ΚΑΛΩΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ

2/2/2013

Σήμερα ξεκινά μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε λέξεις, φράσεις, αστεία , μικρές ιστοριούλες, θρύλους από κάθε γωνιά της πατρίδας μας, που θα συμπεριλαμβάνουν τις ντόπιες εκφράσεις - λέξεις του κάθε τόπου.

Ελπίζω και προσβλέπω στην βοήθεια και συμπαράσταση, μια και κινητήρια δύναμη μας είναι η κοινή μας αγάπη για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

ΕΜΠΡΟΣ,,,,,λοιπόν να φτιάξουμε ένα χώρο που ο καθένας από μας θα βρίσκει τις ρίζες του και θα γίνει εστία έλξης για νέους που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ακούσουν τους παππούδες τους να μιλάνε ....την ντοπιολαλιά των χωριών τους....
΄Οσοι θελήσουν να βάλουν κείμενα ή λέξεις του τόπου τους, μπορούν να τα στέλνουν είτε στο e-mail που είναι :

artemismosch@gmail.com
ή θα τα γράφετε στο χώρο των σχολίων ...και μετά θα τα κάνουμε άμεση ανάρτηση στον κύριο χώρο εμείς....

Σας ευχαριστώ και αναμένω ανταπόκριση ,

ΑΡΤΕΜΙΣ ΠΑΠ



Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΡΡΙΜΜΕΝΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΡΡΙΜΜΕΝΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2020

 







ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ- ΦΡΑΣΕΙΣ

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,


Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει

===================

.Αρχαιοελληνική παροιμιακή φράση(δηλώνει αυθαίρετο συλλογισμό)

Ασυνάρτητος και παράλογος συλλογισμός.

Συνώνυμο: Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα.Η φραση λεγεται για να δηλωσει μια ανοησια κατι ακαταλαβίστικο. Αποτελειται απο μια διαπιστωση (η ραβδος ευρισκεται στην γωνια του σπιτιου) και ενα συμπερασμα (αρα βρεχει).

Εκ πρωτης οψεως η διαπιστωση δεν οδηγει στο συμπερασμα με αποτελεσμα η φραση να θεωρειται ανοητη. 

Ομως δεν ειναι ετσι επειδη ετσι νομιζετε: Η ραβδος ή βακτηρια ή μπαστουνι μπαινει στην γωνια οταν ο παπους παιρνει την ομπρελα* του για να βγει εξω. Ετσι οδηγουμαστε στο συμπερασμα πως για να παρει ο παπους την ομπρελα ή βρεχει ή προκειται να βρέξει. 








(*) ομπρέλα η [ombréla] Ο25 : 1. φορητό αντικείμενο που αποτελείται από αδιάβροχο ύφασμα στερεωμένο επάνω σε ένα σκελετό με λαβή και χρησιμεύει για ατομική προστασία από τη βροχή ή τον ήλιο: Aντρική / γυναικεία / παιδική ~. Aνοίγω / κλείνω την ~ μου. Mία ~ για τη βροχή / για τον ήλιο. || H ~ για τη θάλασσα / για την πλαζ, μεγάλη ομπρέλα που χρησιμεύει για προστασία από τον ήλιο στην παραλία. 2. (μτφ.) α. για οτιδήποτε μοιάζει με ομπρέλα στο σχήμα ή στη λειτουργία. β. σύνολο από εξοπλισμούς και άλλες ενέργειες, το οποίο παρέχει προστασία από ενδεχόμενη εχθρική επίθεση· προστατευτική ομπρέλα: Οι HΠA απειλούν να αποσύρουν την προστατευτική ~ από τη δυτική Ευρώπη. Πυρηνική ~, προστασία που παρέχει μια χώρα η οποία διαθέτει πυρηνικά όπλα σε άλλες χώρες. ομπρελίτσα η YΠΟKΟΡ.
Απο το ιταλ. ombrella· ομπρέλ(α) -ίτσα ombra = σκια< Λατ. umbra αρα αφορα το αλεξηλιον ή παρασόλ.
Αν ομως η ριζα ειναι ο ελληνικος ομβρος = βροχή και αφορα το αλεξιβρόχιο. Οι παλαιοι την εγραφαν ομβρελλα.

------------------------------------------


Πόθεν τούτο τεκμαίρεις;

Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος

------------------------


Αρχής απάσης ηγεμών έστω λόγος.

Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής

------------------

Τω λογικώ ζώω, μόνον αφόρητόν εστι το άλογον, το δ’ εύλογον φορητόν.

Επίκτητος, 50 μ.Χ.-120 μ.Χ, Στωικός φιλόσοφος  (Διατριβαί 2.1)


 



Samuel F. B. Morse (between 1865 and 1880) Photoportrait by Mathew Brady






Κώδικας Μορς

==========================

Ο Κώδικας Μορς είναι μια μέθοδος για μετάδοση πληροφορίας με παλμούς μικρής και μεγάλης διάρκειας ή σημάδια -τελείες και παύλες. Επινοήθηκε για τη μετάδοση μηνυμάτων μέσω τηλεγράφου στα μέσα του 1830 από τον Σάμιουελ Μορς


Αρχικά δημιουργήθηκε για τον ηλεκτρικό τηλέγραφο του Σάμιουελ Μορς στα μέσα της δεκαετίας του 1830. Επίσης χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στην πρώιμη ραδιοεπικοινωνία από τις αρχές του 1890. Η χρήση του προϋποθέτει την ύπαρξη ειδικά εκπαιδευμένου προσωπικού, για το λόγο αυτό η ανάπτυξη πιο σύγχρονων μεθόδων και τεχνολογιών επικοινωνίας συνέβαλε στην κατάργησή του στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Σήμερα χρησιμοποιείται μόνο σε εξειδικευμένες εφαρμογές όπως οι ραδιοφάροι. Επίσης χρησιμοποιείται συστηματικά από τους ραδιοερασιτέχνες. Ο κώδικας Μορς είναι ο μόνος ψηφιακός κώδικας που μπορεί να ληφθεί ακουστικά από ανθρώπους, πράγμα που τον κάνει κατάλληλο για αυτόματη αποστολή σύντομων ψηφιακών μηνυμάτων σε φωνητικά κανάλια.


Μνημονικό σύστημα

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Για τα γράμματα των οποίων η κωδικοποίηση αποτελείται μόνο από τελείες ή μόνο από παύλες, χρησιμοποιείται ο μνημονικός κανόνας "ΕΙΣΗ ΤΜΟΧ". Το Ε κωδικοποιείται με μια τελεία, Ι με δυο, το Σ με τρειhttps://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8E%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%82_%CE%9C%CE%BF%CF%81%CF%82ς, το Η με τέσσερις. Το Τ κωδικοποιείται με μια παύλα, το Μ με δυο, το Ο με τρεις, το Χ με τέσσερις.

Για την εκμάθηση των υπόλοιπων γραμμάτων του αλφάβητου χρησιμοποιείται η ακολουθία:

ΑΝ ΒΑΟΥ ΓΡΙ ΔΙΑ ΤΖΙΑ ΘΕΜΑ ΚΟΚ ΕΛΙΑ ΝΑ ΞΟΥΤ ΑΡΠΑ ΑΡΑ ΛΥΝΞ ΟΥΦΑ ΧΛΕΨ ΩΧΡ

Αντικαθιστώντας τα φωνήεντα με τελεία και τα σύμφωνα με παύλα, προκύπτει η κωδικοποίηση του αντίστοιχου γράμματος σε Μορς. Το Λ για παράδειγμα, αντιστοιχείται στο "ΕΛΙΑ" του μνημονικού κανόνα και κωδικοποιείται σε Μορς "


https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8E%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%82_%CE%9C%CE%BF%CF%81%CF%82







Δευτέρα 4 Ιουνίου 2018

Πως μας αφαίρεσαν το εργαλείο σκέψης … Τα Αρχαία Ελληνικά





Πως μας αφαίρεσαν το εργαλείο σκέψης … Τα Αρχαία Ελληνικά




Ο βασικός λόγος που τα ελληνόπουλα δεν μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά στο σχολείο είναι διότι το υπουργείο παραπαιδείας εδώ και δεκαετίες έχει θέσει ως σκοπό του να μην διδάσκεται σωστά η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα.




Η γλώσσα είναι εργαλείο σκέψεως.



Όσο πιό πολλές λέξεις χρησιμοποιούμε, όσο πιό αφηρημένες έννοιες συλλαμβάνουμε, όσο πιό καλή σύνταξη προτάσεων οικοδομούμε, τόσο περισσότερο ακονίζουμε την σκέψη μας. Όποιος δεν χρησιμοποιεί σωστά την γλώσσα, δεν μπορεί να μεταφέρει τις σκέψεις του στον έξω κόσμο. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους γύρω του, δεν μπορεί να ενεργήσει γρήγορα.

Αυτός μάλλον πρέπει να είναι ο σκοπός του υπουργείου παραπαιδείας για να διδάσκει με τέτοιο βασανιστικό τρόπο την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα στα δύσμοιρα ελληνόπουλα.

Επιβάλλει στους μαθητές να μαθαίνουν αμέτρητους τύπους, καταλήξεις και κανόνες. Αυτό αποτελεί σαδομαζοχιστική τάση. Μετά 3 χρόνια διδασκαλίας οι Έλληνες μαθητές δεν μπορούν να καταλάβουν τί θέλει να πει ένα απλό Αρχαίο Κείμενο. Και ακόμη χειρότερα: Οι μαθητές δεν μπορούν να γράψουν ένα απλό κείμενο στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, αλλά ούτε και να μιλήσουν Αρχαία Ελληνικά.

Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο βασικός σκοπός εκμαθήσεως μίας γλώσσης, το να γράφεις, το να σκέφτεσαι και το να μιλάς με αυτή την γλώσσα. Και όχι απλώς να γνωρίζεις τους γραμματικούς κανόνες και το συντακτικό.

Γιατί λοιπόν τα ελληνόπουλα δεν μαθαίνουν την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα; Διότι απλούστατα το υπουργείο παραπαιδείας δεν ακολουθεί κανόνες διδασκαλίας που ισχύουν για όσους μαθαίνουν μία ξένη γλώσσα ή κανόνες που ακολουθούνται για τα νήπια.

Για παράδειγμα όποιος πηγαίνει σε ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών για να μάθει την αγγλική γλώσσα, μετά από 3-4 μαθήματα ο καθηγητής ζητά από τον μαθητή να προφέρει κάποιες λέξεις. Να συντάξει μία απλή πρόταση, πχ «This is a cat». Του ζητά να συντάξει μία μικρή παράγραφο με την χρήση της αγγλικής γλώσσης.

Δηλαδή από τις πρώτες εβδομάδες ένας καθηγητής ξένων γλωσσών προσπαθεί να χρησιμοποιήσει όλους τους αισθητήρες του εγκεφάλου για να κάνει τον μαθητή να μιλήσει την ξένη γλώσσα. Οι καλοί καθηγητές ξέρουν ότι ο μαθητής πρέπει να διαβάζει δυνατά μία λέξη για να μαθαίνει την προφορά της, να την αντιγράφει σωστά για να μαθαίνει την ορθογραφία της, και να σχηματίζει προτάσεις έτσι ώστε η γλωσσική του μνήμη να συμπλέκει συνεχώς λέξεις με εικόνες για να αρχίσει ο μαθητής να σκέφτεται στην ξένη γλώσσα αντί απλώς να μεταφράζει από την μητρική του γλώσσα το νόημα που θέλει να εκφράσει.

Άρα το βασικό κλειδί για να μάθουμε μία γλώσσα είναι από την πρώτη ημέρα ει δυνατόν, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε!! Πότε επιτέλους θα κατανοήσει το υπουργείο παραπαιδείας ότι με την διδασκαλία ατελείωτων συντακτικών και γραμματικών κανόνων δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσεις μία γλώσσα;

Ακόμη και αν κάποιος μαθητής απομνημονεύσει όλους τους γραμματικούς κανόνες η ψυχολογία διδάσκει ότι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα θα τους ξεχάσει. Οτιδήποτε δεν χρησιμοποιείς, το ξεχνάς.

Γιατί δεν σκέπτονται οι κύριοι του υπουργείου παραπαιδείας πώς τα νήπια μαθαίνουν τα Νέα Ελληνικά; Μήπως οι μητέρες στέκονται πάνω από την κούνια τους και αρχίζουν να τους μαθαίνουν τις χρονικές καταλήξεις των ρημάτων; Προφανώς όχι. Αρχίζουν και τους προφέρουν λέξεις τις οποίες τα βρέφη σιγά-σιγά συνδυάζουν στο μυαλό τους με εικόνες, αντικείμενα, μορφασμούς προσώπων κλπ. Τα νήπια δεν καταλαβαίνουν αφηρημένες έννοιες αλλά κατανοούν αντικείμενα όπως τόπι, νερό, μαμά, κούκλα, κ.α.




Έτσι ακριβώς θα μάθουν και τα ελληνόπουλα τα Αρχαία Ελληνικά, συνδυάζοντας λέξεις με αντικείμενα και εικόνες.

Στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια εισήλθαν πολλοί ξένοι, νόμιμοι και παράνομοι. Ωρισμένοι από αυτούς έμαθαν τα Νέα Ελληνικά σε πολύ καλό επίπεδο. Πώς τα έμαθαν; Μήπως με την μέθοδο του υπουργείου παραπαιδείας; Μήπως άρχισαν να μαθαίνουν συντακτικό και γραμματική; Ή μήπως η πρώτη λέξη που έμαθαν ήταν «δουλειά»; Οι ξένοι άρχισαν να μαθαίνουν μικρές προτάσεις όπως «θέλω δουλειά», «ψάχνω για σπίτι», «πού είναι το ταχυδρομείο;», «ήρθε ο λογαριασμός της ΔΕΗ» κλπ. Έτσι άρχισαν οι ξένοι να μαθαίνουν την νεοελληνική γλώσσα.

Έτσι θα μάθουν και τα ελληνόπουλα την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα. Πρέπει να την μιλήσουν. Αυτό το έγκλημα έχει διαπράξει το υπουργείο παραπαιδείας. Δεν επιβάλλει στο αναλυτικό πρόγραμμα την ΟΜΙΛΙΑ της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης μέσα στην σχολική τάξη. Όταν ένας μαθητής αρχίζει να επαναλαμβάνει «τίς βούλεται αγορεύειν;» τότε αρχίζει να μαθαίνει Αρχαία Ελληνικά. Στην αρχή δεν χρειάζεται ανάλυση υποκειμένου, αντικειμένου, ρήματος και απαρεμφάτου. Αυτά θα γίνουν πολύ αργότερα, για όσους ενδιαφέρονται.

Οι περισσότεροι Έλληνες αγρότες είναι αγράμματοι, δεν ξέρουν τί σημαίνει απαρέμφατο, και όμως μιλούν τα Νέα Ελληνικά. Δεν χρειάζονται ατελείωτοι γραμματικοί κανόνες για να μιλήσει κάποιος την Αρχαία Ελληνική. Απαιτείται να την χρησιμοποιεί στην ομιλία του. Απαιτείται η καθημερινή χρήση της Αρχαίας μας Γλώσσης στην οικία, στο σχολείο, στην εργασία. Μικρές προτάσεις στην αρχή, με απλά νοήματα.

