ΚΑΛΩΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ

2/2/2013

Σήμερα ξεκινά μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε λέξεις, φράσεις, αστεία , μικρές ιστοριούλες, θρύλους από κάθε γωνιά της πατρίδας μας, που θα συμπεριλαμβάνουν τις ντόπιες εκφράσεις - λέξεις του κάθε τόπου.

Ελπίζω και προσβλέπω στην βοήθεια και συμπαράσταση, μια και κινητήρια δύναμη μας είναι η κοινή μας αγάπη για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

ΕΜΠΡΟΣ,,,,,λοιπόν να φτιάξουμε ένα χώρο που ο καθένας από μας θα βρίσκει τις ρίζες του και θα γίνει εστία έλξης για νέους που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ακούσουν τους παππούδες τους να μιλάνε ....την ντοπιολαλιά των χωριών τους....
΄Οσοι θελήσουν να βάλουν κείμενα ή λέξεις του τόπου τους, μπορούν να τα στέλνουν είτε στο e-mail που είναι :

artemismosch@gmail.com
ή θα τα γράφετε στο χώρο των σχολίων ...και μετά θα τα κάνουμε άμεση ανάρτηση στον κύριο χώρο εμείς....

Σας ευχαριστώ και αναμένω ανταπόκριση ,

ΑΡΤΕΜΙΣ ΠΑΠ



Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΥΠΡΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΥΠΡΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 25 Μαΐου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ-ΜΑΡΟΥΛΑ ΠΑΝΑΓΟΥ








Maroulla Panagou‎ 



ΑΓΙΑ ΕΛΙΑ
===========


Χιλιάδων χρόνων γέρικη Ελιά στον ελαιώνα
Φρουρός στέκεις στο πέρασμα κάθε χρονιάς κι αιώνα

Τα φύλλα σ' τ'ασημόχρωμα γλυκοφυλάει τ'αγέρι
Κανίσκι ανεκτίμητο απ' της Παλλάδας χέρι


Το παίρν'η δόξα κι η τιμή και φτερουγίζει η Νίκη
Σαν στέφουν υπερήφανα τον Ολυμπιονίκη


Το παίρνει κι ο Χριστιανός την μέρα των Βαγιώ
Μ'ευλάβεια στην εκκλησιά να το ' χει φυλαχτό


Κι η νιά π'αγάπη στην καρδιά έχει κρυφή στα στήθεια
Παραμονή πρωτοχρονιάς ψάχνει για την αλήθεια


Ρίχνει ασημένιο ελιόφυλλο στην θράκα και προσμένει
Κι άη Βασίλης Βασιλιάς δείχνει και φανερώνει


Αν ο καλός της την πονά χοροπηδάει το φύλλο
μα αν δεν τον νοιάζει ακίνητο καιγεται με το ξύλο.


Καντήλι σαραντάμερο άσβεστο με το λάδι
Να φέγγει του νεκρού η ψυχή πριν κατεβεί στον Αδη

-------------------------












ΤΖΙΕΡΥΝΙΑ


================




Η θάλασσά σου πολλα πικράθθην τζι ένι γεύση της πικρή ζεχύριν
όπως την πίκραν μες την καρκιάμ μας που μας θωρούσιν σαν μουσαφίρην
Τρέσιει αρμυρόπικρόν το δάρκον τζι ένι τα μμάδκια μας πάντα θολά
στο μισοφέγγαρον πόνει καρτσιήμ μας τζιαι την καρκιά σσου γρόνια τρυπά


Αχ Πενταδάκτυλε μας τζιαι δεν ταράσσεις
Πε μας γιατί εν τους αποτάσσεις ;
‘Οσον εμεις τζι αν σ’ αρωτούμεν
την πολοήν σου την καρτερούμεν.
Αμμα εμούλλωσες εν συντηχάννεις
Την πομονήσ σου πως εν την χάννεις ;


Στέκει το κάστρο σου ποτζιει θωρεί μας, σαν στοισιωμένον νύχτα τζιαι μέρα
τζι Αροδαφνούσα μές στο τζιελλίν της, ν’ ακούει «μέρραπα» για καλημέρα.
Μα τζι αν πασκίζουν να σε τουρτζιέψουν την ιστορίαν σου εν το μπορούν
σπίδκια της Ρήαινας τζιαι βουβαφφέντο εν ριζωμένα!! την μαρτυρούν .


Μα Πενταδάκτυλε πως εν ταράσσεις
Πε μας γιατί εν τους ’ αποτάσσεις ;
‘Οσον εμεις τζι αν σ’ αρωτούμεν
την πολοήν σου την καρτερούμεν.
Αμμά εμούλλωσες, εν συντηχάννεις
Την πομονήσ σου πως εν την χάννεις ;



Μαρουλλα Πανάγου




















#######################
















Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΝΤΟΠΙΟΛΑΛΙΑ







ΝΙΚΟΣ ΘΩΜΑ


Τζιαί πκιοί, κορούλλα μου, σ'ετουρτζιέψαν
τζιαί πκιοι σου κάμαν τουν το κακόν ;
Γονιούς έν είσιες, εν σε γυρέψαν ;
Μάγκου εν είσιες μακροδικόν ;


(Βασίλη Μιχαϊλίδη)










Maroulla Panagou
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΝΤΟΠΙΟΛΑΛΙΑ


ΣΤΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΑ ΜΑΣ ΑΔΕΛΦΙΑ

Αδέλφια μας εγκλωβισμένα
τούτη την ώρα του Χριστού
Στρέφετ' ο νους στα περασμένα
που ταν παλιά , χαρά Θεού.


