ΚΑΛΩΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ

2/2/2013

Σήμερα ξεκινά μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε λέξεις, φράσεις, αστεία , μικρές ιστοριούλες, θρύλους από κάθε γωνιά της πατρίδας μας, που θα συμπεριλαμβάνουν τις ντόπιες εκφράσεις - λέξεις του κάθε τόπου.

Ελπίζω και προσβλέπω στην βοήθεια και συμπαράσταση, μια και κινητήρια δύναμη μας είναι η κοινή μας αγάπη για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

ΕΜΠΡΟΣ,,,,,λοιπόν να φτιάξουμε ένα χώρο που ο καθένας από μας θα βρίσκει τις ρίζες του και θα γίνει εστία έλξης για νέους που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ακούσουν τους παππούδες τους να μιλάνε ....την ντοπιολαλιά των χωριών τους....
΄Οσοι θελήσουν να βάλουν κείμενα ή λέξεις του τόπου τους, μπορούν να τα στέλνουν είτε στο e-mail που είναι :

artemismosch@gmail.com
ή θα τα γράφετε στο χώρο των σχολίων ...και μετά θα τα κάνουμε άμεση ανάρτηση στον κύριο χώρο εμείς....

Σας ευχαριστώ και αναμένω ανταπόκριση ,

ΑΡΤΕΜΙΣ ΠΑΠ



Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 27 Μαΐου 2018

(Οδ. Ελύτης, από το ποίημα «Ο Ηλιος ο πρώτος»







Η ΦΩΤΙΑ, αυτό το θείο δώρο, δίνει φως και θαλπωρή τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα. Την έφερε στους ανθρώπους «ο κλέφτης» των Θεών, ο Προμηθέας και με αυτήν, ως πρώτο «εργαλείο», πήρε μπρος η μηχανή της προόδου.

Η ΦΩΤΙΑ, το φως, είναι η ίδια η ζωή μας, έτσι όπως την τραγουδάει κι ο Ελύτης:
«…Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας
λέγε μας τη ζωή…».
(Οδ. Ελύτης, από το ποίημα «Ο Ηλιος ο πρώτος»

(Γ. Σεφέρης, Πάνω σε μια χειμωνιάτικη αχτίνα)



ΔΙΑΡΚΗΣ και εξοντωτικός ο δίπολος πόλεμος των στοιχείων, έξω και μέσα μας. Περισσότερο ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Για την κυριαρχία της διαύγειας, της ευδίας στη φύση, για την καθαρότητα της σκέψης μας, για την επικράτηση της διαφάνειας στις κοινωνίες των ανθρώπων. Ναι, είμαστε πλασμένοι από φως, είμαστε «ζήτημα φωτός», όπως το θέλει κι ο Σεφέρης:
«Είπες εδώ και χρόνια:
‘Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός’.
Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς
στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου
ακόμη κι όταν σε ποντίζουν
στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου
ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο
έχει τριφτεί και δεν αντέχει
αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη
την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου
για να την ανοίξει στο φως».
(Γ. Σεφέρης, Πάνω σε μια χειμωνιάτικη αχτίνα)

Η ΑΓΑΠΗ...(Νικηφόρος Βρεττάκος)







«Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι.
Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου από χίλιες πληγές.
Και τούτη τη λευκότητα που σε περιβάλλω
δε θα τη βρεις ούτε στις Αλπεις, γιατί αυτός ο αγέρας
στριφογυρνά ως εκεί ψηλά και το χιόνι λερώνεται.
Και στο λευκό τριαντάφυλλο βρίσκεις μια ιδέα σκόνης.
Το τέλειο θαύμα θα το βρεις μοναχά μες στον άνθρωπο:
λευκές εκτάσεις που ακτινοβολούν αληθινά
στο σύμπαν και υπερέχουν. Το πιο καθαρό
πράγμα λοιπόν της δημιουργίας δεν είναι το λυκόφως,
ούτε ο ουρανός που καθρεφτίζεται μες στο ποτάμι, ούτε
ο ήλιος πάνω στης μηλιάς τ’ άνθη. Είναι η αγάπη».
(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Maroulla Panagou ..........ΚΑΡΤΕΡΩ ΣΕ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ. ΠΑΡΆΚΛΗΣΗ ΠΑΤΡΊΔΑΣ







Maroulla Panagou
ΚΑΡΤΕΡΩ ΣΕ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ.
ΠΑΡΆΚΛΗΣΗ ΠΑΤΡΊΔΑΣ
...................
Τα ττέλια τα ακαθωτά
τρυπούσιν την καρκιά μμου.
Φατσιύματα κουβαλητά
συμπέλουν την φωδκιά μμου.