Δεν είναι δυνατόν τα νήπια, οι ξένοι που μαθαίνουν Νέα Ελληνικά, και όσοι Έλληνες διδάσκονται ξένες γλώσσες να ακολουθούν αυτή την βασική μέθοδο διδασκαλίας, ενώ οι μαθητές των Ελληνικών σχολείων να διδάσκωνται ανουσίους γραμματικούς κανόνες, επειδή έτσι αρέσει σε κάποιους ημιμαθείς γραφειοκράτες του υπουργείου παραπαιδείας. Και φυσικά μετά από ένα χρόνο, αφού τελειώσουν το λύκειο, οι μαθητές δεν θυμούνται τίποτε. Και το χειρότερο είναι ότι δεν δύνανται να συντάξουν ούτε μία πρόταση στα Αρχαία Ελληνικά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι όσοι πηγαίνουν να δώσουν εξετάσεις για ένα πτυχίο σε μία ξένη γλώσσα, εκτός από το να διαβάσουν ένα κείμενο και να το αναλύσουν, τους ζητούν να γράψουν ένα κείμενο και να δώσουν μία προφορική συνέντευξη.

Όμως αυτό δεν ισχύει στις εξετάσεις για τα Αρχαία Ελληνικά. Επί δεκαετίες δεν ζητείται από τους μαθητές να γράψουν ένα κείμενο στα Αρχαία Ελληνικά ούτε να δώσουν συνέντευξη στα Αρχαία Ελληνικά. Κάτι που το κάνουν όσοι δίνουν εξετάσεις για μία ξένη γλώσσα ακόμη και από το πρώτο τρίμηνο διδασκαλίας.






Στην ενότητα μας "Αρχαία Ελληνική Γλώσσα " μάθετε ό,τι αφορά την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα!!!

   

Η κατασκευή των λέξεων-Τα αρχαία μνημεία των ονομάτων.




Η κατασκευή των λέξεων





Τα αρχαία μνημεία των ονομάτων.

Επάνω στη σημασία και στην εκφορά των λέξεων έχουν καταγραφεί κομμάτια από την ιστορία της ανθρωπότητας
Η πιεστική ανάγκη του ανθρώπου να μεταδώσει πληρoφoρίες συνέβαλε στην ανάπτυξη των φωνητικών του οργάνων κατά τρόπο ώστε να μπορέσει να εκφράζεται με έναρθρο λόγο. Από τη μελέτη σκελετικών απολιθωμάτων προκύπτει ότι το απαραίτητο για την ομιλία υοειδές οστούν είχε διαμορφωθεί στον ανθρώπινο λάρυγγα τουλάχιστον από την εποχή του Νεάντερταλ.






Η ανάπτυξη δε των δυνατοτήτων ομιλίας είχε ως επακόλουθο την ταχεία αύξηση τόσο του όγκου όσο και των πολύπλοκων δυνατοτήτων του ανθρώπινου μυαλού. Ετσι, ανάλογα με τις προκλήσεις που δεχόταν, ο άνθρωπος μπορούσε πλέον να κατασκευάζει λέξεις/ονόματα που συμβόλιζαν πραγματικά αντικείμενα. Αρκούσε, επομένως, η εκφορά ενός τέτοιου συμβόλου/ονόματος για να αναπλαστεί και να μεταδοθεί η εικόνα του αντίστοιχου αντικειμένου, εφ' όσον βεβαίως ο δέκτης του μηνύματος ήταν ή είναι μέλος της κοινότητας που χρησιμοποιεί τον ίδιο λεκτικό κώδικα επικοινωνίας, την ίδια γλώσσα.

Για παράδειγμα, η εκφορά της λέξης «δέντρο» αρκεί για να κατανοήσει κάποιος που μιλάει την ελληνική γλώσσα ότι πρόκειται για πολυετές φυτό μεγάλων διαστάσεων. Κάθε λέξη/όνομα στην αρχική διαμόρφωσή της έχει κατά κανόνα σημασία περιγραφική, η οποία όμως μπορεί να μεταβληθεί με τη χρήση και ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες.
Ετσι τα ονόματα αποκτούν μια σημασιολογική στρωματογραφία, από τη μελέτη της οποίας μπορεί κανείς να αναχθεί στην αρχή και να αναζητήσει τους λόγους δημιουργίας τους. Αυτό μάλιστα μπορεί να γίνει συσχετίζοντας το αρχικό όνομα με την πολιτισμική φάση κατά την οποία εντοπίζεται αρχαιολογικά η αρχική εμφάνιση ή χρήση του σημαινόμενου πράγματος.

Ενα επιφώνημα
Αν υποθέσουμε ότι η λέξη «αλς» ξεκίνησε από ένα επιφώνημα, με το οποίο αυτός που δοκίμασε να σβήσει τη δίψα του, με γάργαρο πεντακάθαρο νερό σε μιαν ακρογιαλιά στη θάλασσα, εκδήλωσε την απέχθειά του για την αλμυρή γεύση
. Με τον καιρό το επιφώνημα αυτό έγινε το σύμβολο λεκτικής επικοινωνίας για να μεταδώσει ακριβώς αυτό το μήνυμα: ότι το νερό αυτό ήταν ακατάλληλο τόσο για πόση όσο και για άρδευση. Φαίνεται δε ότι το νόημα του απόμακρου και ταυτόχρονα επικίνδυνου κρύβεται στη σημασία που έχει η λέξη «αλς» στον Ομηρο: τη θάλασσα όταν τη βλέπει κανείς από την ξηρά. Η παρουσία της ρίζας στις πινακίδες της Γραμμικής Β γραφής ως συνθετικού σε άλλες λέξεις (π. χ. αμφίαλος) δείχνει μακρά χρήση, κατά τη διάρκεια της οποίας το επιφώνημα εξελίχθηκε σε εύπλαστο τριτόκλιτο όνομα που άνετα συντίθεται με άλλες ρίζες.
Τη μακρά και συνεχή χρήση του ονόματος υποδηλώνουν επίσης τα πολλά παράγωγά του με ρίζες, όπως άλ-, άλι-, άλο-, άλμ-, άλυκ-, από τις οποίες έχουν προκύψει εκατοντάδες ονομάτων, επιθέτων, ρημάτων, επιρρημάτων κ. λπ. Το γεγονός δε ότι με την αρχική ρίζα καλύφθηκαν τόσο πολλές και τόσο ποικίλες ανάγκες της ελληνικής γλώσσας (π. χ. άλιος/ήλιος, άλως/αλώνι, αλογόνο) δείχνει αφ' ενός τη στενή σχέση της αιγαιακής κοινωνίας με τη θάλασσα και αφ' ετέρου την ισχυρή επίδραση του υγρού αυτού στοιχείου στην ιστορία και τον πολιτισμό της περιοχής (βλ. «Κ» 7 Δεκεμβρίου 2008). Το όνομα στον πληθυντικό (άλες) χρησιμοποιήθηκε στην αρχαιότητα με τη σημασία του κοινού αλατιού, για το οποίο από τον Αριστοτέλη και μετά χρησιμοποιείται ο όρος «άλας».
Ο Ομηρος για τη θάλασσα χρησιμοποιεί επίσης τα ονόματα «πόρος» και «πόντος». Αν και νεότερα του αλς, τα ονόματα αυτά είναι επίσης πολύ παλιά, σύμφωνα με την ετυμολογία τους. Παράγωγο του ρήματος πείρω (= διαπερνώ, διασχίζω) το όνομα «πόρος» σημαίνει τον θαλάσσιο δρόμο (πρβλ. πέραμα, πορεία, πορθμός).
Ομοίως η λέξη «πόντος» σημαίνει το στενό πέρασμα που συνδέει δύο θάλασσες (π. χ. Ελλήσποντος), κατ' επέκταση δε και την ανοιχτή θάλασσα (πρβλ. λατ. pons, -tis = γέφυρα). Από τις σημασίες αυτές προκύπτει ότι εκείνοι που επινόησαν τα αντίστοιχα ονόματα είχαν πάψει να φοβούνται τη θάλασσα, αφού στο μεταξύ την είχαν μετατρέψει σε δρόμο επικοινωνίας. Από τη διακίνηση και τη διάδοση του μηλιακού οψιανού γνωρίζουμε ότι αυτό είχε συμβεί ήδη από την 7η χιλιετία π. Χ. (βλ. «Κ» 19 Οκτωβρίου 2008), οπότε η αναγωγή της δημιουργίας των ονομάτων «πόρος» και «πόντος» σ' εκείνη την περίοδο δεν πρέπει να αφίσταται και πολύ της πραγματικότητας.


Γλωσσικά δάνεια

Στην πληθώρα των ονομάτων που χρησιμοποιούνται σε κάθε γλώσσα εντάσσονται και εκείνα που είτε είναι δάνεια από άλλες γλώσσες είτε έχουν δοθεί σε αγαθά εισηγμένα από άλλους τόπους. Συχνά δε τα τελευταία αυτά ονόματα είναι άσχετα από εκείνα που είχαν δοθεί στα αντίστοιχα αγαθά στον τόπο προέλευσής τους. Για παράδειγμα, στην ιαπωνική η λέξη «sayonara» σημαίνει «εις το επανιδείν, καλή αvτάμωση».
Ωστόσο, το όνομα αυτό μπήκε στο ελληνικό λεξιλόγιο συνοδεύοντας τα πλαστικά ανατολίτικα πρόχειρα σανδάλια, τις «σαγιονάρες», που κατακλύζουν τις ελληνικές ακρογιαλιές το καλοκαίρι. Το ίδιο είχε συμβεί μερικές δεκαετίες νωρίτερα με τον ιδιόρρυθμο σκούφο που οι Ελληνες τον υιοθέτησαν με το όνομα «τραγιάσκα», επειδή άκουσαν Ρουμάνους εκδρομείς στο λιμάνι του Πειραιά να κραυγάζουν «trašasca Grecia!» (ζήτω η Ελλάδα) πετώντας τις σκούφιες τους στον αέρα.
Οτι κάτι παρόμοιο συνέβαινε και στην αρχαιότητα το πληροφορούμαστε ευθέως από τον περιηγητή Παυσανία (2ος αι. μ. Χ.), ο οποίος αναφέρει ότι τα υφάδια από τα οποία οι Κινέζοι (Σήρες) κατασκευάζουν τις εσθήτες τους παράγονται από κάποιο «ζωύφιον …, οv σήρα καλούσιv Ελληvες, υπό δε αυτών Σηρών άλλο πoυ τι και ου σηρ ονoμάζεται» (Ηλιακώv Β XXVI: 6).

Οι Ελληνες δηλαδή ονόμασαν τον μεταξοσκώληκα σήρα (δηλ. Κινέζο), ενώ οι ίδιοι οι Κινέζοι έχουν άλλο όνομα γι' αυτόν. Υστερα από αυτή την πληροφορία κατανοούμε πώς στην ελληνική γλώσσα η διαδικασία παραγωγής φυσικού μεταξιού έγινε «σηροτροφία» (κινεζοτροφία!).
Ο Παυσαvίας επίσης μας πληροφορεί ότι από όλες τις περιοχές της Ελλάδας η Ηλεία ήταν η μόνη στην οποία καλλιεργούνταν η βύσσος και ότι από τη βύσσο παράγονταν κλωστές για πολύ λεπτά υφάσματα (Ηλιακώv Α, V: 2. Β, XXVI: 6). Ακόμη παλιότερα (5ος αι. π. Χ.), ο Ηρόδοτος αναφέρει τελαμώνες «σινδόνος βυσσίνης» (λεπτούς επιδέσμους), με τους οποίους οι μεν Αιγύπτιοι περιτύλιγαν τις μούμιες μετά την ταρίχευση (II: 86), οι δε Πέρσες έδεναν τα τραύματα (VII, 181). Από δε τον γεωγράφο Στράβωνα (δεύτερο μισό 1ου αι. π. Χ. - πρώτο τέταρτο 1ου αι. μ. Χ.) μαθαίνουμε ότι στην Ινδία το άνθος ορισμένων δέντρων είναι μαλλί, από το οποίο υφαίνονται λεπτά υφάσματα (15. Ι. 21). Προφανώς πρόκειται για το βαμβάκι, η καλλιέργεια του οποίου, λίγο μετά το 3000 π. Χ., έχει αρχαιολογικά τεκμηριωθεί στο νότιο τμήμα της κοιλάδας του Ινδού ποταμού, όπου ήκμασε μεγάλος πρωτοαστικός πολιτισμός. Ισως για τον λόγο αυτό νεότεροι συγγραφείς ερμηνεύουν το όνομα «βύσσος», του Ηροδότου και του Παυσανία, ως «ιvδικό βαμβάκι».

Από την Ινδία
Εκείνο που δεν υποψιαζόμαστε είναι η μεγάλη παλαιότητα του ονόματος «σινδών» ή «σινδόνη» των αρχαίων ή του δικού μας «σεντόνι». Αν και, σύμφωνα με τα λεξικά, πρόκειται για σημιτικό δάνειο που σημαίνει λεπτό ύφασμα, η πραγματικότητα φαίνεται πως είναι κάπως διαφορετική.
Η περιοχή όπου εντοπίστηκε η αρχαιότερη καλλιέργειά του είναι αυτή που, όπως προαναφέρθηκε, γνώρισε τον μεγάλο πρωτοαστικό πολιτισμό της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού και είναι ακριβώς αυτή που έδωσε το όνομα σε ολόκληρη τη χώρα (Ινδία): η περιοχή Sind. Κατάλοιπα από λεπτά βαμβακερά υφάσματα έχουν βρεθεί σε αρχαιολογικές συνάφειες της 3ης χιλιετίας π. Χ. στο Mohenjo Daro, αλλά και στο μεγάλο εμπορικό λιμάνι Lothal, από όπου ενδεχομένως γινόταν εξαγωγή τους. Πότε ακριβώς το βαμβακερό ύφασμα έφτασε στην Ελλάδα δεν το γνωρίζουμε. Είδαμε όμως ότι το ύφασμα αυτό ο Ηρόδοτος το αναφέρει με το όνομα «σινδών».
Είναι, λοιπόν, προφανές ότι οι Ελληνες δέχτηκαν αυτό το εξωτικό αγαθό δίνοντάς του το όνομα της χώρας προελεύσεως «sindhu». Πιθανώς από την ελληνική «σινδόνη» προέκυψε το αραβικό «zaytuni», το οποίο με τη σειρά του έδωσε το όνομα στο ατλάζι (satin). Χτυπητό παράδειγμα που δείχνει πώς εξωτικά αγαθά έχουν ονομαστεί από τη χώρα προελεύσεώς τους αποτελεί και ο όρος «china» (Kίνα), ο οποίος στην αγγλική γλώσσα σημαίνει συλλήβδην τα πορσελάνινα σκεύη.

Αν και λίγα, τα παραδείγματα που αναφέρθηκαν είναι αρκετά για να δείξουν ότι και τα ονόματα αποτελούν μνημεία, στα οποία έχουν καταγραφεί κομμάτια από την ιστορία της ανθρωπότητας, και δεν πρέπει να αγνοούνται από την ιστορική έρευνα. Αλλωστε αυτό υποστήριζε και ο Αντισθένης, μαθητής του Σωκράτη και ιδρυτής της Σχολής των Κυνικών (444-370 π. Χ.), διακηρύσσοντας το περίφημο «αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις».

* Ο κ. Χρ. Γ. Ντούμας είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

https://master-lista.blogspot.com/2018/02/kataskevi.ton.lekseon.html#more



Στην ενότητα μας "Αρχαία Ελληνική Γλώσσα " μάθετε ό,τι αφορά την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα!!!