Έρκουνται φεύκουσιν τα γρόνια
που οι καρκιές μας καρτερού.
τζι εσείς στα μαρμαρένια αλώνια
καρφίν στ' αμμάτιν του εχτρού.

Εμείνετε σαν τους ακρίτες
που βλέπασιν τα σύνορά
να μεν ξηχάνουμεν λαλείτε
τούτη την γη που καρτερά .

Η σκέψη μας ποττέ δεν φεύκει
σ' εσάς μερόνυχτα γυρνά
τζι η προσφυγιά πάντα πιστεύκει ,
γλήορα ννα στραφεί ξανά .


Τζιεί που εσείς εγκλωβισμένοι
λαλείτε του κατακτητή
τούτη η γη η κουρσεμένη
ήταν τζιαι θαν ελληνική.

“Γρόνια πολλά” τωρά λαλούμε
εγκλωβισμένα μας πουλιά ,
Τζιαι την πατρίδα μας να δούμε
ελέφτερην όπως παλιά.












Maroulla Panagou




ΠΟΥ ΧΑΘΗΤΖΙΕΣ
Που χάθητζιες πεζούνι μου τζι έκαψες την καρκιά μμου
τζιαι πως αντέχεις μακριά δίχα την συντροφκιά μμου

Που χάθητζιες τραντάφυλλο που σ ' έχα μες στην σέρα
τωρά ο κήπος μ 'αρφανός, νύχτα 'νι η καθη μέρα


Που χάθητζιες τριόνι μου τζι εν όφκερη η φουλιά μας
ορφάνεψεν η γειτονια τζι εχάθην η χαρά μας

Που χάθητζιες τζι εχάθησαν πιον τα ορόματά μας
πως πάντα θα μαστεν τα δκυο ως τα γεράματά μας

Που χάθητζιθες τζιαι έσβυσεν ο ήλιος τζιαι το φως μου
τζι έχαθην τζι η ελπίδα μου πως θάσουν σύντροφός μου

Για μέναν πιον εν τζιελαδάς σαν ετραούδας πρώτα
έχαθητζιες τζιαι σφάλισεν η ανοικτή μας πόρτα

Εμεινεν πιόν το σπιτι μας πεντάρφανο τζιαι κλαίει
μα κανενού δεν μολοά μέ τον καμόν του λέει .

Ξέρω το πως εχάθητζιες μα κόμα καρτερώ σε
Τζιαι πώς να βκείς που την καρκιά που κόμα αγαπώσε













Τρίτη 1 Ιουλίου 2014

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΠΟΙΗΣΗ






Maroulla Panagou



Η ΣΙΕΡΟΚΟΥΤΆΛΑ

-Ακου κόρη Αθανασία τζι ' έχω νέα να σου πώ,
που ακούστησαν κουβέντες ,μέσα σ'ούλον το χωρκό


Η κοκόνα Καλλιόπη πο'νει πρώτη στον καφκά,
ξακουσμένη δαμαί γύρου ξέρουντην τούν τα χωρκά

Πάει εις της Κατερίνας τζι έκασε σαν την τζιυρά
τζιαι πιον άκουες εσούνι ψέμα μα τζιαι αβανια.

Η συναφορά της πάλε ήτουν για την αρφανή
την Μαρίαν του Αντώνη πον' έσιει μοίραν καλά.

Εν την εφτάννει η αρφανιά της διχα τζιύρην με αρφόν
Εσιει την σιεροκουτάλαν τον μιαλλύττερον οχτρόν.

Αρφανευτην η καμένη απου μια μπουτσια μμωρό
ξενοδουλευκει για να ζήσει τίμια, μες το χωρκό

Αρκεψεν για τζιείνη πάλαι για να την κατηορά,
Οϊ ττεμπέλισσα πος ένι όί εν πελλή πολλά .

Ηρτεν όμως τζιειν' την ώρα ποσταμένος της δουλειάς
ο Χαρής , τζι' άμαν τ'ακούει έπιασέν τον ο ταμπλάς.

Βάλλει την ομπρός που έσσω τζι' έβκαλέν την της αυλής,
-Γλήορα σιεροκουτάλα πάαιννε να κρεμμιστείς

Αλλην ένηβρες κουβέντα ,εσού να παραλαλείς
,τζι 'επιιασες τούντην λαλεία; Ατε φύε να χαθείς.

Εσσω μου εν εξανάρτεις τζι ' έρτω τζι ήβρω σε ξανά
τωρά έν έφαες ξύλον μα την άλλην εν να φας.

-Οί μπράβο του Ελένη είπεν της τα μιά χαρά .
Πέρκιμον φοηθεί τζιαι νάκκον τζιαι αφήσει τον καφκά

-Εμ πιστεύκω Αθανασία τζιείνη για να φοηθεί
ήτσου ήτουν ,ήτσου ένι τζιαιν αλλάσσει το βκιολί.

Οσον τζι ' αν την φοερήσουν ,όσον τζι αν της το φακκούν
Τζιείνη πόνει τζιείνη ένι τζιαι του τοίχου τα λαλουν.







