για την στιγμή.

Του φτάνει, λοιπόν, να έχει κάποιον από πάνω του, να τον προστάζει σε κάθε του βηματισμό, να του ορίζει κάθε του αναπνοή, να κανονίζει τα πάντα για την ζωή του, όχι βέβαια με την δική του θέληση –διότι αυτή δεν υπάρχει πια- αλλά όπως βολεύει και όπως συμφέρει στον τυχόντα προκύψαντα προστάτη.

Ένας τέτοιος Λαός, χωρίς μνήμη, χωρίς ταυτότητα εθνική και πολιτισμική, για ποιόν λόγο να διαμαρτυρηθεί; Για ποιόν λόγο να αντισταθεί; Για ποιόν λόγο να διεκδικήσει; Ζει δεν ζει, το ίδιο του κάνει.

Να πώς επέρχεται ο θάνατος ενός ολόκληρου Λαού.

Με την λοβοτομή της συλλογικής του ιστορικής μνήμης. Με το ξερίζωμα της μνήμης του.






ΟΛΒΙΟΣ ΟΣΤΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΣΧΕ ΜΑΘΗΣΙΝ* . 

(Ευριπίδης από Σαλαμίνα) . Δηλαδή ευτυχισμένοι όσοι από την ιστορία τους έχουν μάθει.

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015

Τον κακό σου τον φλάρο...... Τι είναι όμως ο φλάρος; Πως βγήκε η έκφραση;







Έκφραση που χρησιμοποιείται για να δηλώσει την αγανάκτηση
του ομιλητή για κάτι που έκανε ή είπε αυτός στον οποίο απευθύνεται.
Ταυτόσημή της είναι η (σχετικά πιο κοινή) φράση «τον κακό σου τον
καιρό».


Αξίζει να σημειώσουμε ότι φλάρος είναι ο καλόγερος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Τώρα, πώς τον συνδύασε ο δημιουργός τον φλάρο με το νόημα της έκφρασης, μάλλον θα μας μείνει άγνωστο.

«Τον κακό σου τον φλάρο»

Είναι μια έκφραση που απευθυνόμενη σε συνομιλητή υποδηλώνει, ως μεταφορική έννοια, την έντονη διαμαρτυρία για κάποια λανθασμένα συμπεράσματα και πράξεις, ή την εκδήλωση μεγάλης αγανάκτησης σε περιπτώσεις που διαπιστώνεται κατάφωρη παραποίηση της αλήθειας. Ανάλογη έκφραση που λέγεται επίσης μεταφορικά υποδηλώνοντας μια παρεμφερή έννοια αγανάκτησης είναι και η φράση “τον κακό σου τον καιρό”

Φλάροι ονομάζονται οι πήλινες καμινάδες που τοποθετούνταν, σε πολλά νησιά των Κυκλάδων, στην οροφή των σπιτιών με σκοπό την αποφυγή της μεγάλης εισροής υδάτων κατά την διάρκεια των βροχοπτώσεων. Ταυτόχρονα όταν άναβε η φωτιά στο εσωτερικό του σπιτιού για το καθημερινό μαγείρεμα, ο ρόλος του φλάρου ήταν να ¨τραβάει” αποτελεσματικά διοχετεύοντας τον καπνό, από τα ξύλα που καίγονταν στην κουζίνα του σπιτιού, στο εξωτερικό περιβάλλον.

Ο “κακός” ο φλάρος λοιπόν, πιθανότατα θα προστάτευε από τα νερά της βροχής αλλά, θα έπνιγε το σπίτι στους καπνούς κάθε φορά που οι νοικοκυραίοι θα άναβαν φωτιά για να μαγειρέψουν.

Στην Σίφνο οι αγγειοπλάστες έδωσαν στους φλάρους μια ιδιαίτερη μορφή και σταδιακά ο ανταγωνισμός για την κατασκευή του καλύτερου φλάρου οδήγησε στην δημιουργία περίτεχνων καλλιτεχνημάτων. Σήμερα οι φλάροι αποτελούν κυρίως διακοσμητικά παρά λειτουργικά στοιχεία των σπιτιών της Σίφνου όπως ήταν κατά το παρελθόν. Kάποιοι αγγειοπλάστες κατασκευάζουν, μικρούς σε μέγεθος, διακοσμητικούς φλάρους για τους επισκέπτες και τους τουρίστες του νησιού που επιθυμούν να αποκτήσουν τον δικό τους φλάρο προκειμένου να τους θυμίζει (souvenir) τις διακοπές τους στην φιλόξενη Σίφνο.