Κυριακή 27 Μαΐου 2018

Πλουτάρχου, Βίος Θησέως




Θησέως τὸ μὲν πατρῷον γένος εἰς Ἐρεχθέα καὶ τοὺς πρώτους αὐτόχθονας ἀνήκει, τῷ δὲ μητρῴῳ Πελοπίδης ἦν. Πέλοψ γὰρ οὐ χρημάτων πλήθει μᾶλλον ἢ παίδων μέγιστον ἴσχυσε τῶν ἐν Πελοποννήσῳ βασιλέων, πολλὰς μὲν ἐκδόμενος θυγατέρας τοῖς ἀρίστοις, πολλοὺς δὲ ταῖς πόλεσιν υἱοὺς ἐγκατασπείρας ἄρχοντας· ὧν εἷς γενόμενος Πιτθεύς, ὁ Θησέως πάππος, πόλιν μὲν οὐ μεγάλην τὴν Τροιζηνίων ᾤκισε, δόξαν δὲ μάλιστα πάντων ὡς ἀνὴρ λόγιος ἐν τοῖς τότε καὶ σοφώτατος ἔσχεν. ἦν δὲ τῆς σοφίας ἐκείνης τοιαύτη τις, ὡς ἔοικεν, ἰδέα καὶ δύναμις, οἵᾳ χρησάμενος Ἡσίοδος εὐδοκίμει μάλιστα περὶ τὰς ἐν τοῖς Ἔργοις γνωμολογίας. καὶ μίαν γε τούτων ἐκείνην λέγουσι Πιτθέως εἶναι,μισθὸς δ᾽ ἀνδρὶ φίλῳ εἰρημένος ἄρκιος ἔστω.
τοῦτο μὲν οὖν καὶ Ἀριστοτέλης ὁ φιλόσοφος εἴρηκεν, ὁ δ᾽ Εὐριπίδης, τὸν Ἱππόλυτον ἁγνοῦ Πιτθέως παίδευμα προσειπών, ἐμφαίνει τὴν περὶ τὸν Πιτθέα δόξαν.


Δείτε Πλουτάρχου, Βίος Θησέως: http://remacle.org/bloodwolf/historie...

The lineage of Theseus, by his father's side, ascends as high as to Erectheus and the first inhabitants of Attica. By his mother's side he was descended of Pelops. For Pelops was the most powerful of all the kings of Peloponnesus, not so much by the greatness of his riches as the multitude of his children, having married many daughters to chief men, and put many sons in places of command in the towns round about him. One of whom named Pittheus, grandfather to Theseus, was governor of the small city of the Troezenians and had the repute of a man of the greatest knowledge and wisdom of his time; which then, it seems, consisted chiefly in grave maxims, such as the poet Hesiod got his great fame by, in his book of Works and Days. And, indeed, among these is one that they ascribe to Pittheus, "Unto a friend suffice a stipulated price;" which, also, Aristotle mentions. And Euripides, by calling Hippolytus "scholar of the holy Pittheus," shows the opinion that the world had of him.

See Theseus, by Plutarch: http://classics.mit.edu/Plutarch/thes...

http://pyrisporos.blogspot.com/

ΚΙΚΕΡΩΝ...ΤΟ ΕΘΝΟΣ



ΚΙΚΕΡΩΝ
Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους και ακόμα και τους φιλόδοξούς του. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του.Ένας εχθρός προ των πυλών είναι λιγότερο τρομερός γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη. Αλλά οι προδότες που κινούνται μεταξύ των εγκλείστων ελεύθερα, οι δικοί τους ύπουλοι ψίθυροι που σιγοψιθυρίζονται μέσα σ’όλες τις αυλές, ακούονται μέχρι τις αίθουσες της κυβέρνησης της ίδιας... γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης: Μιλά με εκφράσεις γνωστές στα θύματά του, και φορά τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων. Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και άγνωστος στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί. Ο δολοφόνος πρέπει να είναι λιγώτερο τρομακτικός

πολιτισμοί που εξαφανίστηκαν




πολιτισμοί που εξαφανίστηκαν
=======================
O πολιτισμός των Μάγια...Πιθανό ενδεχόμενο για τον αφανισμό τους, όπως αναφέρει το history.com ήταν περιβαλλοντική ξηρασία. Άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι συνεχείς πόλεμοι με ανταγωνιστικές πόλεις-κράτη, οδήγησαν στην εξαφάνιση του πολιτισμού.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
O πολιτισμός της κοιλάδας του Ίνδου ......ήταν ένας αρχαίος πολιτισμός που βρισκόταν στο σημερινό Πακιστάν και την βορειοδυτική Ινδία. Αναπτύχθηκε στην εύφορη πεδιάδα των πλημμύρων του Ίνδου ποταμού και εμφανίστηκε περίπου το 4000 π.Χ. Το 1800 π.Χ. άρχισε η παρακμή του πολιτισμού. Οι κάτοικοι σταμάτησαν να γράφουν, κατήργησαν τις μονάδες μέτρησης για εμπορικούς λόγους ενώ διέκοψαν τη σύνδεσή τους με την Εγγύς Ανατολή.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Οι πόλεις εγκαταλείφθηκαν. Οι ερευνητές εκτιμούν, όπως αναφέρει το ancient.eu, ότι για την εξαφάνισή τους ευθύνεται η αποξήρανση του ποταμού Σαρασουάτι, διαδικασία που είχε ξεκινήσει περίπου έναν αιώνα πριν την εξαφάνισή τους. Άλλοι ειδικοί υποστηρίζουν πως μια μεγάλη πλημμύρα θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες στην γεωργία, κάτι που θα καταστούσε την οικονομία τους μη βιώσιμη, προκαλώντας και την κατάρρευση της αστικής τάξης.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Ο πολιτισμός του Νησιού του Πάσχα ..........κατοικούσε στο ομώνυμο νησί του Ειρηνικού Ωκεανού. Η νήσος του Πάσχα είναι διάσημη σήμερα για τα 887 τεραστίων διαστάσεων, σωζόμενα αγάλματα της. Η ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στο νησί του Πάσχα αρχίζει περίπου το 500 μ.Χ., όταν κατέφθασαν και οι πρώτοι άποικοι από τα νησιά Μαρκέζας και των νήσων Γκάμπιερ της Γαλλικής Πολυνησίας. Οι επιστήμονες σε πρόσφατη έρευνά τους, έφεραν στο φως νέα στοιχεία τα οποία αποκαλύπτουν πως για τον αποδεκατισμό του πολιτισμού ευθύνεται η άφιξη των Ευρωπαίων, οι οποίοι έφεραν την σύφιλη, την ευλογιά και μετέτρεψαν τους κατοίκους σε δούλους.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Ο Μινωικός πολιτισμός ................άνθισε στην μέση της Εποχής του Χαλκού, στην Κρήτη από το 2000 π.Χ. έως το 1500 π.Χ. Η συμβολή τους στο δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό ήταν τεράστια, προσφέροντας μοναδικά δείγματα αρχιτεκτονικής και τέχνης.

Δύο είναι τα σενάρια για την εξαφάνιση του Μινωικού Πολιτισμού. Σύμφωνα με το πρώτο, έχασαν την ταυτότητά τους κατά την ανάπτυξη του εμπορίου με την ηπειρωτική Ελλάδα και την ανταλλαγή πολιτιστικών στοιχείων. Σύμφωνα με το δεύτερο, τσουνάμι που προκλήθηκε από μεγάλο σεισμό και ηφαιστειακή δραστηριότητα αφάνισε τον πολιτισμό τους. Η έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας (το σημερινό νησί της Σαντορίνης), ενδεχομένως να έπαιξε καταλυτικό ρόλο. Ωστόσο, όπως αναφέρει η ancient.eu, δεν είναι σαφής η ημερομηνία της ηφαιστειακής έκρηξης.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Ο πολιτισμός των Ολμέκων
Πρόκειται για προ-Κολομβιανό πολιτισμό της Κεντρικής Αμερικής που έκανε την εμφάνισή του μεταξύ 1200 και 400 π.Χ.. Εκτιμάται ότι είναι πρόγονοι των Ινδιάνων. Ολμέκα, σημαίνει «άνθρωπος από καουτσούκ». Ο όρος αυτός επιλέχθηκε γιατί οι Ολμέκοι εξήγαγαν λάτεξ από δένδρα καουτσούκ. Σύμφωνα με λήμμα της εγκυκλοπαίδειας Βritannica, δεν εγκατέλειψαν όλοι τις πόλεις τους, άλλα έπαψαν να κυριαρχούν στην Κεντρική Αμερική και εκτοπίσθηκαν από άλλους λαούς.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Μυκηναϊκός πολιτισμός
Άνθισε στα τέλη της Εποχής του Χαλκού, από τον 15ο έως τον 13ο αιώνα π.Χ. Επέκτεινε την επιρροή του στην Πελοπόννησο, το Αιγαίο, την Κρήτη και τις Κυκλάδες. Η αρχή του τέλους του Μυκηναϊκού πολιτισμού ξεκίνησε με την κατάρρευση της Εποχής του Χαλκού γύρω στο 1200 π.Χ. (πιθανόν μέσω σεισμού ή ακόμη και από εισβολή). Χρειάστηκαν πολλοί αιώνες για να ανακτήσει πίσω την υπεροχή του ο ελληνικός πολιτισμός, όπως αναφέρει το ancient.eu.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Πολιτισμός των Χετταίων
Κατέλαβε την περιοχή της Ανατολίας (επίσης γνωστή ως Μικρά Ασία, στη σύγχρονη Τουρκία) πριν από το 1700 π.Χ. Δημιούργησαν αυτοκρατορία που συναγωνίστηκε και απείλησε το βασίλειο της Αιγύπτου. Το 1237 π.Χ. ο αυτοκράτορας Hatusilli ΙΙΙ πέθανε και η αυτοκρατορία παραδόθηκε στα χέρια του γιού του Tudhaliya IV. Στη μάχη της Nihriya, το 1245 π.Χ., οι δυνάμεις του Tudhaliya IV νικήθηκαν από τον Ασσυριακό στρατό και τότε άρχισε η παρακμή της αυτοκρατορίας των Χετταίων. Εκείνη την περίοδο οι Ασσύριοι είχαν αυξήσει την δύναμή τους και το 1230 π.Χ., αμφισβήτησαν την κυριαρχία των Χετταίων για τον έλεγχο της περιοχής, όπως αναφέρει το ancient.eu

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
O πολιτισμός των Ίνκας........άνθισε αρχικά στο αρχαίο Περού μεταξύ 1533 π.Χ και 1400 π.Χ. Η αυτοκρατορία τους επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη δυτική Νότια Αμερική, από το Κίτο μέχρι και το Σαντιάγο. Ηταν η μεγαλύτερη αυτοκρατορία της Αμερικής και του κόσμου, εκείνη την περίοδο.

Παρά την δόξα τους, οι Ίνκας τελικά αποδείχθηκαν μια εύθραυστη αυτοκρατορία. Όταν ο Ισπανός Pizaro εκτέλεσε τον τελευταίο αυτοκράτορά τους όλα άρχισαν να καταρρέουν γρήγορα. Οι εξεγέρσεις των πολιτών ήταν ήδη διαδεδομένες και είχαν και θρησκευτική χροιά.

Μεγάλο τμήμα του πληθυσμού είχε αποδεκατιστεί από τις επιδημίες που μετέφεραν οι Ισπανοί, όπως η ευλογιά, η οποία εξαπλώθηκε πιο γρήγορα στην Κεντρική Αμερική.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Οι Λαοί χάνονται, όταν χάσουνε την ιστορική τους μνήμη και ποδοπατήσουν τους νόμους τους πνευματικούς

Με την διαγραφή της μνήμης επέρχεται τέτοια κατάρρευση της προσωπικότητας, που καθιστά τον άνθρωπό μας, κυριολεκτικά ανάπηρο. Θα λέγαμε, νεκρό.

Αυτά, στον μεμονωμένο άνθρωπο.

Ας αναλογιστούμε τώρα, τι μπορεί να συμβεί σε έναν ολόκληρο Λαό, στην περίπτωση που μολυνθεί από τον ιό της αμνησίας.

Στην περίπτωση, δηλαδή, που για κάποιους λόγους -δικής του ή ξένης υπαιτιότητας- χάσει την συλλογική του ιστορική μνήμη και στον σκληρό του δίσκο προκύψει το απόλυτο κενό ή ενδεχομένως να εγκατασταθεί κάποια μνήμη, αλλά άλλη μνήμη. Εντελώς ξένη από εκείνη που σβήστηκε.

Εδώ τώρα, θα έχουμε να κάνουμε με έναν Λαό, που, όχι μονάχα δεν θα ξέρει ποιος ακριβώς είναι, όχι μονάχα δεν θα ξέρει από πού έρχεται και προς τα πού τραβάει, αλλά, το χειρότερο, θα ψάχνει για κηδεμόνα -όποιον και νάναι- θα ψάχνει για τρόϊκα, όχι μονάχα οικονομικής, αλλά προπάντων πνευματικής χειραγώγησης.

Ας είναι και χειροπόδαρα δεμένος, ας είναι και με το στόμα κλειστό, ας είναι και πεινασμένος λαός, ας είναι και άνεργος και ανασφάλιστος και αμόρφωτος και αναλφάβητος. Τι τον νοιάζει, άλλωστε; Αφού δεν διαθέτει δεδομένα για τίποτε και για κανέναν. Ζει μονάχα για την στιγμή.

Του φτάνει, λοιπόν, να έχει κάποιον από πάνω του, να τον προστάζει σε κάθε του βηματισμό, να του ορίζει κάθε του αναπνοή, να κανονίζει τα πάντα για την ζωή του, όχι βέβαια με την δική του θέληση –διότι αυτή δεν υπάρχει πια- αλλά όπως βολεύει και όπως συμφέρει στον τυχόντα προκύψαντα προστάτη.

Ένας τέτοιος Λαός, χωρίς μνήμη, χωρίς ταυτότητα εθνική και πολιτισμική, για ποιόν λόγο να διαμαρτυρηθεί; Για ποιόν λόγο να αντισταθεί; Για ποιόν λόγο να διεκδικήσει; Ζει δεν ζει, το ίδιο του κάνει.

Να πώς επέρχεται ο θάνατος ενός ολόκληρου Λαού.

Με την λοβοτομή της συλλογικής του ιστορικής μνήμης. Με το ξερίζωμα της μνήμης του.