Maroulla Panagou



ΤΟ ΑΓΑΠΏ ΣΟΥ ΓΙΑΤΡΙΚΟ.

Στην ομορκιάν σαν άντζιελος
σαν τζιυπαρίσσνι μοιάζεις
με όμορφη κορμοστασιάν
σαν την εικόναν σ' εκλησιάν
τζιαι την καρκιά μμου σφάζεις.


Απού την πρώτη αμμαδκιάν
ψυσιήν εμ πόν ορίζω
πρέπει εν πρέπ' εν αρωτώ
τζι όσο στην γη θα παρπατώ
για λλόου σου ορπίζω .

Πως θα' μαι εγιώ το ταίρι σσου
τζιαι γλήορα χαρά μου
μαν μμεν σσε πάρω κλάψε με
βάλε φωδκια τζιαι κάψε με
ξερίζως την καρκιά μου .

Μα πρόσεχε μεν πληγωθείς
άμαν την ξηριζώσεις
μέσα της είσαι στα βαθκιά
για σέν το αίμαν της εδκιά
τζιαι μεν την καταχνώσεις

Το μόνον της το φταίξιμο
ήτουν που σ' ερωτεύτην
τζιαι δεν ηβρίσκει γιατρικό.
Μα αν της πείς το “σ' αγαπώ “
ευτύς εν που γιατρεύτειν .



  



Maroulla Panagou



Ο ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΟΣ
μεν είσαι περήφανος τζιαι πολλά μουττάτος
μεν θαρκέσαι τζι είσαι μανιχά εσού
Σαν πολλοφουμίζεσαι ο νούς εφ φεφκάτος
Τζιαι τες εξυπνάδες σου ,πούλατες αλλού


Η πακκίρα εμ μπορεί για να γίνει λίρα
ούτε τζιαι το χάρκωμα γένεται γρουσό
Τζι αν πολλοφουμίζεσαι μμαν έσιεις αξία ,'
Στην ζωή σου έν καμνεις τίποτες σωστό

Ετσι που τον άππαρο τον ψηλό κατέβα
τα πολλα φουμήσια σου άφηστα στην πάντα
Είς την μούττη για να φκείς ,εμ μπου θέλει έργα ,
Φτώσεια τα πολλά λογια ν,αθυμάσε πάντα.




Μουττάτος =αυτός που κοιτάζει τους άλλους αφ υψηλού. Θαρκέσαι - νομίζεις =και είσαι μονο εσυ κα κανένας άλλος .Πακκίρα =γρόσι=μούττη =μύττη .καρυφή του δένδρου ή του βουνου . στο πιο πάνω ψηλό μέρος




Η μπακκίρα έχει το όνομα από το μπακκίρι ειναι με καφέ χρώμα και παλιά είχαμε τα νομίσματα η εικοσάρα , που ήταν το μισό γρόσι η μπακκίρα ένα γρόσι, μισό σελίνι =πέντε γρόσια .'ένα σελίνι =10 γρόσια .το διπλοσέλινο που ήταν δυό σελίνια , το πεντασέλινο ,πέντε σελίνια. το δεκασ'έλινο και μετά η λίρα .Είχε είκοσι σελίνια .Πεντόλιρο =5 λίρες κ.λ.π.


  








Maroulla Panagou



Η ΠΚΙΕΡΩΜΗ

Του αρκόντου η κηδεία
εμ μπου γίνειν στο χωρκό
τζιαι με πλούσιαν κουμπανία
Είπαντου εις το καλό.


Βάλαν του μεάλον λόον
Πού τουν μιάλος τζιαι τρανός
μα ανάθεμαν με φόον
αν τον θώρεν ο φτωχός.

Παντ' αχόρταος ως που 'ταν
τίποτες εν τον πειράζει
την σιηράτην αμ' αδίκαν
του φτωχού αμαν τ 'αρπάσσει.

Ηθελεν σωστήν την πίττα
μα τζιαι το σιυλλί χορτάτο
τζιαι εσιέπαζεν την τσίππα
με τες λίρες του πουκάτω.

Εθαρκέτουν στην ζωήν του
πως εμ μόνον ο ππαράς
μα σαν έβκειν η ψυσιή του
φεύκει πάλε φουκκαράς.

Τες πολλές του αμαρτίες
παίρνει συντροφκιάν τωρά
τζιαι τες τόσες αδικίες ,
θα πκιερώσει τζιεί που πά.

Εν πκιερώννουνται αλλοί του
με ππαρά να πογρεώσει
μόνον θέλουν την ψυσιήν του
για να τους την παραδώσει.


  






Maroulla Panagou



ΚΑΠΟΤΕΣ ΘΑ ΠΚΙΕΡΩΣΟΥΝ 

Ηντα τζιαιρούς εμ μπούφτασες Κύπρο τυρανισμένη
που δε σ'αφήνουσιν να δεις μια μέρα ποσπασμένη
Σαράντα γρονια καρτεράς τζι' 'ακόμα μοιρασμένη


Εισ' στην Ευρώπην έμπηκες γιατ' είσιες την ερπίδα
στο άδικο το δίκαιο να βάλουσιν ασπίδα
να σε ελευτερώσουσιν περήφανη πατρίδα

Μ'αντί να δκιώξει την Τουρτσιά στα γρόνια που περάσαν
που άπονα τοσο τζιαιρό άδικα σε μοιράσαν.
Αφήκαν τους κληρονομιά τζιαι σε καταδικάσαν .