Στάσσει ο γιαράς μεσ στην ψυσιή
κόμα γαιματωμένος
τζι η κάθε στάξη του πικρή
στα ττέλια πον δημένος.

Στην μέση με εμοίρασεν
σαν το αρνίν με σφάζει
τζιαι με εκαταδίκασεν
να ζιώ μες στο μαράζι.

Τζιεί που 'μουν ο παράδεισος
με πλούσια τα ελέη
Τωρά βαρεί ο άλυσος
τζιαι η ψυσιή μου κλαίει

Ηρτασιν σαν τους κούλλουφους
στα σπίδκια μου εκονέψαν
τους προσφυγες σαν κούκκουφους
σκοτώσαν, καταστρέψαν

Σαράντα γρόνια τσέλλουνται
στους τόπους μου ριζώσαν
Τζιαι σ'άλλους σπίδκια σιαιρουνται
τον κόσμον ξιριζώσαν

Θαρκούνται με τ'αβρατηνή
εγιω πως θα ξηχάσω
μαν εξηάννω σταλαμή
όσα τζιαι να περάσω .

Μα καρτερώ ο άλυσος
να σπάσει τζιαι να ππέσει
τζιαι τούτη μαύρη άβυσσος
να ξαναξημερώσει .

Να φύουσιν τούν τα στοισιά
που εβρυκολατζιάσαν
τζιαι που το αίμα μου τοισιά
κτίσαν τζιαι με μοιράσαν

Να βάλω μες στ'αγκάλια μου
ξανά τα αρφανά μου
Να σάσω τούν τα χάλια μου
ν'ανοίξει η καρκιά μου.

Τζιαι πάλε να ξαναγινούν
ούλα σαν ήτουν πρώτα
Οι νούσιμοι ξαναρκινούν
τζιαι ξαναννίουν πόρτα.

Την πόρταν την αδελφική
δίχα μίση τζιαι πάθη
αφείστε πάλε ανοικτή
μεν κάμνετ'άλλα λάθη.

Δκιώξετε τον φανατισμό
που μέσα στην καρκιά σας
που απειλεί μ, αφανισμό
εσάς τζιαι τα παιδκιά σας

Να φύουν πιον οι διχασμοί
σμιχτοί βορράς τζιαι νότος
γιατ'εν αντέχει να δεχτεί
πιον μασιαιρκές ο τόπος .

Μ.Π 30-7-2013
Πόψε σου εμύνησα μμάδκια μου για να ρτεις
μέναν άστρον τ'ουρανού
τζιαι στο φως του Αυκερινού
πως γελά ο Μαρτης

ΡΕΦΡΑΙΝ
Καρτερώ σε στην γωνιά
τζιας με τρώει η παγωνια
τζιας με τρώ τ'αγιάζι .
μόνο να ρτεις να σε δώ
γιασεμί μου μυριστό
τζιαι δεν με πειράζει

Πόψε σου εμύνησα ότι πεθανίσκω
απου την αγάπη σσου
τζι απου το γινάτι σου
νεπαμόν δεν βρίσκω

ΡΕΦΡΑΙΝ
Καρτερώ σε στην γωνιά
τζιας με τρώει η παγωνια
τζιας με τρώ τ'αγιάζι .
μόνο να 'ρτεις να σε δώ
γιασεμί μου μυριστό
τζιαι δεν με πειράζει (Δις)

     

Σάββατο 26 Μαΐου 2018

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ Σε πολλές χαρές που πήγα







ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Σε πολλές χαρές που πήγα
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Σε πολλές χαρές που πήγα
τέτοια νύφη δεν την είδα
Να ‘ναι η νύφη τρυγονάκι
κι ο γαμπρός περιστεράκι.
Και στης νύφης την τσιεμπέρα
γράμματα ήτανε γραμμένα
κι όποιος θα τ΄αναγνώσει
με τη νύφη θ’ ανταμώσει.
Κι ο γαμπρός τ’ ανάγνωσε
και τη νύφη αντάμωσε.
Κωνσταντίνος Μαραμαθάς

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ,,,,,,,,,,, Βαρέθηκα μωρ’ μάνα





ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ
Βαρέθηκα μωρ’ μάνα
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Βαρέθηκα μωρ’ μάνα, μαντίλια να κεντώ
θαλά τα παρατήσω και θάλα παντρευτώ.