ΣΑΡΠΗΔΟΝΑΣ





ΣΑΡΠΗΔΟΝΑΣ
Ο Σαρπηδόνας ήταν γιος του Δία και της Λαοδάμειας και εγγονός του Βελλεροφόντη. Στις μάχες διακρινόταν πάντα στο πλευρό του ο σύντροφός του, ο Γλαύκος. Οι δυο τους έφτασαν στην Τροία με πολύ στρατό από τη Λυκία.Ο Όμηρος παρουσιάζει τον Σαρπηδόνα να μονομαχεί με το γιο του Ηρακλή, τον Τληπόλεμο, από τη Ρόδο. Τελικά ο Σαρπηδόνας νίκησε και σκότωσε τον Αχαιό ήρωα, πληγώθηκε όμως και ο ίδιος βαριά στο πόδι. Στη συνέχεια πρωτοστάτησε στην επίθεση των Τρώων κατά του προστατευτικού τείχους των Αχαιών και μάλιστα κατάφερε να γκρεμίσει ένα μέρος του ανοίγοντας δίοδο προς τα ελληνικά πλοία.
Ο Σαρπηδόνας θα βρεθεί τελικά αντιμέτωπος με τον Πάτροκλο, για να δώσει την τελευταία μάχη της ζωής του. Μέχρι την τελευταία στιγμή ο πατέρας του, ο Δίας, θέλει να τον σώσει. Τον αποτρέπει όμως η Ήρα από οποιαδήποτε παρέμβαση, υπενθυμίζοντάς του ότι και άλλοι γιοι θεών πολεμούν και δεν μπορεί να γίνει εξαίρεση για τον έναν ενάντια στα γραφτά της μοίρας. Ο Δίας πείθεται να μείνει αμέτοχος και πραγματικά ο Πάτροκλος πληγώνει θανάσιμα τον Σαρπηδόνα, που παρακαλεί τον Γλαύκο να μην επιτρέψει στους εχθρούς να πάρουν τα όπλα του. Είναι όμως κι εκείνος πληγωμένος στο χέρι και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην παράκληση του φίλου του. Προσεύχεται στον Απόλλωνα, που αμέσως τον γιατρεύει. Ακολουθεί άγρια μάχη γύρω από το νεκρό και σκοτώνονται πάρα πολλοί και από τις δυο πλευρές στην προσπάθειά τους να αποσπάσουν το άψυχο κορμί. Τελικά, οι Έλληνες θα καταφέρουν να συλήσουν την πανοπλία του Σαρπηδόνα. Το σώμα του όμως θα το πάρει ο Απόλλωνας από το πεδίο της μάχης και με εντολή του Δία θα το καθαρίσει και θα το αλείψει με αμβροσία, για να παραδοθεί από τον Ύπνο και τον Θάνατο στους δικούς του, στη Λυκία

ΒΕΛΛΕΡΕΦΟΝΤΗΣ





ΒΕΛΛΕΡΕΦΟΝΤΗΣ 
---------------------------
O Βελλεροφόντης είναι ένας ήρωας της ελληνικής μυθολογίας που γνωρίζει στη ζωή του τη δόξα και την ευτυχία, υψώνεται στη σφαίρα του θεϊκού μεγαλείου, απ' όπου όμως διώκεται παρασυρμένος από τις ανθρώπινες αδυναμίες του. Στον ποιητικότατο μύθο του Βελλεροφόντη αναγνωρίζουμε την αδυναμία του ανθρώπινου γένους να ορίσει τη ζωή του. Ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να παραμείνει στα όρια των δυνάμεών του, που με κανέναν τρόπο, κανείς θνητός, δεν μπορεί να ξεπεράσει. Ούτε ακόμη κι ο Βελλεροφόντης, ο ευνοούμενος και αγαπητός στους θεούς. Η αγάπη και η συμπάθειά τους γρήγορα μεταβάλλεται σε θυμό κι οργή, που οδηγεί τον ήρωα στο τραγικό τέλος.
Γεννημένος στην Κόρινθο, γιος του Γλαύκου, εγγονός επομένως του τραγικού Σίσυφου, αναγκάστηκε να παλέψει με αιμοβόρα θηρία και ανελέητους ανθρώπους. Το πρώτο του σημαντικό κατόρθωμα ήταν όταν κατάφερε να επιβληθεί στον Πήγασο. Το πανέμορφο φτερωτό άλογο, γεννημένο από τη Μέδουσα και τον Ποσειδώνα, θα συντροφεύει για πάντα τον ήρωα.
Θα του παρασταθεί σ' όλες τις δύσκολες στιγμές, θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει τις δοκιμασίες, είναι όμως αυτός που θα τον "γκρεμίσει" από την ευδαιμονία στη μοναξιά και τη δυστυχία.
Μολονότι θνητός ο Βελλεροφόντης, ήταν τόσο όμορφος και γεροδεμένος που οι αρχαίοι Έλληνες δεν μπορούσαν παρά να συνδέσουν το όνομά του με τους αθάνατους θεούς του Ολύμπου. Έτσι η παράδοση τον θέλει γιο του Ποσειδώνα να γεννιέται από το λαιμό της αποκρουστικής Μέδουσας τη στιγμή που την αποκεφαλίζει ο Περσέας. Με την αστείρευτη φαντασία τους οι Έλληνες συνέδεσαν τον Βελλεροφόντη και τον Πήγασο, το περήφανο άλογο και τον πανέμορφο αναβάτη του και με συγγένεια αίματος.
Κάποιος φόνος που διέπραξε ο Βελλεροφόντης, τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την πατρίδα του την Κόρινθο και να καταφύγει στο βασιλιά της κοντινής πόλης, της Τίρυνθας. Ο Προίτος τον δέχτηκε και τον εξάγνισε από το έγκλημά του. Με τον ερχομό του στον Προίτο, το κουβάρι που του έπλεξε η μοίρα του αρχίζει να ξετυλίγεται κι ο Βελλεροφόντης είναι υποχρεωμένος να το ακολουθήσει.Η θεϊκή ομορφιά του δεν άφησε ασυγκίνητη τη γυναίκα του Προίτου. Με τα κάλλη του σαγήνεψε άθελά του την Άντεια που αποφάσισε να τον κατακτήσει. Ευθύς και τίμιος, όμως, ο όμορφος Βελλεροφόντης δε δέχτηκε τον έρωτά της κι αρνήθηκε να ενδώσει. Η βασίλισσα τυφλωμένη από πάθος για εκδίκηση, με πονηριά και πανουργία που χαρακτηρίζει τη γυναίκα που δεν κατάφερε να κερδίσει τον εκλεκτό της, τον συκοφάντησε στον άνδρα της: "Πρέπει να πεθάνεις εσύ Προίτε ή να σκοτώσεις τον Βελλεροφόντη• θέλησε να με παρασύρει σ' έρωτα χωρίς τη θέληση μου". Η οργή του Προίτου μεγάλη. Στην κοινωνία των αρχαίων Ελλήνων υπήρχαν κάποιοι ιεροί και απαράβατοι νόμοι. Πώς μπορούσε ο Προίτος να παραβιάσει το θεσμό της φιλοξενίας και να φονεύσει αυτόν που ο ίδιος εξάγνισε από φόνο;
Η λύση που σοφίστηκε για να τον εξοντώσει ήταν να τον στείλει στον πεθερό του, στη Λυκία. Μαζί, του έδωσε ένα γράμμα όπου του έλεγε να σκοτώσει τον απεσταλμένο.
Ο Βελλεροφόντης ωστόσο για καλή του τύχη ξέχασε να δώσει το γράμμα στο βασιλιά από την αρχή. Έτσι έγινε δεκτός με όλες τις τιμές που αρμόζουν σ' ένα φιλοξενούμενο. Για το βασιλιά της Λυκίας, ο όμορφος νέος, που του έστειλε ο Προίτος, ήταν επίσημος προσκαλεσμένος του, που έπρεπε, όπως ορίζει ο Ξένιος Δίας, να τον σέβονται και να τον περιποιούνται• πόσο διαφορετική ήταν όμως η πραγματικότητα; Ο Βελλεροφόντης είχε έρθει όχι ως επισκέπτης αλλά ως μελλοθάνατος. Όταν τη δέκατη μέρα της παραμονής του διάβασε ο βασιλιάς την επιθυμία του γαμπρού του, βρέθηκε σε δύσκολη θέση• δεν μπορούσε ο ίδιος να σκοτώσει το φιλοξενούμενό του. Μπορούσε όμως να τον οδηγήσει στο θάνατο ζητώντας του το ακατόρθωτο: να εξοντώσει τη Χίμαιρα, ένα φοβερό τέρας με τρία κεφάλια, ένα από λιοντάρι, ένα από κατσίκα και ένα από δράκοντα, και σώμα που συνδύαζε αυτές τις τρεις φύσεις. Ο υπάκουος Βελλεροφόντης έπρεπε να παλέψει και να εξοντώσει το αιμοβόρο αυτό τέρας, σε μια δοκιμασία που από τη μια έθετε σε κίνδυνο τη ζωή του, από την άλλη όμως του έδινε την ευκαιρία ν' αποδείξει τη γενναιότητά του και τη θεϊκή καταγωγή του. Κι αυτό γιατί κανείς θνητός δε θα μπορούσε να εξοντώσει το ανελέητο θηρίο μόνος του, χωρίς τη βοήθεια των θεών.
Οι παντοκράτορες θεοί γνωρίζοντας την άδικη κατηγορία της Άντειας και ξέροντας καλά τα ευγενικά συναισθήματα του συνεσταλμένου Βελλεροφόντη, του πρόσφεραν με προθυμία τη βοήθειά τους. Ο πατέρας του ο Ποσειδώνας του χάρισε ως πολύτιμο βοηθό το γιο του, τον Πήγασο. Ήταν όμως δύσκολο να ημερέψει το ατίθασο άτι και δεν τα κατάφερε παρά μόνο με τη βοήθεια της Αθηνάς που του έδωσε ένα χρυσό χαλινάρι. Μ' αυτό συγκράτησε την επιθετική ορμή του αλόγου και το εκπαίδευσε για να το οδηγεί σε νικηφόρες μάχες.
Με το φτερωτό Πήγασο δεν ήταν δύσκολο να εξοντώσει την τρομερή Χίμαιρα, στέλνοντας το θάνατο από ψηλά με τα βέλη του. Κατορθώνοντας να βγει ζωντανός απ' αυτή τη δοκιμασία, ο βασιλιάς τον έστειλε ενάντια στο φοβερό λαό των Σολύμων και έπειτα ενάντια στις πολεμοχαρείς Αμαζόνες. Γυρίζοντας δοξασμένος κι από τις δυο εκστρατείες αντιμετώπισε τους πιο άξιους πολεμιστές της Λυκίας που του είχαν στήσει ενέδρα για να τον σκοτώσουν.
Βγαίνοντας πανηγυρικά νικητής ο Βελλεροφόντης απ' όλες αυτές τις δοκιμασίες δεν μπορούσε ο βασιλιάς παρά να υποκλιθεί στο ατρόμητο παλικάρι, αναγνωρίζοντας πως είναι απόγονος θεών. Μη έχοντας τώρα το θάρρος να κοιτάξει στα μάτια το θεϊκό ήρωα, του διάβασε το γράμμα του Προίτου, που είχε σταθεί αιτία για όλες τις περιπέτειές του. Μετανιωμένος του πρόσφερε την κόρη του Φιλονόη για γυναίκα και το μισό του βασίλειο.
Αναπόφευκτη είναι όμως η μοίρα των ανθρώπων να δεσμεύονται και να μην μπορούν να ξεφύγουν από τις αδυναμίες και τα πάθη τους. Μέσα τους πάντα φωλιάζουν συναισθήματα, όπως η αγάπη, η ζήλια, το μίσος, η εκδίκηση. Θέλοντας να εκδικηθεί τον Προίτο ο τολμηρός Βελλεροφόντης, απήγαγε την Άντεια με σκοπό να τη μεταφέρει στο βασίλειό του. Της είπε πως δέχεται τον εαυτό της, την άρπαξε στην αγκαλιά του, την έβαλε πάνω στο φτερωτό άτι και το διέταξε να ξεκινήσει. Την ώρα που ταξίδευαν πάνω από τη θάλασσα η Άντεια έπεσε και βυθίστηκε στην αγκαλιά του απέραντου θαλάσσιου κόσμου. Ήταν άραγε αυτή η τιμωρία του Προίτου και της συζύγου του για τις περιπέτειες που του δημιούργησαν; Ή μήπως ήταν τιμωρία των θεών για την παράνομη πράξη των δυο ερωτευμένων νέων;
Ξαφνικά δείχνει πως αλλάζει η διάθεση των θεών απέναντι στον ήρωα. Πριν ήταν συμπαραστάτες του, τώρα εμφανίζονται ως τιμωροί του. Ακόμη και το αγαπητό του άλογο, ο αθάνατος Πήγασος, σημαδεύει τα τραγικά γεγονότα που οδηγούν τη ζωή του σ' όλο και πιο άσχημη εξέλιξη: η πτώση της Άντειας θυμίζει τη δική του πτώση.
Ίσως τα κατορθώματα του "φούσκωσαν" τον εγωισμό και την περηφάνια του και τον έκαναν να πιστέψει πως μπορεί αυτός, ένας θνητός, να πλησιάσει τη μακρινή ουράνια κατοικία των αθανάτων. Ίσως να ήταν η πίκρα και η απογοήτευση που ώθησαν τη ψυχή του σ' αυτό το τόλμημα.
Σκληρή και ανελέητη ήταν η θεϊκή τιμωρία. Παράφορη μανία, σταλμένη από τον πατέρα των θεών Δία, κατέλαβε τον Πήγασο. Το θεϊκό άλογο γκρέμισε τον τολμηρό Βελλεροφόντη την ώρα που πετούσε στ' ανεφέλωτα ουράνια.
Το φοβερό γκρέμισμα ανάγκασε τον άλλοτε πανέμορφο καβαλάρη να περιφέρεται μέχρι το τέλος της ζωής του κουτσαίνοντας, χωρίς τη συντροφιά των ανθρώπων, που άλλοτε τόσο απλόχερα του δινόταν.

Τερτσέτης Γεώργιος (1800- 1873)




Τερτσέτης Γεώργιος (1800- 1873)
=========================


Ο Γεώργιος Τερτσέτης, όπως απεικονίζεται σε προσωπογραφία, που βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής.
Ο Γεώργιος Τερτσέτης, όπως απεικονίζεται σε προσωπογραφία, που βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής.

Ο Γεώργιος Τερτσέτης, δικαστικός και νομικός, γιος του Ναθαναήλ Τερτσέτη και της Κατερίνας Στρούντζα, γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1800. Η οικογένειά του καταγόταν από τη Μασσαλία και θρησκευτικά ανήκε στο ρωμαιοκαθολικισμό. Πρώτος δάσκαλός του στάθηκε ο ιερέας Lorenzo di Remo. Σπούδασε νομικά στη Μπολώνια και την Πάντοβα, όπου παρακολούθησε επίσης μαθήματα ιταλικής φιλολογίας και εντάχθηκε στο κίνημα του καρμποναρισμού.

Όταν επέστρεψε στον ελλαδικό χώρο μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στάλθηκε στην Πελοπόννησο για την οργάνωση του Αγώνα, επέστρεψε όμως σύντομα για λόγους υγείας στη Ζάκυνθο, όπου ήρθε σ’ επαφή με το Μάρκο Μπότσαρη και τον κύκλο του Σολωμού. Την περίοδο του Καποδίστρια πολέμησε στη δυτική Ρούμελη και από το 1832 καθηγητής γαλλικών και ιστορίας στο προκαταρκτικό σχολείο και αργότερα καθηγητής στρατιωτικής ιστορίας στη στρατιωτική σχολή του Ναυπλίου. Το 1833 έγραψε το ποίημα Το φίλημα, αφιερωμένο στον Όθωνα, σε γλώσσα εμπνευσμένη από το δημοτικό τραγούδι. Κατά την Αντιβασιλεία του Όθωνα έγινε δικαστής και πήρε μέρος στη δίκη του Κολοκοτρώνη* στο Ναύπλιο (1833). Επειδή αρνήθηκε με γενναιότητα, μαζί με το συνάδελφό του Α. Πολυζωίδη, να προσυπογράψει την καταδίκη του «Γέρου» σε θάνατο διώχτηκε, παραπέμφθηκε σε δίκη, αλλά αθωώθηκε (1834). Παραιτήθηκε ωστόσο κι έφυγε για το Παρίσι, όπου έμεινε ως το 1844. Εκεί συνδέθηκε με το Φλωριέλ, τον Γκιζώ και άλλους. Γύρισε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως αρχειοφύλακας της Βουλής των Ελλήνων. Το 1847 δημοσίευσε την ποιητική συλλογή Απλή γλώσσα με ποιήματα δικά του και άλλων και το 1856 δύο μεγάλα σε έκταση ποιήματα με τίτλους Οι γάμοι του μεγάλου Αλεξάνδρου και Κορίννα και Πίνδαρος. Άλλα έργα του: La morte di Socrate (δράμα), διάφορα πεζά, ποιήματα, λόγοι, διαλέξεις μια κωμωδία του 1858 και μεταφράσεις (του Πλατωνικού Κρίτωνος κ.α.).