Με έποικους τζιαι τον στρατό τον Τούρτζιηκο γεμώσαν
τους τόπους μας καταπατούν τζιαι δαχαμέ ριζώσαν
τζιαι οι ορπίδες άδιτζιες στα γρόνια μαρμαρώσαν

Τωρά κοντά στο άδικο γυρίσαν τζιαι ληστέψαν
τζιαι τον ιδρώταν των φτωχών εκλέψαν, καταστρέψαν
στον πλούτον σου τον φυσικόν ούλλοι τους εληγκρέψαν

Ο λόος τούτη η αφορμή που μας γρεωκοπούσιν
με δίχα σκέψη των φτωχών π'απονα αδικούσιν
να πιάσουν τα αέρια τζι ούτε που μας θωρούσιν

Οι χώρες εν κοσιεφτά μ'αΐταν εν μας δώσαν
στους σταυρωτές προστάτες μας τωρά μας παραδώσαν .
Τζιούλλοι οι φίλοι σιωπή τζιαι σιέριν εν εδώσαν .

Μα δεν ελοαρκάσασιν την δυνατή ψυσιή σου
που οσον τζιαν εγονάτισες που μεινες μανισιή σου
πάλε θα ξανασηκωθεις με την επιμονή σου

Ούλλος ο κόσμος μια γροθκιά ,εν να γινούμεν ένα
ένας για ούλλους θάμαστε τζι ούλλοι για τον καθένα
θα προσπαθήσουμε π'αρκής τζι ούλλα δεν θαν χαμένα.

τίποτες εθ αφήσουμε ξανά να μας διχάσει .
Για πάντα την διχόνοια τωρά να πολογιάσει
Τζιαι σιει θεόν όπου θωρεί τ'αδικο θα δικάσει

Οσοι μας επουλήσασιν καποτε θα πκιερώσουν
αρκει ο Θεός μα δεν ξηγνά τζιαι λόον εν να δώσουν
τζιαι εις τον “έξω που δαμαι”ψυσιές θα παραδώσουν

  
ποσπασμένη=λυτρωμένη Εληγκρέψαν =Λιμπιστήκαν ,Αήταν =βοήθεια, Μανισιή σου =μονάχη σου ,Πολογιάσει =δοιώξει









Maroulla Panagou



ΑΧ ΓΙΑΣΕΜΊ ΜΟΥ

Αχ αθθισμένο γιασεμί μμου
φύρνουμε που τες μυρωδκιές
μα εν κοντεύκεις στην αυλή μου
τζιαι στο χωρκόν κάφκεις καρκιές
Ρεφραιν
Αχ γιασεμί μου γιασεμί μου
Αχ τζιέβκαλές μου την ψυσιή μου
αχ να'χα γιω την μυρωδκιά σου
για να μεθύσω την καρκιά σου


Αχ αθθισμένο γιασεμί μου
με τουν την πλούσια σ'ομορκιά
Είσαι φωδκιά πας στο κορμί μου
μα 'σιεις μια πέτρινη καρκιά

Ρεφραιν
Αχ γιασεμί μου γιασεμί μου
Αχ τζιέβκαλές μου την ψυσιή μου
Αχ άσπρον είσαι σαν το σιόνι
που μέσα η καρκιά μου λοιώνει

Αχ γιασεμί μου μυρισμένο
σε καρτερώ τόσο τζιαιρό
λυπήθου με τον καημένο
πέ μου το “ναι “ να σε χαρώ

Ρεφραιν
Αχ γιασεμί μου γιασεμί μου
Αχ τζιέβκαλές μου την ψυσιή μου
Ελα τζιαι πέ το ναί τωρά
στούν την καρκιά που λαχταρά


  

Δευτέρα 26 Μαΐου 2014

ΚΥΠΡΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗ......



Αχνιώτης Χαμπής.........ΚΥΠΡΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗ......
====================================

Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ
==============

Από τον γέρο Κακουλλήν, τον γείτον τον καλόν μου,
που κάποτε στα νιάτα του, είχα τον δάσκαλον μου,
μιαν ιστορίαν άκουσα πούμεινεν στο μυαλόν μου.

Ένας λεβέντης είπεν μου, κάπου εις την Ασίαν,
ποια χώρα ήταν ακριβώς, εν έσιει σημασίαν,
παντρεύτηκεν μα δεν είσιεν, καμιάν περιουσίαν.

Τζιαι στην απελπισίαν του, στην τύχην του την μαύρη,
μέραν τζιαι νύχταν έτρων τον, της φτώσιας του το κάγρι,
τζι’ έτσι εξενιτεύτηκεν, την τύχην του για νάβρει.

Επήεν χώρες μακρινές, δουλειάν για να γυρέψει,
τζιαι η καλή του σύντροφος, μοναδική του σκέψη,
μα τότες πόσταν εν είσιεν, γράμματα να της πέψει,

Είκοσι χρόνια δούλευκεν, μακρά σε ξένους τόπους,
τζι΄έκαμεν λίρες κάμποσες, με τους πολλούς του
κόπους.
τζιαι ούλοι αγαπούσαν τον, για τους καλούς του
τρόπους.