Βάστα κόρη μου, βάστα και τούτη τη χρονιά
κι εγώ θα σε παντρέψω μέσα στα Γιάννενα.
Σύρε μάνα πες του Γιάννη,
Θα με πάρει τι θα κάνει;
Πήγα κόρη και του είπα.
Δεν σε θέλει δε σε παίρνει,
κόρη μου σε κοροϊδεύει.
Τάξτου μάνα το χωράφι,
Τάξτου μάνα το αμπέλι.
Τάξτου μάνα τη γιαλάδα
για να πίνει ο Γιάννης γάλα.
Κωνσταντίνος Μαραμαθάς

Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά (Των Κολοκοτρωναίων)





Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά (Των Κολοκοτρωναίων)
========================================

Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά κι ο ήλιος στα λαγκάδια,

λάμπουν και τ' αλαφρά σπαθιά των Κολοκοτρωναίων,

που 'χουν τ' ασήμια τα πολλά, τις ασημένιες πάλες,

τις πέντε αράδες τα κουμπιά, τις έξι τα τσαπράζια,

οπού δεν καταδέχονται τη γη να την πατήσουν.

Καβάλα τρώνε το ψωμί, καβάλα πολεμάνε,

καβάλα πάν' στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε,

καβάλα παίρν' αντίδερο απ’ του παπά το χέρι.

Φλουριά ρίχνουν στην Παναγιά, φλουριά ρίχνουν στους άγιους,

και στον αφέντη το Χριστό τις ασημένιες πάλες.

"Χριστέ μας, 'βλόγα τα σπαθιά, 'βλόγα μας και τα χέρια".

Κι ό Θοδωράκης μίλησε, κι ο Θοδωράκης λέει:

"Τούτ' οι χαρές που κάνουμε σε λύπη θα μας βγάλουν.

Απόψ' είδα στον ύπνο μου, στην υπνοφαντασιά μου,

θολό ποτάμι πέρναγα και πέρα δεν εβγήκα.

Ελάτε να σκορπίσουμε, μπουλούκια να γενούμε.

Σύρε, Γιώργο μ', στον τόπο σου, Νικήτα, στο Λοντάρι,

εγώ πάω στην Καρύταινα, πάω στους εδικούς μου,

ν' αφήσω τη διαθήκη μου και τις παραγγελιές μου,

'τι θα περάσω θάλασσα, στη Ζάκυνθο θα πάω".

Κωνσταντίνος Μαραμαθάς

Της Πάργας,,,,,,Κωνσταντίνος Τατόγλου





Της Πάργας
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,



Μαύρο πουλάκι που ‘ρχεσαι από τ’ αντίκρυ μέρη,

πες μας τι κλάψες θλιβερές; Τι μαύρα μοιρολόγια,

από την Πάργα βγαίνουνε, που τα βουνά ραγίζουν;

Μη να την πλάκωσε Τουρκιά και πόλεμος την καίει;

Δεν την επλάκωσε Τουρκιά, πόλεμος δεν την καίει.

Τους Παργινούς επούλησαν σαν γίδια, σαν γελάδια,

και τώρα όλοι στην ξενιτιά θα παν να ζήσουν οι καημένοι.

Κλαίνε γυναίκες με παιδιά, δέρνουν τ’ άσπρα τους στήθια,

μοιρολογούν οι γέροντες με μαύρα μοιρολόγια, παπάδες

με τα δάκρυα γδύνουν τις εκκλησιές τους.

Βλέπεις εκείνη τη φωτιά μαύρο καπνό που βγάνει;

Εκεί καίγονται κόκαλα, κόκαλα αντρειωμένων, που την

Τουρκιά τρομάξανε και τον βεζίρη κάψανε.