Το 1861 ταξίδεψε στην Ιταλία ως απεσταλμένος του Όθωνα και το 1866 στην Ευρώπη απεσταλμένος της ελληνικής κυβερνήσεως, με αφορμή την επανάσταση στην Κρήτη. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού παντρεύτηκε στο Παρίσι τη γαλλίδα λογογράφο Adelαide Germain.



Ο Τερτσέτης είναι γνωστός κυρίως για τα απομνημονεύματα που συνέγραψε καθ’ υπαγόρευση, ιδιαίτερα εκείνα του Κολοκοτρώνη, αλλά και του Νικηταρά και άλλων αγωνιστών. Στα ποιητικά του έργα είναι εμφανής η σολωμική επίδραση, καθώς και επιδράσεις από το δημοτικό τραγούδι. Ο Τερτσέτης στάθηκε ένας από τους λόγιους που συνέδεσαν την Επτανησιακή Σχολή με την Α΄ Αθηναϊκή. Πέθανε το 1873 στην Αθήνα.





Παραθέματα



Βέβαιον πράγμα είναι η ποινή, βεβαιότατο πρέπει να είναι και το έγκλημα, αλλέως η αδικία ακμάζει όπου αρμόσεις το βέβαιο της τιμωρίας εις το αβέβαιο της ενοχής.



Απολογία κατά την δίκην του Θ. Κολοκοτρώνη και Δ. Πλαπούτα εκφωνηθείσα τη κδ΄ Σεπτεμβρίου, αωλδ΄ εις το εν Ναυπλίω Εγκληματικόν Δικαστήριον, 1835. 12. Γ.Θ. Ζώρας (επιμ.), Ποίησις και πεζογραφία της Επτανήσου. Βασική Βιβλιοθήκη, 14. «Αετός» Α.Ε., 1953. 158.





Τα γενναία έθνη, καθώς το εδικόν μας, δέχονται τα έργα των προδοτών, καθώς η γη δέχεται την βροχή. Βροντούν, βρέχουν οι νεφέλες και η γη μένει ατάραχη. Μαραίνονται τα άνθη της, αλλ’ αφού σχολάσει η τρικυμία, αναφύονται εις την όψιν της ευωδέστερα άνθη.



Απολογία κατά την δίκην του Θ. Κολοκοτρώνη και Δ. Πλαπούτα εκφωνηθείσα τη κδ΄ Σεπτεμβρίου, αωλδ΄ εις το εν Ναυπλίω Εγκληματικόν Δικαστήριον, 1835. 66, ε΄. Γ.Θ. Ζώρας (επιμ.), Ποίησις και πεζογραφία της Επτανήσου. Βασική Βιβλιοθήκη, 14. «Αετός» Α.Ε., 1953. 169.



Και τι άλλο μπορεί να καλοτυχήσει τα έθνη από την σοφία, μάλιστα όταν εις το ίδιο υποκείμενο εντέσει και η πολεμική αξιάδα; Και μ’ όλον οπού είμαι αμαθής, μου έρχεται να ειπώ ένα λόγο: ότι, αν εζημιώθηκαν τα ελληνικά, εζημιώθηκαν εξ αιτίας που τα καλά παλληκάρια ανταμώς με την παλληκαριά δεν αντίκρυσε να ’χουν τα γράμματα.



Επιστολή προς τον Δημήτρη Μπότσαρη, 1827. Μιχ. Περάνθης, Ελληνική πεζογραφία, Β΄. Εκδόσεις έργων Περάνθη, χ.χ. 463.





* Δίκη Κολοκοτρώνη



Η δίκη του Κολοκοτρώνη έγινε στο παλιό τζαμί του Ναυπλίου, της πρώτης πρωτεύουσας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Κράτησε πολλές μέρες και τελείωσε στις 26 Μαϊου 1834. Στο εδώλιο του κατηγορουμένου βρέθηκαν ο Γέρος του Μοριά, ο εξάδελφός του Δημήτρης Πλαπούτας, πρωτεργάτης κι αυτός της επανάστασης του 1821, ο Κίτσος Τζαβέλας και μερικοί ακόμα αγωνιστές. Η ποινή για τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα ήταν θανατική εκτέλεση στη λαιμητόμο, εντός 24 ωρών. Στο άκουσμά της ο πρώτος σταυροκοπήθηκε, ο δεύτερος αναλύθηκε σε λυγμούς. Το ακροατήριο έμεινε άναυδο. Οι Βαυαροί αντιβασιλείς είχαν καταφέρει να πείσουν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας ότι οι κατηγορούμενοι ήταν ένοχοι εσχάτης προδοσίας. Ήθελαν, λέει, να ανατρέψουν τον ανήλικο Όθωνα, και να επιβάλουν τη δική τους καταστροφική τάξη πραγμάτων.

Πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν ο Αναστάσιος Πολυζωίδης καταγόμενος από το Μελένικο Σερρών, Μακεδόνας. Μέλη του δικαστηρίου ήταν ο εξ Ζακύνθου Γ. Τερτσέτης, ο Δ. Σούτσος, ο Α. Βούλγαρης και ο Φ. Φραγκούλης. Ο αντιβασιλέας Μάουερ είχε εκ των προτέρων αποφασίσει να πάρει τα κεφάλια των δύο ηρώων. Για την ευόδωση των σκοπών του χρησιμοποίησε τον υπουργό Δικαιοσύνης Κ. Σχινά και τον εισαγγελέα της έδρας, κάποιον Μάσoν. Οταν η ακροαματική διαδικασία ολοκληρώθηκε, ο Πολυζωίδης ως πρόεδρος κάλεσε το δικαστήριο σε διάσκεψη. Ο Μάουερ ήθελε να τελειώσει με συνοπτικές διαδικασίες η διάσκεψη.
Συνέβη, όμως ο Πολυζωίδης να έχει σχηματίσει ακλόνητη δικαστική πεποίθηση ότι οι κατηγορούμενοι ήταν αθώοι.

Πρώτος πήρε τον λόγο ο Τερτσέτης και μίλησε για την αθωότητα των δύο πολέμαρχων. Ο Σούτσος που ήταν γαμπρός του Σχινά, ψήφισε υπέρ της καταδίκης σε θάνατο. Το ίδιο και οι Βούλγαρης, Φραγκούλης. Μέχρι στα γόνατά τους έπεσαν ο Πολυζωίδης και ο Τερτσέτης για να τους μεταπείσουν.



Εκείνοι έσπευσαν στον υπουργό Δικαιοσύνης για να δουν τι θα κάνουν. Έγινε έξαλλος. Τους διέταξε να επιστρέψουν στην αίθουσα συσκέψεων. Ταυτόχρονα έστειλε αστυνομικούς κλητήρες για να φέρουν πίσω τους δύο αντιρρησίες, που στο μεταξύ είχαν γυρίσει στα σπίτια τους. Ο Σχινάς συνεννοείται με τον Μάουερ, σπεύδει με την επίσημη στολή του στο δικαστήριο και διατάσσει τους δύο διαφωνούντες να υπογράψουν τη θανατική καταδίκη.

«Εν ονόματι του βασιλέως σας διατάσσω να υπογράψετε την απόφαση», φωνάζει.

«Προτιμώ να μου κόψετε το χέρι!», απαντά ο Πολυζωίδης.

«Δεν θα με έχετε συνεργό στον φόνο δύο αθώων ανθρώπων», λέει ψύχραιμα ο Τερτσέτης.

Έξαλλος ο υπουργός Δικαιοσύνης παραγγέλλει στους αστυνομικούς κλητήρες να χρησιμοποιήσουν τις ξιφολόγχες για να σύρουν τους δύο νομικούς στην αίθουσα του δικαστηρίου. Οι χωροφύλακες εκτελούν την εντολή, τους χτυπούν, τους σκίζουν τα ρούχα.



Την απόφαση διάβασε ο Σούτσος, ενώ ο Πολυζωίδης κρατούσε το κεφάλι του ανάμεσα στις παλάμες του.


Πηγές



Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.
Σπουδαστήριο Nέου Eλληνισμού

Σάββατο 26 Μαΐου 2018

ΧΟΥΑΝ ΚΟΝΤΕΡΧ- Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΕΑ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ









Του Βασίλη Δαλιάνη


Όποιος είπε ότι τα Αρχαία Ελληνικά είναι µια νεκρή γλώσσα, είναι βέβαιο ότι δεν έχει υπόψη του τον κ. Χουάν Κόντερχ: τον Ισπανό καθηγητή του Πανεπιστηµίου St. Andrews στη Σκωτία, που δηµιούργησε ένα site µε τις διεθνείς ειδήσεις στα Αρχαία Ελληνικά!


Στο site Akropolis World News µπορεί κανείς να διαβάσει τις εξελίξεις από τον θάνατο του «Μιχαήλ Ιάξωνος» -του Μάικλ Τζάκσον µέχρι ποδοσφαιρικές ανταποκρίσεις της Μπαρτσελόνα, σε άπταιστη αττική διάλεκτο του 5ου αιώνα π.Χ.


Γεννηµένος στην Καταλονία, σπούδασε Κλασική Φιλολογία πριν µεταβεί στην Αγγλία για ακαδηµαϊκή καριέρα. ∆ίδαξε για πέντε χρόνια Λατινικά και Αρχαία Ελληνικά στο Πανεπιστήµιο της Οξφόρδης και συνέχισε στη Σκωτία ως επίκουρος καθηγητής. Εκτός από Λατινικά, Ελληνικά, Ισπανικά και Αγγλικά, µιλάει Γερµανικά και Ρωσικά, ενώ δηλώνει και λάτρης του κλασικού µαραθωνίου!


Ο Χουάν Κόντερχ µιλά στο «ΘΕΜΑ» για την αγάπη του στα Αρχαία Ελληνικά και τα µελλοντικά του σχέδια.


- Πώς σκεφτήκατε να δηµιουργήσετε ένα site µε διεθνείς ειδήσεις στα Αρχαία Ελληνικά;


Υπήρχαν δύο sites που δηµοσίευαν ειδήσεις στα Λατινικά. Κανένα όµως που να είναι στα Αρχαία Ελληνικά. Ετσι, πριν από επτά χρόνια περίπου αποφάσισα να δηµιουργήσω εγώ ένα.


- Υπάρχει ενδιαφέρον για τα Αρχαία Ελληνικά σήµερα; Τι εισπράττετε από τους επισκέπτες του Akropolis World News και από τους φοιτητές σας στο πανεπιστήµιο;


Το ενδιαφέρον για την Κλασική Φιλολογία ήταν πάντα το ίδιο. Μπορεί να εκφράζουµε παράπονα ότι ο κόσµος θα έπρεπε να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον ή ακόµα και να φοβόµαστε ότι στο µέλλον αυτή η πολιτιστική κληρονοµιά µπορεί να χαθεί, αλλά στην πραγµατικότητα παραµένουµε όλοι στις θέσεις µας. Συνεχίζουµε να µαθαίνουµε και να διδάσκουµε στην επόµενη γενιά τις κλασικές σπουδές. Νοµίζω έτσι θα γίνεται πάντα. Στο Πανεπιστήµιο του St. Andrews µάλιστα ο αριθµός των φοιτητών που ενδιαφέρονται για τα Αρχαία Ελληνικά και τα Λατινικά παρουσιάζει αύξηση.


- Υπάρχει κάποιος λόγος να µάθει κάποιος Αρχαία Ελληνικά σήµερα ή είναι µια περιττή γνώση;


Το να γνωρίζεις τη γλώσσα ενός πολιτισµού που έπαιξε τόσο µεγάλο ρόλο στη διαδικασία διαµόρφωσης του σύγχρονου κόσµου και στην οποία έχουν γραφεί τόσο υπέροχα έργα αρκεί ως επιχείρηµα. Οταν ακούω κάποιον να θεωρεί τα Αρχαία Ελληνικά «περιττή γνώση», θυµάµαι ότι όταν ήµουν καθηγητής σε λύκειο υπήρχαν µαθητές που επέλεγαν Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά για να αποφύγουν τη Φυσική και τα Μαθηµατικά. Ηταν δύσκολο να τους εξηγήσω πόσο ωφέλιµο είναι να γνωρίσουµε τις ρίζες του πολιτισµού µας και να κατανοήσουν το νόηµα της φράσης «Οσο πιο πολύ κοιτάζουµε στο παρελθόν, τόσο πιο ικανοί γινόµαστε να κοιτάξουµε το µέλλον». Οταν όµως µου κάνει αυτήν την ερώτηση κάποιος ενήλικος αποφεύγω να απαντήσω, γιατί θεωρώ ότι όποιος ρωτά δεν έχει το απαραίτητο επίπεδο για να καταλάβει την απάντηση.


- Εχετε επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα και, αν ναι, ποιος είναι ο αγαπηµένος σας προορισµός;


Εχω επισκεφτεί πέντε φορές την Ελλάδα. Από τα αρχαιολογικά αξιοθέατα προτιµώ τις Μυκήνες. Τα νησιά όµως είναι τόσο όµορφα που µου είναι αδύνατον να τα ξεχάσω. Οσο πιο µικρά είναι τόσο πιο όµορφα µου φαίνονται.


- Πιστεύετε ότι οι «µικρές γλώσσες», όπως τα Ελληνικά, κινδυνεύουν να εξαφανιστούν;


∆εν το νοµίζω. Φυσικά κατά τη διάρκεια της Ιστορίας αρκετές γλώσσες που είχαν λίγους οµιλητές εξαφανίστηκαν, αλλά δεν νοµίζω να συµβεί αυτό σε µια επίσηµη γλώσσα – ενός κράτους και µάλιστα ευρωπαϊκού. Πάρε για παράδειγµα τα Λουξεµβουργιανά. Μια γλώσσα που τη µιλούν ελάχιστοι άνθρωποι, σε µια πολύ µικρή περιοχή, και παρ’ όλα αυτά είναι ζωντανή.


- Κάποιο συγκεκριµένο έργο που θα θέλατε να µεταφράσετε στα Αρχαία Ελληνικά;


Εχω µεταφράσει ήδη µια ιστορία του Σέρλοκ Χολµς, την «Ιστορία των τριών µαθητών». Στην ιστορία αυτή τρεις µαθητές πρέπει να µεταφράσουν ένα κείµενο του Θουκυδίδη και όποιος κάνει την καλύτερη µετάφραση θα κερδίσει µία υποτροφία. Ο καθηγητής τους ξέρει ότι ένας από αυτούς έχει δει από πριν το κείµενο, αλλά δεν ξέρει ποιος. Αυτό αναλαµβάνει να ανακαλύψει ο Σέρλοκ Χολµς. Είναι ιδανικό κείµενο για να µεταφραστεί στα Αρχαία Ελληνικά. Εχω µεταφράσει και µια ιστορία του Ντον Καµίλο του Γκουαρέσκι, µια χιουµοριστική ιστορία ενός συντηρητικού ιερέα και ενός κοµµουνιστή δηµάρχου σε ένα µικρό ιταλικό χωριό.


- Ποια θεωρείτε τη µεγαλύτερη προσφορά της αρχαίας Ελλάδας στη σύγχρονη Ευρώπη;


Τη ∆ηµοκρατία. Φυσικά θα µπορούσα να πω και «φιλοσοφία» ή «τέχνη» και τα λοιπά. Αλλά νοµίζω πως είναι ξεκάθαρο ότι µε τη ∆ηµοκρατία άλλαξαν όλα.