Τρεις λίρες εθυσίασεν, άλογον να γοράσει,
τζιαι πέντε όπλον για τζιυνίν, στον νόμον να κρεμμάσει,
τζι’ έπιαν τα τζιαι ξεκίνησεν, στο σπίτιν του να φτάσει.

Μα στο στραφίν του έμελλεν, τα μμάδκια του να δούσιν,
τον πάνσοφον τον γέρονταν, π’άκουεν να λαλούσιν,
τζιαι πλάσματα που έρκουνταν, να τον
συμβουλευτούσιν.

Έμπειν τζιαι τούτος στην σειράν, χωρίς τζιαιρόν να χάσει,
να κάτσει με τον γέρονταν, τζιαι να τον κουβεντιάσει,
μιαν συμβουλήν που νάξιζεν, πέρκι τζιαι τούτος πιάσει.


Τζιαι με τον γέρον έκατσεν, σε τζιείν την ξένην Χώραν,
τζιαι κουβεντιάζασιν μαζίν, τζι’ οι δκυο καμπόσην ώραν,
τζιαι τη ζωήν του που αρκής, του γέρου την ιστόραν.

Τζι’ άμα του είπεν γλήορα, θα πάει στην καλήν του,
ο γέρος εσηκώθηκεν, σούζει την τζιεφαλήν του,
τζιαι πολοήθην τζι’ είπεν του, τότες την συμβουλήν του.


Λαλεί του άμαν θυμοθείς, να μεν κάμεις φοέραν,
πάρε βαθκειάν αναπνοήν, ποφύσα στον αέραν,
τζιαι τον θυμόν σου φύλαξε, την δεύτερην ημέραν.


Λαλεί του τούν την συμβουλήν, καλά να την σπιάσεις,
τζιαν θυμωθείς τζιαι τ’όπλον σου, κάποιαν στιγμήν το
πιάσεις,
να θυμηθείς την συμβουλήν, τζιαι να το κατεβάσεις.


Τζι’ αν πάρεις την απόφασην, πλάσμαν να θανατώσεις,
να δώκεις τόπον στον θυμόν, εφτείς να μετανώσεις,
τζιαι μείνε την επαύριον, για να τον ισκοτώσεις.

Έπιασεν τουν την συμβουλήν, πάλε καβαλλητζιέφκει,
ποσιαιρετά τον γέρονταν, τζιαι που κοντά του φεύκει,
τζιαι στης καλής του την θωρκάν, συνέχειαν κοντεύκει.

Μέρες τζιαι νύχτες προχωρά, πολλά ταλεποράται,
με πέτραν για προσιέφαλον, πολλές φορές τζιοιμάται,
ώσπου μιαν νύχταν έφτασεν, έσσω του ώσπολλάτε.

Στα σκοτεινά ξεπέζεψεν, μέσα εις την αυλήν του,
έδυσε τζιαι το άλογον, τζι’ άπλωσεν το χαλίν του,
τζιαι θα εφανερόννετουν, αύριον στην καλήν του.
Τζι’η νύχτα σαν εντύθηκεν, τα μαύρα της τα κάλλη,
νάσου τζιαι έναν άδρωπον, να μπαίννει το προσαύλι,
τζιαι η καλή του να αννεί, τζιαι έσσω να τον βάλλει.

Την άτιμην εν φίλος της, φωνάζει τζιαι θυμώννει,
τζι’εφτείς ορμά στο όπλον του, με βόλια το γεμώννει,
μ’άρτεν στον νουν η συμβουλή, τζι’αμέσως μετανώννει.

Άφηκεν την γεναίκαν του, την πόρταν να βαόσει,
τζιαι να τους παίξει τζιαι τους δκυό, μόλις θα ξημερώσει.

Μ’ άμα ο ήλιος έφκεικεν, τον κόσμον να φωτήσει,
έφκειν της πόρτας του σπιδκιού, τζιαι πάει προς την
βρύση,
για να νυφτεί ο άδρωπος, πού ‘θελεν να κουτσιήσει.

Τζιαι είδεν τον που έβαλεν, νερόν μες έναν κάο,
τζιαι λάλεν βάλε άμανα, μπούκκομαν για να φάω,
τζι’ ύστερα βάρμου μιαν ευτζιήν, εις την δουλειάν να
πάω.

Τζι’ όπως τον εσημάδκιαζεν, εθόλωσεν το δειν του,
τζιαι σκέφτην πως ο γέροντας, με τζιν την συμβουλήν,
εγλήτωσεν τον που φονιάν, να παίξει το παιδίν του.

Αγαπητοί ακροατές, τζιαι σεις να το σκεφτείτε,
τζιαι αν σας τύχει κάποτε, πολλά να θυμοθείτε,
την συμβουλήν του γέροντα, να την αθυμηθείτε.