Αναφορικά με την προέλευση της ονομασίας φλάρος, αυτή μάλλον αποτελεί κατάλοιπο της Ενετικής κυριαρχίας στα Ελληνική νησιά και συνδέεται με παράφραση του frar που σημαίνει αδερφός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Οι Σιφνιοί, με την μοναδική αίσθηση του χιούμορ που τους διακρίνει μέχρι σήμερα, θέλοντας πιθανότατα να διακωμωδήσουν την εικόνα των ιεραποστόλων, απεσταλμένων του Πάπα, που προσπαθούσαν να τους προσηλυτίσουν, με διόλου ευκαταφρόνητα ανταλλάγματα, ονόμασαν φλάρους τις καμινάδες τους.

http://sifnos-island.info/.../ton-kako.../sifnos-3/2762.html









Rena Maria

Τον κακό σου τον καιρό και τον μαύρο σου τον φλάρο.

Τι είναι όμως ο φλάρος; Πως βγήκε η έκφραση;


Φλάρος ήταν ο καλόγερος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Αρχικά σήμαινε
»αδελφός» και προέρχεται από την λατινική λέξη frater. Στα βενετικά
frar.
Στη Σίφνο, όπου και υπήρχε πολύ καθολικό στοιχείο, φλάρο λένε τη
Σιφνέικια κεραμική καμινάδα με τρία στόμια που μπαίνει στις σκεπές των
σπιτιών. Δηλαδή Οι φλάροι είναι μεγάλα κιούπια, στα οποία ανοίγουν
τρύπες προκειμένου να βγαίνει ο καπνός. Με τον καιρό όμως ο φλάρος
μαύριζε από τον καπνό και θύμιζε τους καλόγερους με τα ράσα.
Η έκφραση προέρχεται λοιπόν πιθανότατα από τα νησιά του Αρχιπελάγους,
που έζησαν επί μακρόν υπό τη βενετική, αλλά και διάφορες άλλες δυτικές
κυριαρχίες (που τελούσαν συνήθως σε κάποια σχέση εξάρτησης με τη
Γαληνοτάτη).
Υποτίθεται λοιπόν, πως οι ορθόδοξοι νησιώτες, πιστοί στην Ανατολική
Εκκλησία, απηχθάνοντο και εδαιμονοποιούσαν τους δυτικούς ιεραποστόλους
που κατέφθαναν στους τόπους τους, προσπαθώντας να τους προσηλυτίσουν
στον Παπισμό χρησιμοποιώντας το δέλεαρ της φιλανθρωπίας και της
εκπαίδευσης.








Φλάροι ονομάζονται οι πήλινες καμινάδες που τοποθετούνταν, σε πολλά νησιά των Κυκλάδων, στην οροφή των σπιτιών με σκοπό την αποφυγή της μεγάλης εισροής υδάτων κατά την διάρκεια των βροχοπτώσεων. Ταυτόχρονα όταν άναβε η φωτιά στο εσωτερικό του σπιτιού για το καθημερινό μαγείρεμα, ο ρόλος του φλάρου ήταν να ¨τραβάει” αποτελεσματικά διοχετεύοντας τον καπνό, από τα ξύλα που καίγονταν στην κουζίνα του σπιτιού, στο εξωτερικό περιβάλλον.


Ο “κακός” ο φλάρος λοιπόν, πιθανότατα θα προστάτευε από τα νερά της βροχής αλλά, θα έπνιγε το σπίτι στους καπνούς κάθε φορά που οι νοικοκυραίοι θα άναβαν φωτιά για να μαγειρέψουν.



http://trupiakaltsa.wordpress.com/…/%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE…/









Άνθρακες ο Θησαυρός.







Άνθρακες ο Θησαυρός.


Φράση πού χρησιμοποιούμε όταν διαψεύδονται οι ελπίδες μας. Η έκφραση προέρχεται από μια αρχαία δοξασία πού λέει ότι καλά δαιμονικά φανερώνουν σε ανθρώπους, την ώρα πού κοιμούνται, το σημείο πού είναι κρυμμένος ένας θησαυρός. Αυτός πού είδε το όνειρο δεν πρέπει να το πει αλλού γιατί ο θησαυρός, όταν πάει να τον πάρει, θα έχει μετατραπεί σε άνθρακες.