– Ποια είναι τα σχέδιά σας για το µέλλον;


Σκοπεύω να παραµείνω στο πανεπιστήµιο και να ασχοληθώ µε τη σταδιοδροµία µου. Μου έχει ανατεθεί οτιδήποτε αφορά στη διδασκαλία Αρχαίων Ελληνικών και Λατινικών. Οι συνάδελφοί µου µε έχουν βοηθήσει πολύ αυτά τα πρώτα δύο χρόνια. Σχεδιάζω τα πάντα που έχουν σχέση µε τις κλασικές σπουδές, από τις εξετάσεις, το εκπαιδευτικό υλικό µέχρι συµβουλές στους αποφοίτους για τη σωστή διδασκαλία τους.


- Θέλετε να απευθύνετε έναν χαιρετισµό στους αναγνώστες;


Θα µπορούσα να πω ένα «Chairete!». Θα πω όµως ότι εγώ χαίροµαι που απευθύνθηκα στο ελληνικό κοινό και ελπίζω να βρω υποστηρικτές σε αυτήν τη δραστηριότητα που συνεχίζεται για αιώνες, την προώθηση των Αρχαίων Ελληνικών. Ούτως ή άλλως δεν πρόκειται για νεκρή γλώσσα, αλλά για αθάνατη γλώσσα.


Σημείωση


Η συνέντευξη του κ. Coderch από τον κ. Δαλιάνη, δημοσιεύτηκε στο “Πρώτο Θέμα” της 9ης Αυγούστου. Δυστυχώς, δεν φαίνεται να υπάρχει μεμονωμένη σε μορφή απλού κειμένου στο protothema.gr, ώστε να είναι δυνατή η παραπομπή απευθείας σε αυτή, με απλή αναφορά της είδησης στο “History of Macedonia“.


Το κείμενο της συνέντευξης, περιλαμβάνεται μόνο στο αρχείο pdf του σχετικού φύλλου, το οποίο έχει μέγεθος 11,5 Mb και για την ανάκτησή του απαιτούνται 45 λεπτά της ώρας, από τους χρήστες με απλές οικιακές συνδέσεις στο διαδίκτυο (56k).


Δεδομένης της σπουδαιότητας του θέματος, αφού έχει αποσυρθεί το φύλλο της εφημερίδας από τους χώρους πώλησης, παραθέτουμε ολόκληρη τη συνέντευξη στο μη κερδοσκοπικό ιστολόγιο του “History of Macedonia“, με τα συγχαρητήρια στο δημοσιογράφο και την εφημερίδα που το αναδεικνύουν.

ΣΥΜΒΟΛΑ ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ-Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ............ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΜΑΝΙΑΣ





ΣΥΜΒΟΛΑ ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ
==========================
α΄ = 1.......,,,...β΄ = 2........,..γ΄ = 3...,,,,......δ΄ = 4 ..........ε΄= 5..,,,,,,,,,,,.....
.ζ΄ = 7..,,,,,....η΄= 8...........θ΄ = 9........ι΄ =10........κ΄ = 20........λ΄ = 30.........
μ΄ = 40........ν΄ = 50.........ξ΄ = 60......ο΄ = 70.....π΄ = 80........ρ΄ = 100........
σ΄ = 200......τ΄ = 300.......υ΄ = 400.....φ΄ = 500.....χ΄ = 600.....ψ΄ =700.......
ω΄ = 800....... ,α = 1000 ........ , β = 2000

ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝ ΤΟ ΄΄σαμπί΄΄ και το ΄΄κόππα΄΄, ΔΙΟΤΙ ΤΑΥΤΑ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ.

ΑΠΛΗ ΠΑΡΑΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ- ΑΡΙΘΜΩΝ ΑΥΤΩΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΟΣΘΕΣΙΝ, λ.χ. α΄γ΄α΄θ΄ο΄ς΄ = 1+3+1+9+70+200 = 284
ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΟΘΕΝ, ΟΤΙ ΟΛΑΙ ΑΙ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΠΑΡΙΣΤΑΝΟΥΝ, ΕΦ΄ΟΣΟΝ ΤΟΝΙΣΘΟΥΝ, ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ, ΑΘΡΟΙΣΜΑΤΑ ΑΚΕΡΑΙΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ.
ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΥ, ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ κλπ., ΔΙΟΤΙ ΘΑ ΠΕΡΙΠΛΕΞΩΜΕΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΗ ΛΙΑΝ ΑΝΙΑΡΑ Η ΟΛΗ ΜΕΛΕΤΗ.
ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΩΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΑΣ ΛΟΙΠΑΣ ΠΡΑΞΕΙΣ. ΤΟ ΓΙΝΟΜΕΝΟΝ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ γ ΚΑΙ δ ΘΑ ΣΗΜΕΙΝΩΜΕΝ ΩΣ γΧδ.
ΕΑΝ ΕΧΩΜΕΝ ΤΑ ΑΘΡΟΙΣΜΑΤΑ λ.χ. λ΄ε΄υ΄κ΄ο΄σ΄= 725 ΚΑΙ μ΄ε΄λ΄α΄σ΄= 276 ΚΑΙ μ΄ε΄λ΄α΄σ΄=276, ΤΟ ΜΕΝ ΑΘΡΟΙΣΜΑ ΑΥΤΩΝ ΘΑ ΤΟ ΓΡΑΨΩΜΕΝ ΩΣ (λευκός): (μέλας).
ΕΑΝ ΓΡΑΨΩΜΕΝ ΤΟ ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΝ ΄΄ΛΕΥΚΟΣ΄΄ , ΘΑ ΕΝΝΟΟΥΜΕΝ ΤΟ ΑΘΡΟΙΣΜΑ 30+5+400+20+70+200=725.
ΕΑΝ ΕΧΩΜΕΝ ΤΟ ΓΙΝΟΜΕΝΟΝ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΤΟ ΓΙΝΟΜΕΝΟΝ = 1.780.000.000

Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ............
=================================
΄΄ ΕΙΜΑΙ ΄΄ΟΙΚΟΣ ΘΕΑΣ΄΄ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΄΄ ΠΑΡΘΕΝΩΝ΄΄ !
Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ, ΑΛΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.
΄΄ΦΩΝΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ΄΄ ΟΜΙΛΩ.
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΄΄ΠΑΡΘΕΝΩΝ΄΄ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ.
ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ, ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ.
ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΙΧΑΝ ΕΝΤΟΝΗ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ. ΚΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΣΑΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΟ ΘΕΟ ΓΙΑΤΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ.
ΛΕΓΑΝΕ ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΟΥ Ο ΠΛΑΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΟΤΙ Ο ΕΛΛΗΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΩΣΤΗΡ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΧΑΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΔΙΟΙΚΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ.
΄΄ ΤΟ ΔΕ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΝΘΥΜΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟΝ ΕΣΤΙΝ, ΔΙΟΠΕΡ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΕ ΔΙΑΤΕΛΕΙ ΚΑΙ ΒΕΛΤΙΣΤΑ ΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΝΟΝ ΑΡΧΕΙΝ ΠΑΝΤΩΝ, ΜΙΑΣ ΤΥΓΧΑΝΟΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ΄΄.

Ο ΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΛΕΓΕ΄΄ΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ - ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ- ΜΑΘΗΤΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΓΕΓΟΝΑΣΙ, ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩ ΟΝΟΜΑ ΠΕΠΟΙΗΚΕ ΜΗΚΕΤΙ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ ΔΟΚΕΙΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ Ή ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ΄΄.
ΑΥΤΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ- ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ - ΠΕΛΕΚΗΣΑΝ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΛΙΘΟΥΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ. ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΟΥ ΚΡΑΤΗΣΕ ΠΟΛΛΑ-ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ, ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΗ Η ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΟΥ. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΄΄ΠΑΡΘΕΝΩΝ΄΄. ΓΙΑΤΙ ΄΄ΠΑΡΘΕΝΩΝ΄΄ ΚΑΙ ΟΧΙ ΄΄ ΕΚΑΤΟΜΠΕΔΟΝ΄΄ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ;
ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΄΄ΝΑΟΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΑΛΛΑΔΟΣ΄΄;
ΚΑΝΕ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΜΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΣ. ΔΙΑΙΡΕΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΡΗΚΕΣ , ΤΟ 1095, ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΑ, ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΕΙΣ 365. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΙΛΟΣ. ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΝΕΙΛΟΣ =365. Ο ΜΕΓΑΣ ΝΕΙΛΟΣ ΜΕ ΜΗΚΟΣ ΟΣΟ Η ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ! ΑΠ΄ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΔΙΑΜΕΤΡΟ ΒΡΙΣΚΕΙΣ, ΕΥΓΕΝΙΚΕ ΜΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΑ, ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ.ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΥΚΛΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΩΚΕΑΝΟΣ.ΑΣ ΠΑΡΩΜΕ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ 365 ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΛΟΓΟ=3,1415,....ΒΡΙΣΚΟΜΕ ΤΟΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΚΥΚΛΙΚΟ ΩΚΕΑΝΟ.=1146= ΩΚΕΑΝΟΣ.
ΚΑΙ ΕΓΩ, Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝ, ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΩ, ΟΠΩΣ Ο ΝΕΙΛΟΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ, ΜΕ ΓΝΩΣΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ! ΕΙΜΑΙ ΩΚΕΑΝΟΣ ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΟΣ ΚΙ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΤΙΚΟ. ΜΗΝ ΓΕΛΙΕΣΑΙ. ΚΙΝΕΙΤΑΙ!
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΘΕΝΩΝ, ΙΣΟΝ ΜΕ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (365), ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΤΡΙΠΛΑΣΙΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΥΚΛΙΚΟΥ ΄΄ΕΝΙΑΥΤΟΥ΄΄.
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣ, ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΜΕ ΧΤΙΣΑΝΕ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΩΝ ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΩΝ ΚΙΟΝΩΝ ΜΟΥ. ΟΓΔΟΝΤΑ ΤΕΣΣΑΡΕΣ (84) ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΟΛΩΝΕΣ ΜΟΥ.ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΟΥ ΄΄ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ΄΄=84.
ΚΑΙ ΑΝ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΄΄Θ.Ε.Α.Α.Θ.Η.Ν.Α.΄΄ ΘΑ ΒΡΗΣ 162.000, ΔΗΛ. ΔΕΚΑ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΑΡΙΘΜΟ ....=1,62 Ή ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΄΄Μ.Α.Κ.Α.Ρ.΄΄=162. Ή ΕΚΑΤΟ (100) ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ΄΄ ΓΛΑΥΚΩΠΙΣ ΑΘΗΝΗ΄΄=1620.
ΕΤΣΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΚΙΟΝΩΝ ΜΟΥ, ΔΙΔΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣ΄΄ ΓΛΑΥΚΩΠΙΣ ΑΘΗΝΗ΄΄ , ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΕ Ο ΘΕΙΟΣ ΟΜΗΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΩΤΕΡΟ ΄΄ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ΄΄, ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ 1,62, ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΑΣ.
ΕΙΜΑΙ Ω Κ Ε Α Ν Ο Σ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΑΝΑΚΛΩ ΤΟ ΄΄ΑΘΑΝΑΤΟΝ ΚΑΛΛΟΣ΄΄!
ΕΓΩ Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΔΕΝ ΛΕΓΩ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΒΩ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΩ. Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΧΟΝΑ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ, Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΄΄ΦΩΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ΄΄.
Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΄΄ΑΕΙ ΟΝ΄΄. ΚΑΙ ΤΟ ΄΄ΑΕΙ ΟΝ ΄΄ ΕΙΣ ΤΗΝ ΄΄ΔΙΑ ΠΑΣΩΝ΄΄, ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΜΟΝΙΑ.
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΑ ΜΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΠΝΕΥΜΑ, ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ , ΣΤΡΕΨΕ ΤΑ ΝΩΤΑ ΚΑΙ ΦΥΓΕ,
ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΜΑΝΙΑΣ

Ο παγκόσμιος ιερός συμβολισμός του Λάμδα!







Ο παγκόσμιος ιερός συμβολισμός του Λάμδα!
====================================
ΛΑΜΔΑ - Το έβδομο σύμφωνο στο Ελληνικό αλφάβητο και χαρακτηρίζεται υγρό ημίφωνο.Αν λοιπόν είναι ιερός αριθμός το επτά (σεπτά) τότε είναι πολύ πιθανό και το γράμμα να έχει μια κρυμμένη ιερότητα στην δομή του.Σχηματικά το Λ μοιάζει να απεικονίζει, την εκπομπή από ένα συγκεκριμένο σημείο, που καταλήγει σε μία συγκεκριμένη και ορισμένη περιοχή.

Ετυμολογικά η ονομασία ΛΑ+Μ+ΔΑ, αν αναλυθεί οδηγεί σε ένα απλό συμπέρασμα, το οποίο όπως όλα τα απλά πράγματα πιθανόν να κρύβει μια μεγάλη αλήθεια.Η συλλαβή ΛΑ σημαίνει ουράνια προέλευση, το γράμμα Μ την μίξη, και το ΔΑ την Γή και μεταφορικά το γήινο. Νοηματικά λοιπόν με απλά λόγια σημαίνει την ουράνια παρέμβαση στα γήινα. Η συλλαβή το ΛΑ ορίζεται σε διάφορα λεξικά σαν επιτατικό μόριο, και σύμφωνα με την ιδιότητα του αυτή μεγεθύνει ή υπερυψώνει την έννοια της λέξεως.

Η αρχαία λέξη Λας πελασγικής προέλευσης, αρχικά σήμαινε το ουράνιο, το πνευματικό ,και στην εξέλιξή της τον λίθο την πέτρα. Για το πώς εξελίχθηκε εννοιολογικά η λέξη αυτή, υπάρχει μια επιχειρηματολογία απλή αλλά με λογική βάση. Στο απώτατο παρελθόν, οι συνθήκες του περιβάλλοντος δημιουργούσαν καταστάσεις και φαινόμενα, πολλά από τα οποία έχουν αποδειχθεί από την σύγχρονη επιστήμη.

Η Γη μας εκτός των άλλων δεχόταν πλήθος ουρανίων σωμάτων, και σε ποικίλα μεγέθη. Αυτά τα σώματα αφού διέγραφαν μια φωτεινή πορεία στην ατμόσφαιρα, κάτι σαν μικροί κομήτες κατέληγαν στο έδαφος, όπου έχαναν την φωτεινή τους ιδιότητα και μέρος από την μάζα τους, σαν απλές πέτρες. Αυτή η φυσική διεργασία και η μεταβολές της, εξηγούν και την διαδικασία της εννοιολογικής μεταβολής της λέξεως.

Υπάρχουν όμως και πολλά στοιχεία στην εξέλιξη μας που προσδίδουν ένα ιδιαίτερο νόημα στον λίθο που μοιάζει υπερβολικό, αν δεν αποδεχθούμε την προηγούμενη ανάλυση. Στην Ελληνική μυθολογία οι άνθρωποι γεννήθηκαν από πέτρες που έριχναν πίσω τους ο Δευκαλίων και η Πύρα.

Στην Χριστιανική θρησκεία ο Χριστός, μετονόμασε τον πρώτο των μαθητών του από Σίμωνα σε Πέτρο λέγοντας «σε αυτόν τον λίθο θα οικοδομήσω την εκκλησία μου». Ακόμη και στην εφαρμογή του το Λ σε φυσικά μεγέθη ( κορυφές βουνών, με πρώτη την πυραμίδα του Ταϋγέτου), έχει την ιδιότητα του συλλέκτη ενέργειας από το ουράνιο στερέωμα. Επίσης σε τεχνητές ανθρώπινες κατασκευές μεγάλου η μικρού μεγέθους, η ιδιότητα του αυτή δεν έχει μόνο συμβολική αλλά και ουσιαστική σημασία.