,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

ΣΑΝ ΕΡΤΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΚΙΑ 
==============================
Κάποτε έναν όρομα μες στην καρκιάν γεννήθει
μα γλήορα σταυρώσαν το ποττέ του εν αναστήθει
Στην σκοτεινιά του ύστερα που τότες εμ που χάθει 
ξέρανεν το τραντάφυλλο τζιαι έμεινεν τ'ακάθι
Μες στην ψυσιή βασίλευκεν ο φόος απού τότες
στες στρατες μας περνούσασιν οι ξένοι ταξιδιώτες .
Κανένας εμ μπον ήξερεν τον πόνον της ψυσιής μας
τζιαι πίσω που το γέλιον μας κρυμμένη η πληγή μας.
Κάθε τζιεινούρκον όρομαν ο φόος μας γκρεμμίζει
Αγάπη εποΰριζεν δίχα να μας εντζηίζει
Τζι εμείνισκεν η δίψα μας άποτη, σαν η βρύση
για μας εμ πόνισιεν νερό να βρούμεν να δροσίσει
Ν'αθθίσουσιν φκιώρα ξανά, στον κήπο της ψυσιής μας
Ο φόος εμ που τα 'πνιεν, τζι επαίρναν η ζωή μας
Μα πριν νάρτει το δειλινόν τέλεια να σουρουπιάσει
μια μέραν εμ μπου έλαχεν αγάπη να μας μπλάσει
Ήρτεν απού το πούποτες τζιεφάνειν όπως τ'αστρον
τζι εμπειν που μιαν χαραμαδκιάν μες στης καρκιάς το κάστρον.
Ετρεμουσιάστειν η ψυσιή μα πρίν βαδώσει η πόρτα
Ο έρωτας εφώτησεν το σκότος που'σιεν πρώτα.
Οπως τον ήλιον της αυκής τζι εθάμπωσεν τα μμάδκια
τζι η παωνιά μες στην ψυσιήν εγίνιτζιεν κομμάδκια.
Αθθίσασιν τραντάφυλλα, τα γιασεμιά ,τα κρίνα
τα μουσκοκάρκια σκόρπισαν την μυρωδκιάν τζιαι τζιείνα.
Μες στην καρκιάν παράδεισος ορόματ'αθθισμένα
Ο έρωτας τα βλόησεν ναν πάντα ευτυχισμένα
Με της αγάπης το πιοτό μεθκιούν τώρα τα φκιώρα
Στον ουρανόν μας ξαστερκά χαρά η καθε ώρα.
Στα αγκάλια μας το 'όρομαν πολιει τζιαι παραπούλια
βκαλλει τζι εν τόσον όμορφα σαν τ'ουρανού την πούλια.
Ο ποσπερίτης σιαιρετά τζι αυκερινός μας γνέφει
τζι ο ουρανός μας ξαστερος γαλάζιος δίχα νέφη .
Με τους αθθούς της λεμονιάς τωρά στεφανωμένοι
με την αγάπην στην καρκιάν ζιουμεν ευτυχισμένοι.







Κοκκορίφι . +το νεαρό τραγί
Η αρχαία λέξη "κόκκος" σημαίνει "σπόρος" και όλοι κάποτε χρησιμοποιούμε τη λέξη "σπόρος" για να χαρακτηρίσουμε "νεαρά´ αρσενικά". Η αρχαία λέξη "ερίφιον", (ρίφι στην Κυπριακή διάλεκτο) σημαίνει "τραγί, κατσίκι". Έτσι, "κοκκορίφιν" είναι "το νεαρό τραγί",
..............................................



Μα θαρκέσαι μυρίζουμαι των νυσιών μου να ξέρω ήντα μπου θέλεις;
Στην Αρχαία Ελλάδα, γνωρίζουμε ότι λειτουργούσαν μαντεία, όπου οι ενδιαφερόμενοι πήγαιναν για να μάθουν τα μελλούμενα. Εκεί, ιέρειες, μέσα από διάφορες τελετουργικές πράξεις, έκαναν τις προβλέψεις. Μια από τις διαδικασίες αυτές, ήταν η εμβάπτιση των δακτύλων τους μέσα σε δαφνέλαιο. Στη συνέχεια έφερναν τα δάκτυλά τους κοντά στη μύτη τους για εισπνεύσουν τις αναθυμιάσεις (μύριζαν κατά κάποιο τρόπο τα νύχια τους). Από την εισπνοή των πτητικών αερίων, οι ιέρειες έπεφταν σε καταληψία και έκσταση και άρχιζαν……. να προβλέπουν τα μελλούμενα!!!