 

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΔΙΣΤΙΧΑ...........ΛΑ Ι ΚΗ ΠΟΙΗΣΗ






ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΔΙΣΤΙΧΑ...........ΛΑ Ι ΚΗ ΠΟΙΗΣΗ
======================================

Ως φέγγει η σπίθα η λαμπερή στη στάχτη πεσιμένη,
έτσι είχα την αγάπη σου κρουφή και μπιστεμένη.


Εγώ ’λεγα, βρυσούλα μου, πως έτρεχες για μένα
μα συ έτρεχες και πότιζες όλα τα διψασμένα.
(Κέρκυρα, από το βιβλίο του Γ. Κ. Μαρτζούκου)

Αλλά και γενικότερα ο τρόπος σκέψης της λαϊκής ποίησης σταλιανοτράγουδα όλων των ελληνικών περιοχών είναι ο ίδιος, όπως και στο δημοτικό τραγούδι γενικά.

Στρογγυλομηλοπρόσωπη, λακκουδοπηγουνάτη,
την πέτρα σκίζεις, κάνεις δυο, με το δεξί σου μάτι.
(Κύθηρα, προφορική καταγραφή)

Η ομοιότητα είναι προφανής με παλιές κρητικές μαντινάδες, όπως:
Ε χρυσολαμπαδόκορμη, φεγγαρολαμπυρούσα,
χρυσοδαχτυλιδόστομη κι ανθοδροσομιλούσα!
(από τη συλλογή της Μαρίας Λιουδάκι)
πρβ. και:
Μέσα στο καρδιοπάλατο, μέσ’ στο σπλαχνόκηπό μου,
εφυτοριζοάνθισες, τριανταφυλλόκρινό μου
[Δερμιτζογιάννης, Σητεία (από τηλεοπτική συνέντευξή του στη Δόμνα Σαμίου)]






Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2014

ΠΑΡΟΜΙΕΣ.........ΛΑΙΚΗ ΣΟΦΙΑ........







Παροιμία από την Νίσυρο





Άνθρωπος χωρίς υπομονή, λυχνάρι δίχως λάδι.










Παροιμία Ελλήνων της Βάρνα της  Βουλγαρίας


Άξια τιμή του ποντικού να πέσει μες στο λάδι.











Παροιμία από την Κύπρο
======================

Άκουσεν η ελιά το μυστρίν τζ ελούθην του

κλαμάτου. (Η ελιά άρχισε να κλαίει όταν είδε να

χτίζεται σπίτι δίπλα της, γιατί της αρέσει να ζει

σε ανοιχτό αέρα και φως)




Παροιμία από την Κεφαλονιά
=========================
Η ελιά πίνει το κρασί.(Δεν κάνει να φυτεύονται μαζί αμπέλια και ελιές, γιατί η ελιά παίρνει όλο το χώμα)






ΠΑΡΟΙΜΊΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΤΡΙΦΥΛΊΑ   ΠΕΛΟΠΟΝΝΉΣΟΥ
============================================


·Η κάργα βγάνει λάδι. (Η έννοια της

παροιμίας αυτής είναι ότι η προσπάθεια

αποδίδει καρπούς)


  








Παροιμία από την Χίο

===================
· Αυτός πάει όπως το καράβι στο λάδι. (Για

εκείνους που διαλέγουν τον σίγουρο και

ασφαλή δρόμο)




Παροιμία από την Νάξο
=====================

Αν δεν έμπει η ελιά στα μάγκανα, δε βγαίνει


λάδι. (Για να αποδώσει η δουλειά, θέλει


κόπο)









ΚΡΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

Απού ‘χει γιο θέλει κρασί κι απού ‘χει κόρη λάδι. (Η κόρη θέλει έξοδα για την αποκατάσταση της ενώ ο γιος…μόνο το κρασί του γάμου)









ΚΡΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

Δίχως λάδι, δίχως ξύδι πώς θα κάνουμε ταξίδι (Δεν μπορεί να γίνει δουλειά αν δεν έχεις τα απαραίτητα εφόδια).









ΚΡΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

·Αμπέλι από δικού σου κι ελιές απ’ του κυρού σου. (Τα αμπέλια μεγαλώνουν γρήγορα και καρποφορούν αλλά για να βγάλει κανείς εισόδημα από τις ελιές πρέπει να τις κληρονομήσει από τους γονείς του).