Οι πυραμίδες, απομεινάρια αρχέγονων πολιτισμών,(Ατζέκων, Ίνκας, Μάγιας, Ελλήνων, Αιγυπτίων κ.α) που μας είναι ακόμη άγνωστοι, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια τρισδιάστατη εφαρμογή του Λ. Μεταγενέστερο δείγμα, που εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα είναι ο τρόπος κατασκευής της στέγης των σπιτιών μας, που με το σχήμα τους επιδιώκουν να είναι μόνιμοι δέκτες, εκείνου που χαρίζεται στην Γή από τον ουρανό.

Δεν χρειάζονται περισσότερα, αν και πιστεύω πώς υπάρχουν, για να δηλώσουν την σημασία του Λ για τα γήινα, που πιθανόν να αποτελεί την γενεσιουργό αιτία, του ανθρώπου, σύμφωνα με την έννοια του άνω+ θρώσκω. Με απλά λόγια υπάρχουν σαφείς ενδείξεις πώς το Λ συμβολίζει την διαδικασία της επέμβασης του ουρανού στην Γή, και οδήγησε στην εξέλιξη.

Τα σύμβολο Λ το βρίσκουμε διαδεδομένο σε όλη την Γή, σε σημαντικούς προγενέστερους πολιτισμούς (Ίνκας, Ατζέκοι κ.α), αλλά είναι και το κυρίαρχο σύμβολο των Λακεδαιμονίων. Η απλοϊκή εξήγηση πώς είναι το αρχικό γράμμα της ονομασίας της φυλής των Λακεδαιμονίων, δεν είναι πειστική, επειδή ανάγεται σε προγενέστερους χρόνους, πιθανόν πολλές χιλιετίες.

Πρώτοι κάτοικοι της Λακωνικής αναφέρονται οι Λέλεγες, και ομίχλη καλύπτει την προέλευσή τους. «Το τε γάρ των Πελασγών ην φύλον και των Καυκώνων και Λελέγων. Είρηται δ΄ότι πολλαχού της Ευρώπης το παλαιόν ετύγχανε πλανώμενα». - Στραβων 12 8 Πιθανόν να ήταν υπογένος των Πελασγών, επειδή σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε το ανθρώπινο είδος που κατοικούσε την γεωγραφική περιοχή της ανατολικής Μεσογείου ήταν οι Πελασγοί. Με βάση την πληροφορία πώς ο πρώτος βασιλιάς τους Λέλεγας ήταν αυτόχθων, στον οποίο οφείλουν και την ονομασία τους, πρόκειται για γήινα όντα.

Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες και σε απροσδιόριστο χρόνο δέχτηκαν εκουσίως ή ακουσίως την ουράνια επίδραση και μάλιστα κατ επανάληψη ΛΕ ΛΕ. Επειδή στην συμπαντική αρμονία, για όλα υπάρχει αιτία και αποτέλεσμα, ποιος μπορεί να ήταν ο λόγος για ένα τέτοιο γεγονός; Την απάντηση μας δίνει, η προσπάθεια ερμηνείας ενός άλλου σημαντικού και πολυσυζητημένου γράμματος της Ελληνικής αλφαβήτου. Είναι το Έψιλον για το οποίο έγραψε ο Πλούταρχος και κοσμούσε την μετώπη του Απολλώνιου ναού, απλό ή και αντίρροπο. Εφόσον υποθέσαμε πώς το Λ είναι το σύμβολο της δράσης του ουρανού προς την Γή, φυσικό επακόλουθο είναι η αντίδραση. Το Ε λοιπόν αντιδρά και μεταδίδει την δράση, ούτως ώστε να εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Γή.

Πράγματι το Λ σχηματικά μοιάζει με την προβολή σήματος, Η κατεύθυνση του είναι από πάνω προς τα κάτω, ενώ το Ε μοιάζει με προβολή σήματος σε οριζόντια κατεύθυνση, και θυμίζει μια συμβατική κεραία εκπομπής. (Φαντασθείτε το σχήμα του αρχαίου Ε, σαν δύο Λ, εφαπτόμενα). Είναι λοιπόν οι Λέλεγες η αφομοίωση της ουράνιας παρέμβασης σε ανθρώπινο επίπεδο, και αναλαμβάνουν την υποχρέωση της εξάπλωσής της σε όλη την Γή; Πολύ πιθανόν. Από τις ανθρώπινες και μόνο δραστηριότητες αυτή η λογική αποδεικνύεται σε πλείστες όσες περιπτώσεις. Το σχέδιο η απόφαση, εκπονείται και κάποιοι αναλαμβάνουν την υλοποίηση.

Στην χριστιανική θρησκεία τον ρόλο αυτό ανέλαβαν οι απόστολοι. Στην τέχνη επίσης της αγιογραφίας είναι πολλές οι περιπτώσεις που βρίσκουμε τον συμβολισμό του Λ, με κυρίαρχες εκείνη που απεικονίζουν το αστέρι της Βηθλεέμ κατά την γέννηση, και την θεϊκή παρουσία, κατά την βάφτιση, την επιφοίτηση αλλά και την Ανάσταση. Υπάρχει ένα λογικό ερώτημα, και πρέπει να επιχειρηθεί η απάντηση του. Ποια είναι η εννοιολογική διαφορά της λέξεως ΔΑ με την λέξη ΓΥΙΑ, μεταγενέστερα ΓΑΙΑ και ΓΗ.

Το ΔΑ ορίζει την αρχική δημιουργία του στερεώματος, ενώ το δεύτερο ΓΥΙΑ ΓΑΙΑ τον διαχωρισμό σε στεριά και θάλασσα, και την γενετική ικανότητα.

Η σύγχρονη λέξη ΓΥΙΟΣ καλύπτει αυτή την έννοια και ερμηνεύεται σαν γέννημα της Γής. Στην αντίθετη περίπτωση η λέξη ΘΥΓΑΤΕΡΑ έχει σαν ερμηνεία την ικανότητα της Γής να γεννά. Είναι αυταπόδεικτη και η μεγαλοσύνη που προσδίδεται στην έννοια του Λ μέσα από την μουσική , και συγκεκριμένα στην νότα ΛΑ, που αποδίδει την χαρά και την ευτυχία της ζωής.

Ένα πλήθος σημαντικότατων λέξεων στην Ελληνική γλώσσα αλλά και διεθνώς προσθέτουν επιχειρήματα στην σημαντική σημασία του Λ. Λόγος = Θεός, νους, λογική Λαλώ = ομιλώ Λαός = σύνολο ανθρώπων Τέλος στην επιστήμη εκτός των άλλων, το λ΄ σαν αριθμητικό είναι το τριάντα, σαν πεζό συμβολίζει το μήκος κύματος στην φυσική, και την σταθερά ραδιενεργούς διάσπασης, και είναι σίγουρο πώς αυτά είναι τα ελάχιστα που μπόρεσα να συλλέξω.

https://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2018/02/pagkosmios-ieros-symvolismos-lamda.html













Τρίτη 7 Ιουνίου 2016

ΤΟ ΣΚΙΑΧΤΡΟ Ή ΑΛΛΙΩΣ,,,,''Μορμολύκειον ή μορμολυκείον ''















ΤΟ ΣΚΙΑΧΤΡΟ
=============
Στ' αμπέλι κάποιο καλοκαίρι
για να μη πάει η σοδειά χαμένη
στήσανε σκιάχτρο μέσ' στη μέση
με σκούπα πάνω του δεμένη.
Κι όποιο πουλάκι πεινασμένο
έφτανε εκεί λίγο να φάει
τρόμαζε κι έψαχνε κάτι άλλο
να βρει για να τσιμπολογάει.
Κι όλοι φοβόντουσαν το σκιάχτρο
καθώς το κούναγε ο αέρας
και οι σκαντζόχοιροι ακόμα
το πέρναγαν για κάποιο τέρας.
Οι αλεπούδες μαζευτήκαν
στο φράχτη μεσ' στις κληματσίδες
κι η μια στην άλλη ψιθυρίζαν
αυτά είν' ακόμα αγουρίδες.
Σύσκεψη κάναν τα κοράκια
και σχεδιάζαν επιθέσεις
μα είπανε ας μη βιαστούμε
μήπως καλές έχει προθέσεις.
Κάποιος πετάει την ιδέα
ν' αρχίσουνε διαπραγματεύσεις
κι όσο να βρουν αντιπροσώπους
χαθήκανε στις διαβουλεύσεις.
Καλέσαν να τους ορμηνέψει
μια κουκουβάγια νυσταγμένη
που φήμη είχε αποκτήσει
σαν πιο σοφή στην οικουμένη.
Μελέτησε το πρόβλημά τους
κι είπε χωρίς πολυλογία
μια λύση υπάρχει κι αυτή είναι
η μακροχρόνια πολιορκία.
Μια μέρα ήρθε ένα πουλάκι
τυφλό από γεννησιμιού του
το 'σκαγε πάντ' απ' τη μαμά του
και έκανε του κεφαλιού του.
Πήγε και έκατσε στο σκιάχτρο
το πέρασε για κάποιο φράχτη
και σα δε βρήκε τι να φάει
έβγαλ' εκεί όλο το άχτι.
Του 'κανε τρύπα στο κεφάλι
που 'φτανε μέχρι και τον πάτο
και είδαν όλοι εκεί τριγύρω
πως ήταν άχυρα γεμάτο.
Τότε ορμήσαν τα κοράκια
μέσα στο ξέφραγο αμπέλι
κάποιος ψιθύρισ' ένα «κράτει»
αυτά όμως πέσανε στο μέλι.
Και δεν αφήσαν ούτε ρόγα
γέμισαν κουτσουλιές το χώμα
και το τυφλό πουλάκι τρώει
στο σκιάχτρο άχυρα ακόμα.
Κι όσο εσείς θα πολεμάτε
να ξεπαστρέψετε τα σκιάχτρα
να ξέρετε πως κερδισμένα
θα βγαίνουν πάντα τα κοράκια.
Ανατολή Παπανότη














Σκιάχτρα : Ερημιά και μοναξιά, στα χωράφια και στα μποστάνια...
==================================================

Προαιώνιοι φύλακες στα χωράφια, στ' αμπέλια, στα περιβόλια, στους κάμπους, στα νησιά και στην ηπειρωτική Ελλάδα.

«Γλυπτά», αυτοσχέδια δημιουργήματα της λαϊκής φαντασίας, με φόντο την ύπαιθρο, ταπεινά ανθρώπινα ομοιώματα, που όρισαν στη ζωή τους να «φυλάνε Θερμοπύλες» συμβάλλοντας στην προσπάθεια των ανθρώπων της γης για καλή σοδειά.

Διαχρονικές παρουσίες που οι ρίζες τους χάνονται στα βάθη των αιώνων - συνυφασμένες με την καρποφορία της γης και την τοπική, παραδοσιακή, αγροτική λαϊκή ζωή.

Στέκουν εκεί καταμεσής ή στην άκρη του χωραφιού, παράξενες φιγούρες, φόβητρο κάθε ιπτάμενου ή επίγειου «εισβολέα» που επιβουλεύεται τον καρπό της σποράς, τον ανθό του δέντρου, τη βλάστηση. Ακοίμητοι φρουροί, σιωπηλοί αγροφύλακες που με την παρουσία τους αποτρέπουν κάθε «εχθρό».

Στόχος τους είναι να αποτρέπουν κάθε επίδοξο εισβολέα που επιβουλεύεται τους ιερούς καρπούς της γης. Να φοβίζουν - «σκιάζουν» - κάθε εναέριο (σπουργίτια, καρακάξες, άλλα πουλιά), αλλά και επίγειο «εχθρό» (αλεπούδες, κουνάβια, ασβούς κ.ά.).

Προστατεύουν τη φυτική παραγωγή (αμπέλια, καλαμπόκια, βερικοκιές, συκιές, ροδιές) από τα πουλιά, αλλά τα βρίσκουμε συχνά και σε μικρές κτηνοτροφικές μονάδες (μαντριά) αφού, συχνά, σ’ αυτές υπάρχει κοτέτσι με πουλερικά ή περιστεριώνας όπου υπάρχουν αυγά που μπαίνουν στο στόχαστρο του «εχθρού».

Συνεργάτες και αγόγγυστοι βοηθοί στην δούλεψη των αγροτών. Στηριγμένα σε πασσάλους ή στους φράχτες των αγρών τα σκιάχτρα, με στητό παράστημα, «φρουροί» παντός καιρού, «υπερασπίζονται σθεναρά» το μόχθο αυτών που τα τίμησαν με την επιλογή τους.

Ντυμένα με αποφόρια, κουρέλια και άλλα ταπεινά άχρηστα υλικά - τα τελευταία χρόνια προστέθηκε το πλαστικό - φορώντας το ψαθάκι ή κάποιο άλλο «σκιάδι», γραφικά και παράξενα, παριστάνουν τους «μπαμπούλες» στα σπουργίτια, ή σε άλλα μεγαλύτερα πουλιά.

Κάποια «προτιμούν σπορ εμφανίσεις». Το «αρσενικό φύλο» κυριαρχεί στη φυλή των σκιάχτρων. Ωστόσο οι «γυναίκες - σκιάχτρα» κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους στον «ανδροκρατούμενο» αυτό χώρο, διεκδικώντας «ισότιμη παρουσία»!

Τα περισσότερα σκιάχτρα παραμένουν πιστά, πειθαρχημένα στο «καθήκον» που έχουν αναλάβει, στέκουν όρθια επί μήνες, ακόμη και χρόνια. Αγέρωχα, με τεταμένα χέρια, - ένδειξη ετοιμότητας και άμεσης δράσης - παρά την προκλητική στάση των σπουργιτιών που αψηφώντας τους κινδύνους τα κουτσουλάνε στο κεφάλι και τους ώμους.

Ακούνητα - αμίλητα - αγέλαστα, χωρίς να εκπέμπουν τον παραμικρό ήχο, άλλοτε με βλοσυρό, αυστηρό ύφος, άλλοτε με γαλήνιο και απλανές, τρομάζουν τον ανεπιθύμητο επισκέπτη μόνο με την παρουσία τους.

Μοναδική κίνηση επάνω τους είναι αυτή που προκαλείται με το περαστικό αεράκι, το οποίο παρασύρει μαζί του τα μανίκια και τα κάνει να αιωρούνται δίνοντάς τους ψευδαίσθηση ζωής.

Όταν όμως το σκιάχτρο είναι όλο κι όλο ένα «πουκάμισο αδειανό» , τότε ο αέρας το πάλλει αδιάκοπα, το κάνει να τρέμει σύγκορμο, χορευτική σιλουέτα ελκυστική στο ανθρώπινο μάτι, μα απωθητική για όσους καραδοκούν και επιβουλεύονται τους ιερούς καρπούς της γης.

Ωστόσο, κάποια λυγίζουν, γέρνουν, δεν αντέχουν την πολύμηνη «αγρύπνια και εγρήγορση». Σταδιακά ξεθωριάζουν τα ρούχα τους, χαλαρώνουν τα χέρια τους, αλλάζουν στάση, ή ξαπλώνουν κατάχαμα να «ξαποστάσουν, εγκαταλείποντας την προσπάθεια, εξαντλημένα από την κούραση».