Λεξιλογικά χαρακτηριστικά Κυπριακής διαλέκτου
====================================
Εξαιτίας των διαφόρων γλωσσικών στρωμάτων που ανά τους αιώνες συνδέθηκαν με
το νησί της Κύπρου, μπορούμε σήμερα να εντοπίσουμε τις ακόλουθες
χαρακτηριστικές λεξιλογικές ομάδες, πέρα από το λεξιλόγιο που είναι κοινό κτήμα με
τις υπόλοιπες διαλέκτους και με την Κοινή:
Αρχαϊσμοί: Αξιοσημείωτος είναι ο λεξιλογικός πλούτος που διασώζει στοιχεία από
την αρχαία και ελληνιστική εποχή της Ελληνικής. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ: άφτω
«ανάβω» (< άπτω), φτείρα «ψείρα» (< αρχ. φθείρ, -ρός), šοίρος (< χοίρος), ποζέγνω
(< αρχ. ἀποζεύγνυμι), δρόπης (< ελνστ. ὑδρόφις, -εως), καμμώ «κλείνω τα μάτια» (<
αρχ. καμμύω), κίλλης «μικρόσωμος γάιδαρος» (λ. τής αρχ. Κυπριακής), ροθέσιν (<
αρχ. ὁροθέσιον), ορτσούμαι «χορεύω» (< αρχ. ὀρχοῦμαι), ξαργκώ «μένω αδρανής»
(< αρχ. ἐξαργῶ).
Ιδιωματισμοί: Σε αυτούς περιλαμβάνονται λέξεις και φράσεις γνωστές στον
ελληνόφωνο κορμό, οι οποίες όμως έχουν αποκτήσει εντελώς διακριτή σημασία και
χρήση.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ: γέν-νημαν ήλιου «ανατολή», χαρτωμένος «αρραβωνιασμένος»
(από το χαρτί τού προικοσυμφώνου), θαρκούμαι «νομίζω» (< θαρρούμαι), στρούθος
«σπουργίτης», κούκ-κουρον «παξιμάδι» (υποκορ. τού ουσ. κόκκος), μιτά μου «μαζί
μου».
Παλαιά Γαλλικά δάνεια: Λέξεις της παλαιάς Γαλλικής και των διαλέκτων της
εισήλθαν μεταξύ του 12ου και του 14ου αιώνα, καθιστώντας την Κυπριακή διάλεκτο
μοναδική από αυτή την άποψη στον ελληνόφωνο κόσμο. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ: τσαέρα
«καρέκλα» (< προβηγκ. chaira), τσαΐνα «αλυσίδα» (< προβηγκ. chaina), βλαντζίν
«συκώτι» (< παλ. γαλλ. flanc), κουμανταρία «γλυκό κρασί τής Κύπρου» (< παλ.
γαλλ. vin de commanderie «κρασί τού τάγματος Commanderie των Ιωαννιτών
ιπποτών»), κουμουδκιάζω «ετοιμάζω ταφή νεκρού» (< προβηγκ. accoumoudar),
κουφουρκιάζω «παρηγορώ» (< προβηγκ. coumfortar), μίζαρον «σάβανο» (< παλ.
γαλλ. mise à mort).
Ιταλικά και Βενετικά δάνεια: Η περίοδος της Βενετοκρατίας άφησε αξιοσημείωτα
ίχνη στη διάλεκτο. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ: βαντζάρω «προχωρώ» (< avanzare), γάρπος
«καμάρι» (< garbo), ζόπ-πος «αδέξιος» (< zoppo), κάστϊον «βάσανο» (< castigo),
κουρτέλ-λα «μαχαίρι» (< coltella), πιν-νιάδα «πήλινη χύτρα» (< pignada).
Τουρκικά δάνεια: Οι τουρκικές λέξεις είναι πολυάριθμες και απαντούν
προσαρμοσμένες στα μορφολογικά σχήματα της διαλέκτου. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ:
άσ κοσ-σου «μπράβο» (< aşk olsun), ζατ-τίν «έτσι κι αλλιώς» (< zatî), ζϊαφέτ-τιν
«συμπόσιο» (< ziyafet), καΐσ ιν «παγίδα» (< kayış), κκουσ μάς «κουβέντα» (<
konuşma), μέσελα «δηλαδή;» (< mesele).
Αγγλικά δάνεια: Οι αγγλικές λέξεις έχουν εισέλθει από την περίοδο της
αγγλοκρατίας και διευρύνουν έκτοτε διαρκώς την παρουσία τους στο λεξιλόγιο της
διαλέκτου, πράγμα που προωθείται από τη διαρκώς ενισχυόμενη επιρροή του
αγγλόφωνου κόσμου στη νήσο. Όσες έχουν προσαρμοστεί μορφολογικά υπέστησαν
αξιοσημείωτη αλλοίωση. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ: φούρπ’ος «ποδόσφαιρο» (< football),
σέντερ «αποστολέας (αλληλογραφίας)» (< sender), τšαρτšάρω «χρεώνω» (< charge),
τρενάρω «εκπαιδεύω» (< train). Χαρακτηριστικός άγγλισμός είναι επίσης το ρ.
απολογούμαι, που έχει αποκτήσει τη σημ. «ζητώ συγγνώμη» με επίδραση του
ελληνογενούς αγγλ. apologise.






Κυπριακή διάλεκτος............ Μεταγραφή στην Κοινή Νέα 

Ελληνική 
................................

Η κοντονούρα η αλεπού, άμα κ ι’ αρκ έψαν 

οι άλ-λες να την περιπαίζουν, εΐνη φ-

φωδκιά ’που το θ-θυμόν της, αμ-μά ’ν είπε 

λ-λέξη. Γιάλι-άλι έφυεν κ αι πήε μ-μανιχ ή 

της αλ-λού. Ύστερα ’που λ-λίες ημέρες 
ευρεθήκασιμ πάλε, αμ-μά η κοντονούρα η 
αλεπού εχών-νετουμ ’που λ-λόου τους να 
δει ίντα ’μ που λαλούν. Ακούει τες κ αι 
παραπονιούνται πως εν ιβρίσκουν τίποτε 
να φάσιν.

 
Η αλεπού με την κομμένη ουρά, όταν 
άρχισαν οι άλλες να την περιπαίζουν, 
έγινε φωτιά από τον θυμό της, αλλά δεν 
είπε λέξη. Αργά-αργά (αγάλι-αγάλι) 
έφυγε και πήγε μοναχή της αλλού. 
Ύστερα από λίγες ημέρες βρέθηκαν πάλι, 
αλλά η αλεπού με την κομμένη ουρά 
κρυβόταν από αυτές, για να δει τι λένε. 
Τις ακούει να παραπονούνται ότι δεν 
βρίσκουν τίποτε να φάνε.