Εκεί είναι κόκαλα γονιού, που το παιδί τα καίει, να μην τα

βρούνε οι Λιάπηδες, Τούρκοι μην τα πατήσουν.

Κωνσταντίνος Τατόγλου

Ένα καράβι






Ένα καράβι
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Ένα καράβι θωρηκτό
περνά στον κάβο-Ταίναρο,
περνά σφυρίζει δυνατά
όλο τον κόσμο αναβοά.

Τ' ακούσασι οι τσομπάνηδες
κι όλοι οι φαναροφύλακες.
Ειδοποιήστε τα χωριά
προσήλιακα κι απόσκερα.


Το Όγδοο Σύνταγμα περνά
μ' όλα της Μάνης τα παιδιά
και πάσι για τα Γιάννενα
στη Μανωλιάσας τα βουνά.


Πάσι να πολεμήσουσι
τη Μάνη να τιμήσουσι.
Από τα τώρα και μετά
πα στης Ηπείρου τα βουνά.
Θα μείνουσι πολλά κορμιά
για της Ελλάς τη λευτεριά.


Ένα καράβι θωρηκτό
περνά στον κάβο-Ταίναρο,
περνά σφυρίζει δυνατά
όλο τον κόσμο αναβοά.


Κωνσταντίνα Μαρίνη

Άσπρο μου τριαντάφυλλο












Άσπρο μου τριαντάφυλλο

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Άσπρο μου τριανταφυλλάκι
βασιλιά των λουλουδιών
ποιος αρνήστη την αγάπη
να την αρνηστώ κι εγώ;


Την αρνήστηκε ένας γέρος
που ήταν εκατό χρονώ
μα εγώ δεν την αρνιέμαι
πεντακόσιω κι αν γενώ


Κωνσταντίνα Μαρίνη

Δημοτικό τραγούδι - Της ξενιτιάς









Δημοτικό τραγούδι
==============
Της ξενιτιάς
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,


Η ξενιτιά για πολλές δεκαετίες αποτέλεσε μάστιγα του λαού μας. Άλλοτε ο σκληρός κατακτητής, άλλοτε ανάγκες της ζωής και άλλοτε λόγοι εργασίας ανάγκαζαν τους νέους, το πιο ζωντανό τμήμα του πληθυσμού, να φεύγουν για πολλά χρόνια, πολλές φορές και παντοτινά από την πατρική τους γη. Ο λαός εξωτερίκευσε την πίκρα του με τραγούδια ειδικά πλασμένα για την ξενιτιά, γεμάτα πόνο αλλά και κρυφή ελπίδα και αξιοπρέπεια· τραγούδια που έχεις την αίσθηση ότι συνοδεύονται από βουβό κλάμα.
,

,,,,,,,,,,,,,,,



Θέλω να πα* στην ξενιτιά να κάμω τριάντα ημέρες
και η ξενιτιά με γέλασε και κάνω τριάντα χρόνους.
Περικαλώ σε, ξενιτιά, αρρώστια μη μου δώσεις.
Η αρρώστια θέλει πάπλωμα, θέλει παχύ στρωσίδι,
θέλει μανούλας γόνατα, θέλ' αδερφής αγκάλες,
θέλει πρώτες ξαδέρφισσες να κάθονται κοντά σου,
θέλει και σπίτι να είν' πλατύ, να στρώνει, να ξιστρώνει*.
Όσο 'χει ο ξένος την υγειά, ούλοι* τον αγαπάνε.
Μα 'ρθε καιρός κι αρρώστησε βαριά για να πεθάνει
κι ο ξένος αναστέναξε και η γης αναταράχτη:
— Να είχα νερ'* απ' τον τόπο μου και μήλ' απ' τη μηλιά μου,
σταφύλι ροδοστάφυλο απ' την κληματαριά μου.