Το στήσιμό τους αρχίζει την άνοιξη προτού μεστώσουν οι καρποί. Παραμένουν όλο το καλοκαίρι με τα κουρελιασμένα ανθρώπινα ρούχα τους, τα γεμισμένα με άχυρα ή πριονίδια σώματά τους, διακοσμητικά στοιχεία ανάμεσα σε καταπράσινες θάλασσες αλλά και ψηλά βουνά.

Όταν τελειώνει η συγκομιδή των καρπών, το μεσοφθινόπωρο, θα γκρεμιστούν και θα καούν σ' ένα αγροτικό πανηγύρι σύμφωνα με τα ελληνικά έθιμα. Γίνονται τα λεγόμενα κάψαλα. [ Τα κάψαλα ή αλλιώς οι πυροβασίες, είναι πράξη κατά την οποία ανάβονται φωτιές στις πλατείες, στους δρόμους ή και στις αυλές, και οι άνθρωποι πηδούν από πάνω τους τρεις φορές, κρατώντας με το ένα χέρι στο κεφάλι μια πέτρα και με το άλλο την βράκα τους για να μην καεί, δήθεν για να εξαγνισθούν ψυχή τε και σώματι, και να ξορκιστεί το κακό και οι αρρώστιες! Και αυτό γιατί η φωτιά είχε τα παλιά χρόνια καθαρκτική ιδιότητα και οι άνθρωποι με την ομοιοπαθητική μαγεία την μεταχειρίζονταν και στη ζωή τους, νομίζοντας ότι θα απαλλαγούν από ότι κακό τους απειλούσε, χωρίς να γνωρίζουν ότι πίσω από όλα αυτά υπήρχαν δαιμονικές παρουσίες και θλιβερές επιρροές για την ζωή τους.
Ο κλήδονας είναι τρόπον τινά η συνέχιση τελετών που γινόντουσαν στα αρχαία χρόνια στα μαντεία, όπου εκεί «προφητεύονταν» δήθεν τα μελλούμενα και «αποκτιόταν» η δύναμη του ήλιου με μαντικές πρακτικές, ενώ σήμερα κατά την συνήθεια του κλήδονα λέγονται διάφορες λέξεις, στιχάκια, λόγια και φράσεις, ακόμα και αδιάντροπου ερωτικού και σατιρικού περιεχομένου, χάριν της νομιζόμενης ψυχαγωγίας! Επίσης, οι κοπέλες πίνουν το αμίλητο νερό, δηλ. κρατούν το νερό μέσα στο στόμα τους, μέχρι να μάθουν το όνομα του άνδρα που θα παντρευτούν, ή φτιάχνουν πίτες για να αποκαλυφθεί στον ύπνο τους το παλικάρι που θα πάρουν.]

Ανάβονται φωτιές «μπαμπαλούνες» με ξερά χορτάρια και σταροκαλαμιές. Πάνω σε αυτές καίνε τα σκιάχτρα. Οι αγρότες με τα παιδιά τους πηδάνε πάνω από τις φωτιές και στη συνέχεια γλεντοκοπάνε με φαγοπότι, τραγούδια και χορούς.





















Στην αρχαιότητα και στην τέχνη...
-----------------------------------------------
Μορμολύκειον ή μορμολυκείον λεγόταν το σκιάχτρο στην αρχαιότητα. Κατασκευαζόταν όπως και σήμερα. Η λέξη προέρχεται από τη Μορμώ, τη Λάμια και την Εμπουσα, κακοποιά, δαιμονικά πνεύματα, με μορφή και ιδιότητες ακαθόριστες.

Το μορμολύκειο, που κοινά σημαίνει φόβητρο, σκιάχτρο, μπαμπούλας, στην αρχαιότητα ήταν προσωπίδα που παρίστανε την Μορμώ και φοβέριζαν με αυτήν τα μικρά παιδιά.
Από το μορμολύκειο βγήκαν οι λέξεις μορμολύπτω που σημαίνει φοβερίζω, μορμολύκη και μορμολυκία που σημαίνει φοβιτσιάρα, μορμορωπός και μορμωτός που είναι ο δύσμορφος, ο τρομερός,

μόρμορος και μόρμος που σημαίνει φόβος, μορμόνα, μορμή, η καταπληκτική στην όψη, μορμύνω και μορμύσσομαι που σημαίνουν, φοβερίζω, τρομάζω κάποιον, φοβούμαι, τρέμω, σκιάζομαι.

Η Λάμια όπως πιστεύει ο λαός, σαν κακή αδηφάγος γυναίκα, μεταφορικά είναι και η νόσος ταινία.

Στην αρχαιότητα έλεγαν «μορμώ του θράσους» που θέλει να πει, μωρέ θρασύτητα που την έχει.

Η διαχρονική παρουσία των σκιάχτρων, ο ρόλος αλλά και ο συμβολισμός τους ενέπνευσαν τη λαϊκή και την καλλιτεχνική φαντασία.

Αναφορές τους υπάρχουν σε αρχαιοελληνικά κείμενα («Ειρήνη» - «Θεσμοφοριάζουσες» - «Βάτραχοι»), ενώ αιώνες αργότερα τα συναντάμε ως σύνδεσμο παγανιστικών με χριστιανικές τελετές, αφού προσλαμβάνουν ανθρώπινες διαστάσεις σε έθιμα που σχετίζονται με την γονιμότητα της γης, μιας και για την ευφορία της έχουν συμβάλει καθοριστικά.
Σκιάχτρα επίσης συναντάμε σε παραμύθια, τραγούδια, παιδικά παιχνίδια. Ανάλογος είναι ο συμβολισμός τους όταν συναντώνται σε νεότερα λογοτεχνικά, εικαστικά, μουσικά έργα, ενώ ο χαρακτήρας τους αλλάζει σε σύγχρονες καρναβαλικές εκδηλώσεις.
Το σκιάχτρο έχει βασικό ρόλο στις μιμικές και αυτοσχέδιες λαϊκές θεατρικές παραστάσεις, στο προαισθητικό θέατρο, που γίνονται σε μερικούς τόπους ενώ έχει σχέση και με τις σύγχρονες διονυσιακές αποκριάτικες γιορτές μας.

Από το σκιάχτρο σαν άσχημο και φοβερό αντικείμενο έβγαλε ο λαός μερικές παροιμιώδεις φράσεις με τις οποίες χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο, άντρα ή γυναίκα, που είναι στοιχείο κακοποιό ή τέρας στην ασχήμια. Έτσι για τον κακό άνθρωπο λέει πως είναι το «σκιάχτρο στο χωριό» και για τον άσχημο άνδρα ή γυναίκα, λέει «να την δεις είναι σαν σκιάχτρο» ή «πως πήρε γυναίκα του αυτό το σκιάχτρο»!

Ξεχωριστή κατηγορία σκιάχτρων αποτελούν αυτά που βρίσκονται σε μικρές κτηνοτροφικές μονάδες (μαντριά), στις παρυφές, ή και έξω από τα χωριά.
Συνήθως στους χώρους αυτούς υπάρχουν και κοτέτσια με πουλερικά τα οποία υφίστανται τις ανελέητες επιθέσεις από «τα πιο άτιμα πουλιά», όπως χαρακτηρίζουν οι κτηνοτρόφοι τις καρακάξες. Οι καρακάξες επιτίθενται και καταστρέφουν τρώγοντας τα αυγά, προκαλώντας, ταυτόχρονα, μεγάλη αναστάτωση στο κοτέτσι. Τα σκιάχτρα του είδους προφυλάσσουν επίσης τα κοτέτσια (αλλά και τους περιστεριώνες όπου υπάρχουν) από τις επισκέψεις των ασβών, κουναβιών και αλεπούδων. Παρά το γεγονός ότι τα παραδοσιακά σκιάχτρα, με τη μορφή ανθρώπινων ομοιωμάτων, συνεχίζουν να κυριαρχούν στην ύπαιθρο και να συμβολίζουν με την παρουσία τους τον αγροτικό βίο της χθεσινής αλλά και εν πολλοίς της σημερινής τοπικής κοινωνίας, εν τούτοις, τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται δειλά - δειλά νέες τεχνικές προστασίας της καλλιέργειας που και αυτές παρουσιάζουν το δικό τους ενδιαφέρον.Διαφέρουν από τα παραδοσιακά σκιάχτρα ως προς τα υλικά, τη μορφή και την τεχνική τους, παύουν να είναι ανθρωπόμορφα. Η «ανθρώπινη» φιγούρα που δέσποζε επί αιώνες στο χωράφι και απέτρεπε τον παντός είδους εχθρό, δίνει τη θέση της σε πιο σύνθετες κατασκευές.

Τη θέση του ξύλου, του υφάσματος και του άχυρου, τείνουν να πάρουν το μέταλλο, το γυαλί και το πλαστικό. Παράλληλα έχουμε τη μεγάλη ανατροπή, αφού τη θέση του παραδοσιακού σκιάχτρου της προβιομηχανικής εποχής, παίρνει η σύγχρονη τεχνολογία με τη μορφή της μηχανής. Ο λόγος για το «κανονάκι», που δημιουργεί εκκωφαντικούς κανονιοβολισμούς, ικανούς να τρομάξουν όχι μόνο τα ζώα, αλλά και ανυποψίαστους ανθρώπους.

Άλλες μορφές σκιάχτρων είναι οι «αντικατοπτρισμοί». Οι αγρότες τοποθετούν σε διάφορα σημεία του χωραφιού τους λεπτούς μεταλλικούς στύλους, από τους οποίους κρέμονται, από σπάγκο ή λεπτό σύρμα, μικροί καθρέφτες. Με το παραμικρό θρόισμα του ανέμου οι καθρέφτες αιωρούνται και διαδοχικά απεικονίζουν τμήματα του αγρού, του ευρύτερου περιβάλλοντος ή και του ουρανού. Όταν σ' αυτούς καθρεφτίζεται ο ήλιος, εκπέμπεται εκτυφλωτική λάμψη που αιφνιδιάζει τα πουλιά και τα υπόλοιπα ζώα, οδηγώντας τα σε παραίτηση από την προσπάθειά τους. Παρεμφερής τεχνική με ανάλογο αποτέλεσμα είναι αυτή που θέλει στη θέση των καθρεφτών, λείες ανοξείδωτες λαμαρίνες. Μια ακόμη τεχνική που χρησιμοποιείται, αποτελείται από αυτοσχέδιο μηχανισμό ο οποίος φέρει μικρούς έλικες που περιστρέφονται με τον αέρα. Η κίνηση των ελίκων αλλά και ο ελάχιστος θόρυβος που εκπέμπουν, αποτρέπουν τις προσγειώσεις στις καλλιέργειες. Ο μικρός έλικας λειτουργεί συνήθως αυτόνομα, τοποθετημένος σε ξύλινο ή μεταλλικό στύλο, ή ενσωματωμένος σε ανθρωπόμορφο σκιάχτρο. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχουμε και συνδυασμό του έλικα με μικρά αιωρούμενα κουδούνια και έτσι κίνηση και ήχος λειτουργούν πιο αποτελεσματικά.

















ΤΟ ΣΚΙΑΧΤΡΟ Ή ΑΛΛΙΩΣ,,,,''Μορμολύκειον ή μορμολυκείον ''
==================================================

Το σκιάχτρο, σαν αντικείμενο και σα λέξη, γεν­νήθηκε από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος. Αυτό αποκαλύπτουν οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς σε πολλά έργα τους,
«Μορμολύκειον ή μορμολυκείον» λεγότανε το σκιάχτρο στην αρχαιότητα, που σήμαινε φόβητρο και κατασκευαζόταν όπως και σήμερα. Η λέξη προέρχεται από τη Μορμώ, ένα από τα κακοποιά δαιμονικά πνεύματα, τη Λάμια και την Έμπουσα, με μορ­φή κι ιδιότητες ακαθόριστες, που συγχέονται με τις Νεράιδες. Το μορμολύκειο, που κοινά σημαίνει φόβητρο, σκιάχτρο, μπαμπούλας, στην αρχαιότητα ήτανε προσωπίδα που παρίστανε τη Μορμώ και φοβερίζανε τα μικρά παιδιά.
Συγγενικές με το «μορμολύκειο» είναι οι αρ­χαίες λέξεις: μορμολύττομαι (φοβερίζω), μορμυρίζω (επίσης), μορμωτός που είναι ο δύσμορφος, ο άσχημος, ο κακοφτιαγμένος, ο φοβερός, ο τρομερός, ο απαίσιος στην όψη άνθρωπος κ.ά..
Ο Αριστοφάνης αναφέρει το σκιάχτρο στις κω­μωδίες του: «Θεσμοφοριάζουσες», «Όρνιθες», «Βάτραχοι», «Αχαρνής», «Ειρήνη», «Ιππής». Στην «Ειρήνη» (στίχος 474). Τρυγαίος: «Κακό ειν’ αυτό, βρε Λάμαχε, που κάνεις· μπαίνεις μεσ’ στα ποδάρια μας· αυτό σου το σκιά­χτρο δε μας χρειάζεται, άνθρωπέ μου.


Το σκιάχτρο έχει κι ένα βασικό «ρόλο» στις μιμικές κι αυτοσχέδιες λαϊκές θεατρικές παρα­στάσεις, στο προαισθητικό θέατρο, που γίνεται σε μερικούς τόπους μας. Κι έχει σχέση με τις σύγχρονες αποκριάτικες γιορτές μας
Τα σκιάχτρα, το στήσιμό τους στην ύπαιθρο γίνεται όλο το χρόνο για όλες τις καλλιέργειες, αλλά κανονικά αρχίζει από την άνοιξη, προτού μεστώσουν οι καρποί και τα γεννήματα, και κορυ­φώνεται τους καλοκαιριάτικους μήνες και το φθινόπωρο, όταν όλα είναι καταπράσινα και φορτωμένα από καρπούς και φρούτα.
Σαν τελειώσει η συγκομιδή, η σοδειά, στο μεσοφθινόπωρο, και στερνά από το Σταυρό καν τη γιορτή τους , «σαν ο δραγάτης, ξυπνητός απάνω από τ’ αμπέλι», τραγουδά ο Άγγελος Σικελιανός, ο φύλακας που κοιμάται στη χορτάρινη καλύβα του, θα χαλάσει την πρόχειρη κατοικία του και θα την κάψει, τότε γκρεμίζουνται και τα σκιάχτρα και καίγουνται μέσα στα χωράφια, σ’ εν’ αγροτικό πανηγύρι. Γίνονται τα λεγόμενα «κάψαλα». Ανάβουνται φωτιές, «μπαμπαλούνες», με ξερά χορτάρια, τις «αράπες», και σταροκαλαμιές. Πάνω σ’ αυτές καίνε τη δραγάτικη καλύβα και το σκιάχτρο. Οι αγρότες με τα παιδιά τους πηδάνε πάνω από τις φωτιές, λένε «και του χρόνου», και στη συνέχεια γλεντοκοπάνε με φαγοπότι, τραγούδια και χορούς.
«Ποπ αρτ» (popular art) είναι τα θαυμάσια δημιουργήματα από τους αγρότες μας. «Ποπ αρτ» είναι τύπος λαϊκής τέχνης, που αντηχεί στα πλατιά στρώματα, στα λαϊκά. Εικονίζει οτιδήποτε πα­ρακατιανό. Όσο πιο τιποτένια είναι τα αντικείμενα, τόσο πιο καλοδεχούμενα γίνονται απ’ αυτήν (την ποπ αρτ). Η ποπ βασίζεται στον ντανταϊσμό (αντιτέχνη) και στο σουρρεαλισμό (πέρα από το ρεαλισμό).