Άντα σειστείς κ αι λυγιστείς κ αι 

σιγοπερπατήσεις, 

ούλου του κόσμου τους καμούς εν να μου

 τους ποτίσεις.

 
κ ινούρκο δ-δαχτυλίδι φ-φορείς στο χ έρι 


σ-σου, 

στην πέτρα γράφει πάνω, να γίνω ταίρι σ-

σου. 


Την αγαπώ χαρτολοούν κ ι’ εμέν


 παρηγορούσιν, 


πάλε τα μ-μάδκια μου δικλούν την αγαπώ 


να δούσιν. 


κ αι να ’μουν κλήμαν κρεμ-μαστόν εις την 


κληματερή σ-σου, 


νά ’ρκεσουν νά ’π-πεφτες στο σ κ ιος, να



 χόρταν-να το δει σ-σου








Γιώρκιν =από δική μας σοδιά Το "ουσιαστικο" 'γιώρκειν/γιώρκιν'. Η Κυπριακή λέξη "γιώρκιν" προέρχεται από το απαρέμφατο του αρχαίου ρήματος "γεωργέω" που σημαίνει "εργάζομαι την γην" με σκοπό, φυσικά τη γεωργική παραγωγή. Έτσι το ρήμα "γεωργέω" (Κυπριακά "γιωρκώ") έχει καταντήσει συνώνυμο με το "παράγω" και συνεπώς το απαρέμφατο του (γεωργέειν- γεωργείν) ως ρηματικό ουσιαστικό σημαίνει "παραγωγή". Στα Κυπριακά η λέξη κατέληξε "γιώρκειν/γιώρκιν".

--------------------------------------

"Λαγχαίννει" και "λαχαίννει" είναι οι Κυπριακές μορφές 

του αρχαίου ρήματος "λαγχάνω" (σε γ´ πρόωπο ενικού).

 Το ρήμα "λαγχάνω" σημαίνει "συμβαίνω κατά τύχη", 

"τυγχάνω" όπως ανέφερε και η Βασούλλα. Από το ρήμα

 αυτό έχουμε και τις παράγωγες λέξεις "λαχείον" και 

"λαχνός" που έχουν σχέση με την τύχη.








ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ ΕΝ ΝΑ ΧΑΘΟΥΝ
.....................................................

Πολλοί στην Κύπρον δυστυχώς, στουν το νησίν που 
ζιούσιν,

αθ θέλουν ναν ειληκρινείς, να το παραδεχτούσιν,

την γλώσσαν την Κυπριακήν, έθθελουν να μιλούσιν.


Περιφρονούν τζι’υποτιμούν, όσους την αγαπούσιν,

τζιαι μάλιστα εμάθασιν, χώρκατους να λαλούσιν,

όσους την συντηχάννουσιν, τζιαι την διατυρούσιν.

Ακόμα τζι’οι πολιτικοί, άμαν εν να μιλήσουν, 

λαλούσιν την τοπολαλιάν, θα την διατηρήσουν,

μα πάντα τους ξιχάννουν την, άμα θα κυβερνήσουν.

Πέτε μου ποια κοιβέρνηση, έφκειν να κυβερνήσει,

τζιαι έκαμεν προσπάθειες, για να διατηρίσει,

την λαϊκήν την ποίησην, να μεν χαθεί να σβήσει;

Τους Λαϊκούς τους ποιητές, τες ρίζες που κρατούσιν,

φήννουν τους να γεράσουσιν, να σβήσουν να χαθούσιν.

με δίχα να δκιαβάσουσιν, τι γράφουν τι λαλούσιν.

Όποια κυβέρνηση τζιαν φκει, πας τουν το θέμαν 
σφάλλει,

γιατί θωρούν τον Χάρονταν, στον τάφον που τους 
βάλλει, 

τζιαι δεν η-δκιούσιν κίνητρα, νακολουθήσουν άλλοι.

Εν η αλήθκεια υπουργοί, προέδροι που περάσαν,

τες ρίζες της παράδοσης, ούλοι τες εξιχάσαν, 

τζιαι δεν τες εποτήσασιν, ούτε τες ελιπάσαν.

Πάλε διανοούμενοι, βρίσκουσιν πάντα τρόπον,

για όσους γράφουσιν πεζά, ποίματα στουν τον τόπον,

κάθε χρονιάν να τους τιμούν, τζιαι να βραβεύκουν

πρώτον.

Λατρέβκουν τουν την ποίησην, τζιαι έναν πρώτον 
φκάλλουν,

τζι’ οι Λαϊκοί οι ποιητές, την γλώσσαν που
 προβάλλουν, 

εν δεύτερης ποιότητας, τζι’υπόψην εν τους βάλλουν.

Σαν ποιητής ειληκρινά, νιώθω μεγάλην θλίψη.

που κάθε μια Κυβέρνηση, τα σιέρκα της θα νύψει,

τζι’αφήννουν την παράδοσην, να ξιχαστεί να λείψει.

Θα νοσταλγήσουν κάποτε, πολλοί τα περασμένα, 

τζιεν νάβρουσιν ποιήματα, κάπου παλιά γραμμένα,

μα αν γυρέψουν ποιητές, έθ θάβρουσιν κανένα.


http://poetryfromcyprus.blogspot.gr/.../blog-post_2191.html