* να πα: να πάω * ξιστρώνει (ξιστρώνω): ξεστρώνει * ούλοι: όλοι * νερ': νερό






  

Ιούλιος Τυπάλδος Οι γκιόνηδες








Ιούλιος Τυπάλδος


Οι γκιόνηδες
==========
Γκιόνης και κουκουβάγια έλεγαν μια νυχτιά:
Τι μαύρη τύχη είν' τούτη οπού μας πολεμά!
Ευφραίνομε τες νύχτες με τη γλυκιά φωνή,
κι όλοι επαινούν τ' αηδόνι, που σαν εμάς λαλεί.
Συκοφαντία και φθόνος τον κόσμο κυβερνούν
μεγάλους ταπεινώνουν, μικρούς υμνολογούν.
Λοιπόν, τους έπαινούς μας ας ψάλλομεν εμείς,
γιατί να μας παινέσει δε θα βρεθεί κανείς.

Παρασκευή 25 Μαΐου 2018

Καλομοιριά.............Κωνσταντίνος Τσάτσος



Καλομοιριά
==========
Αύριο πρωί, χαράματα, που θα κοιμάσαι ακόμα,
θαρθούν οι Μοίρες σου, παιδί, να σε καλομοιράνουν.
Πρώτη η ξανθιά, στα ολόασπρα, καθώς προτού χαράξει
ο αχνός ασπρίζει ορίζοντας συρτά στη μαύρη ράχη.
Κ’ η άλλη, με τ’ αντιφέγγισμα της δύσης στα μαλλιά της·
μυροκοπάει από ζωήν ο κόρφος της. Κ’ η Τρίτη
πούχει της νύχτας τα γλαυκά στην ξελυμένη κόμη
τα μυστικά ιριδίσματα· και ανάπαψη η ματιά της.
Γυρτές στην κούνια σου κι οι τρεις καθώς θα σε ρωτάνε,
παιχνίδια που στα χέρια σπούν μη τύχει και γυρέψεις.
Ζήτα απ’ την πρώτη μια ψυχή σα διαμαντένιο πρίσμα,
που άπαθα τ’ αντικρύσματα της ζωής θα καθαρίζει
από το φτόνο που βουνά κυλάει, την υποψία
που ανοίγει τάφους, την οργή που καίει τα δάση.
Άοπλη να στέκεις στους εχτρούς σου εμπρός. Ποτέ τη νίκη
να μην κερδίσεις του κακού και τη βαριά χαρά της.
Κι αν ριζικό σου να βρεθείς σε φλόμους και σ’ αγκάθια,
πέρνα κοιτάζοντας μακριά τις άκρες. Να μη στρέψεις
πίσω να δεις πώς γράφονται τα ματωμένα αχνάρια·
κι αν είναι νύχτα γύρω μας, κάπου μακριά είναι ο ήλιος.
Πέρνα σαν το χιονόνερο που πέφτει μες στα βράχια·
πνοή διαβάτρα, από τη γη τίποτα να μην πάρεις
κι άδολος νάναι ο τάφος σου καθώς κι ετούτη η κούνια.
Ζήτα απ’ τη δεύτερη χρυσό το μέτρο της υγείας.
Τ’ άξιά σου χέρια τ’ αλετριού να σφίγγουν το σταβάρι·
να γένεις σπάταλος σποριάς αγάπης και θερίστρα.
Αφέντρα νάσαι των πυρών ατιών που θα σε φέρουν
αθάμπωτη στις αντηλιές και ατρόμαχτη στα σκότη.
Μη λογαριάζεις άνθρωπο παρά για την αγάπη.
Στο γλυκασμό του δειλινού το θάνατο στοχάζου
σαν ένα αφεύγατο καλό και σα μια δίκαιη ανάγκη,
και σιγοτραγουδώντας του, σα νάταν για σεργιάνι,
χαμογελώντας προς αυτόν περπάτα, ώσπου να φτάσεις.
Την Τρίτη παρακάλεσε να στάξει στην καρδιά σου
το μπάλσαμο το ατίμητο της άμετρης συγγνώμης.
Έξω από σε, λησμόνησε της γης της αμαρτίες,
το στόμα που πομπεύει σε, το χέρι που σε δέρνει.
Στην κρύα τη νύχτα του φονιά κάπου φωτιά σπιθίζει.
Όπου κι αν πας και το καλό μαζί σου θάναι. Υπάρχει
κατάχυτη στο μέγα αιθέρα η αιώνια καλοσύνη.
Προς ό,τι ζει τα χέρια σου ν’ απλώσεις σα μητέρα,
κι αγκάλιασε σε μια αγκαλιά τα ορθά, τα ρημαγμένα.
Κι αν κάποια ώρα του κακού το μόλεμα σ’ αγγίξει·
κι ο πόνος γίνει αβάσταγος, ας μην τον διαλαλήσεις·
πάντα η σιωπή, μια κρύα σιωπή τις θλίψεις σου να σκέπει
καθώς τις άβατες κορφές μακριά το αιώνιο χιόνι.
Κωνσταντίνος Τσάτσος

  

Σάββατο 19 Ιουλίου 2014

Της αδικοθανατισμένης ( Δημοτικό Τραγούδι)










Της αδικοθανατισμένης ( Δημοτικό Τραγούδι)
====================================
Το δημοτικό αυτό ποίημα μπορεί κανείς να το βρει στις «παραλογές» των εκδόσεων ΕΣΤΙΑ σε επιμέλεια του Γιώργου Ιωάννου. Ο ίδιος αναφέρει : Σε άλλες παραλλαγές το τραγούδι τελειώνει με την αυτοκτονία του νέου, μόλις βλέπει την κηδεία της άτυχης κόρης. Στο τραγούδι επικρατεί ακριτική οικογενειακή και κοινωνική συγκρότηση, καθώς και φρόνημα και νοοτροπία. Ο S. Baud-Bouy εκφράζει την γνώμη, πως το τραγούδι είναι παλιό, ίσως του 14ου ή του 15ου αιώνα και πως δεν έχει φραγκική επίδραση. Ο Γ. Κ Σπυριδάκης το θεωρεί ασφαλώς παλαιότερον του 17ου αιώνος προερχόμενον πιθανώς εκ των βυζαντινών χρόνων


«Μιαν κόρη ρόδα μάζωνε κι αθούς εκορφολόγα,
να πλέξει ζόγια με τ’ς αθούς, στεφάνι με τα ρόδα.
Κι ο Γιάννης εκατέβαινεν από λαγού κυνήγι,
Ζευγάρι ρόδα τση ζητά και τέσσερα του δίνει.
Βγαν’απού το δαχτύλιν του όμορφο δαχτυλίδι,
Εις την ποδιάν τση το πετά κι εις τα βυζιά τση δίδει.

Κι η μάναν τση την τόπωσεν απού το παραθύρι,
-Μωρή, και δεν εντράπηκες να πάρεις δαχτυλίδι;
Αφησ’εσύ, σκύλα Μαριώ, κι α δε σε μηνυτέψω,
Απού ‘χεις δώδεκ’αδερφούς και δεκαοχτώ ξαδέρφους!

Ολημερίς τη μάλωνε κι αργα τη μηνυτεύγει
Και εις τσι δώδεκ’αδερφούς και δεκαοχτώ ξαδέρφους.
Δέρνουν την δώδεκ’αδερφοί κι οι δεκαοχτώ ξαδέρφοι,
Δέρνει τηνε κι η μάνα τση με την βαριάν τση ρόκα
Κι ο κύρης τ’ς ο πρωτόπαπας με το χοντρό ραβδίν του.
Ούλοι μπλιο την εδέρνανε με πέτρες και με ξύλα,
Τα αίματα σουρώνανε, τα ρούχα ματωθήκαν.
Τη νύχτα, τα μεσάνυχτα η κόρη ψυχομάχειε
Κι η μάναν τση μπαινόβγαινε κι έσερνε τα μαλλιάν τση
Κι ο κύρης τ’ς ο πρωτόπαπας τα γόνατάν του δέρνει.
Κι η μάναν τση τήνε ρωτά τζαγκουρνομαδισμένη:

-Θέλεις τα μπα, θέλεις τα ξα, θέλεις τα βελουδένια,
θέλεις τα καταπράσινα, που τα ‘φερεν ο Γιάννης;
-Δεν θέλω μπα, δεν θέλω ξα, δεν θέλω βελουδένια,
δεν θέλω καταπράσινα κι ας τα’φερε κι ο Γιάννης
θέλω τα ματωμένα μου , να κατεβώ στον Άδη,
να βγει ακουσμός εις τα χωριά, διαλαλημός στη χώρα,
πως μ’αδικοθανάτισαν για’να ζευγάρι ρόδα.»